เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนี้....หนักมากหากใครได้รู้ 

ครูอ้อยไม่มีเวลาได้ขบคิดมากนัก  เพราะทำงานหนักมาก  ...

จนรู้สึกว่า...งานหนักมาก  แต่สบายใจมาก   ทำงานมากก็มีความสำเร็จมากเช่นกัน  ครูอ้อยไม่เอาเวลาไปทิ้งกับเรื่องไร้สาระ...คิดมากไปหรือเปล่านี่  

น่าจะมีเวลาได้มีสัมพันธ์กับเพื่อนฝูงบ้างนะ...ดีนะ  หากเพื่อนฝูงดี  ก็น่าจะพูดคุยด้วย..ด้วยความสุข...

แต่หากเพื่อนกินเพื่อนกัน...เผลอปุ๊บ..เพื่อนลากเอาไปกิน   ก็ไม่อยากจะคุยให้มากเรื่อง....ใครเคยบ้างคะ  

กลับมาบ้าน  ย่างเท้าเข้าบ้าน...ลูกสาวทักทายด้วยคำที่ฟังแล้วชื่นใจ...เป็นไงบ้างแม่...เขาทำอะไรแม่ไม่ได้ใช่ไหม....ฟังแล้วมีพลังอย่างบอกไม่ถูกว่า...ลูกคนเล็ก..ยังเข้าใจแม่เลย...เข้าข้างแม่ตลอดเวลา 

ใครบอกลูกล่ะ...พ่อบอกค่ะ...คำพูดเพียงเท่านี้  ทำให้มีความสุขอย่างดื่มด่ำ  ทุกคนรู้สึกเป็นเดือดเป็นร้อนแทนครูอ้อย

หลังจากที่เหนื่อยทั้งกาย  เหนื่อยทั้งใจ....เป็นที่สุด 

พ่อบ้านออกจากห้องน้ำ  เนื้อตัวยังไม่ได้เช็ดเลย  เดินมาหาครูอ้อย  ทักทายว่า...เขาทำอะไรแม่บ้าง  

ครูอ้อยเล่าแบบเหนื่อยหอบเพราะขึ้นบันไดมาชั้น ห้า  คิดดู   แล้วครูอ้อยก็ค่อยๆเล่า...ทั้งลูกและพ่อบ้าน...ให้กำลังใจ...ครูอ้อยรู้สึกว่า...คนที่เข้าใจครูอ้อยดีที่สุดก็คือ...คนที่อยู่ที่บ้านนี่เอง...