วันนี้หัวข้อที่บรรดาอาจารย์คุยกันคงไม่พ้นแฟชั่นใหม่ของบรรดานักเรียนวัยรุ่นในจังหวัดหนึ่งทางภาคใต้ที่เป็นข่าว.. ถ้าสนใจลองไปติดตามอ่านได้ค่ะที่นี่....
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>http://www.thairath.co.th/offline.php?section=hotnews&content=62278 </p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p> </p><p> โดยเด็กๆจะเลียนแบบนักร้องชื่อดังในต่างประเทศที่ไม่นิยมสวมใส่ชุดชั้นในเวลาไปข้างนอกบ้าน </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p></p><p> </p><p> เทรนด์ใหม่ของเด็กคือ นิยมสวมกระโปรงสั้นๆและไม่สวมใส่กางเกงชั้นใน โดยจะซ้อนมอร์เตอร์ไซด์ให้กระโปรงเลิกสูงเพื่อโชว์วับๆแวมๆ โดยจะเป็นที่นิยมกันทั้งโรงเรียน </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p><div style="text-align: center">
</div></p><p> </p><p> นอกจากนั้น…ยังนิยมทำไฮไลท์บริเวณที่ลับตามแฟชั่นต่างประเทศ </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p></p><p> </p><p> ซึ่งอาจารย์หลายๆท่านก็ได้เตือนนักศึกษากันไปบ้างแล้ว เพราะเรื่องแบบนี้เราก็ไม่สามารถไปตรวจสอบได้ว่าเด็กทำหรือเปล่า แต่ก็ค่อนข้างเป็นห่วงที่นับวันจะมีแฟชั่นใหม่ๆเข้ามาตลอด.... </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p></p><p> </p><p> นึกถึงเมื่ออาทิตย์ที่แล้วระหว่างคุมสอบนักศึกษาห้องหนึ่งอยู่ สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นนักศึกษาสาวรายหนึ่งก้มหน้าก้มตาทำข้อสอบอย่างตั้งใจ แต่งกายตามแฟชั่นวัยรุ่นสมัยนี้ ชุดรัดติ้วสุดๆ </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p></p><p> </p><p> แต่...โอ้ว !! เสื้อของหนูมันกระดุมหลุดลงมาทั้งแผงแล้วเด็กก็ช่างไม่รู้ตัวซะเลย ข้างๆก็เป็นนักศึกษาชาย ด้วยความเป็นห่วงลูกศิษย์ก็รีบเดินจะไปบอก แต่กลายเป็นว่า...การลุกของเราทำให้นักศึกษาทั้งห้องเงยหน้าขึ้นมองตาม เราเลยต้องแอบเดินเลย พอไม่มีคนสนใจก็รีบกระซิบบอก... </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> แต่สงสัยว่าเสื้อคงจะรัดติ้วจริงๆ เพราะนั่งสอบไปสักพักมันก็หลุดออกมาทั้งแผงอีก โดยที่เด็กไม่รู้ตัว ยังนึกเป็นห่วงอยู่ว่า ขนาดนั่งเฉยๆยังเป็นแบบนี้ แล้วถ้าเด็กสวมใส่ชุดแบบนี้ไปข้างนอก จะเกิดอะไรขึ้น </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> เราในฐานะเป็นครูก็อดเป็นห่วงแฟชั่นวัยรุ่นสมัยนี้จริงๆเลย ขอฝากทุกท่านว่าช่วยสอดส่องดูแลกันบ้างนะคะ แต่เราคงเฝ้าดูอยู่ห่างๆ และค่อยๆ ตักเตือนพวกเขา เพราะเทรนด์ของวัยรุ่นนั้นมาเร็วและไปเร็ว....แต่เราก็ไม่รู้ว่าในระหว่างนั้นจะมีอะไรเกิดขึ้นกับพวกเขาบ้าง....</p>
สวัสดีจ้ะน้องลูกหว้า
สมัยเมื่อพี่เรียนประถม ก็มีเพื่อนๆ หลายคนไม่นุ่งกางเกงในค่ะ ที่ทราบเพราะว่า พวกเด็กผู้ชายชอบแอบเปิดกระโปรงเด็กผู้หญิง แล้วเราก็จะเห็นว่าเพื่อนโป๊ แต่นั่นเป็นเพราะว่าสมัยโน้นพ่อแม่บางคนไม่สามารถซื้อกางเกงในให้ลูกใส่ได้ ....
ไอ้เรื่องชอบโชว์อวัยวะที่ควรปกปิดนี่ มันระบาดมากและทำกันอย่างไม่อายแบบโจ่งครึมมาก วันนี้พี่เจอไอ้โรคจิตโชว์ของด้วย...แย่มาก...ขนาดบริเวณนั้นเป็นที่ๆคนเดินพลุกพล่านมาก กำลังคิดว่าจะเล่าในบล็อกดีมั้ยเนี่ยยย.... แต่เล่าให้ พ่อครูบา อ.Panda อ.JJ คุณน้องพิชชา คุณทวีสิน ฟังแล้วค่ะ ...เราไปทานโรตีกันเมื่อกี้นี้ค่ะ
สวัสดีครับทุกท่าน
สวัสดีครับ
แล้วพี่ก็ลืมพี่ก็ลืมโนรา มาเจอะสาวโนบราสาวโนราเลยจ๋า
อิอิ น่าเป็นห่วงคับ เกิดหลานสาว หรือลูกสาวเราติดเทรนด์นี้โดยไม่บอกให้เรารู้ล่ะ
มาตอบยล็อคพี่หว้าตอนเที่ยงคืน 1 นาที วันเกิดผมพอดี อิอิ
หวัดดีจ๊ะหว้า
พี่ชอบแวะมาอ่านบันทึกหว้าก่อนนอน เห็นสีชมพูแล้วชวนให้หลับสบาย
อย่างไรก็ตาม อ่านข่าวนี้แล้วก็ออกจะหนักใจจ๊ะ สภาพที่หว้าพบ ไม่ต่างอะไรกับที่พี่เจอ วิธีสื่อสารที่พี่เคยใช้ได้ผลเมื่อห้าปีก่อน อาจใช้ไม่ได้ผลกับเดี๋ยวนี้ เพราะอะไรบางอย่าง "หลอม" เด็กๆจนวิธีคิดของเขา (พี่ขอโทษนะจ๊ะ) "กร้าวและกร้าน"กว่าที่เราคิด
บางทีพี่ก็รู้สึกใจหายอยู่ลึกๆ เพราะพี่เชื่อในความรัก ความปรารถนาดี ที่เกิดจากความบริสุทธิ์ใจ พี่ก็เลยเชื่อเอาโดยซื่อว่า หากเรารักและ ปรารถนาดีต่อเขาด้วยใจแท้ๆ เขาจะสัมผัสได้
.....หัวใจเขาจะ"ละมุน"ลง.....
แต่ทุกวันนี้ หลายๆอย่างไม่ได้เป็นอย่างที่พี่เคยคิด พี่มองเด็กๆเป็นสิ่งบริสุทธิ์เสมอ แต่พี่ลืมมองเขาเป็นคนเหมือนกับที่เราเป็น ขอโทษอีกทีนะจ๊ะ แต่พี่คิดตรงๆว่า คนมีเครื่องรับที่ไวมาก หากเครื่องป้องกันการรับสารไม่แข็งแรงพอ สารที่ส่งตรงถึงมือนั้น ก็จะส่งผ่านสัญชาตญาณดิบ ที่พร้อมจะผลิตสิ่งอัปมงคลมาสู่ใจคนได้อีกมากมายนัก
และเทคโนโลยีการสื่อสาร กำลังเร่งให้เร็วขึ้นอีกไม่รู้กี่พันเท่า....
และบางที เด็กๆก็ถือ"เครื่องรับ"ไว้ในมือได้ ในราคาเพียงไม่กี่บาท วันๆเขาจะได้รู้ได้เห็นอะไรบ้าง เราไม่มีทางรู้เลย และเขาจะใช้เครื่องมือนี้ด้วยจิตใจเช่นใด ....เราก็ไม่มีทางรู้อีก
พี่ไม่ได้เลือกโจมตีเฉพาะเครื่องมือชุดนี้นะจ๊ะ แต่พี่สะท้อนใจที่ในฐานะที่เป็นครู รับเงินเดือนที่เป็นภาษีราษฎร แต่พี่กลับทำอะไรได้น้อยนิด และแม้แต่จะเปลี่ยนวิธีคิดของลูกศิษย์สักหนึ่งคน ให้เป็นไปในวิถีที่เราเชื่อว่าดี พี่ก็แทบจะทำไม่ได้
พี่เคยคิดว่า หากสื่อสารให้สาวน้อยน่ารักทั้งหลายที่อยู่ตรงหน้าพี่ ตระหนักในคุณค่าของความรักของแม่กับลูกได้ เขาก็จะได้คิด และอาจจะรักในคุณค่าของตนเองยิ่งขึ้น แต่บางทีพี่อาจประเมินสถานการณ์ผิด เพราะปริบทชีวิตของเขา "ไม่ศรัทธาในคำว่าแม่มาตั้งแต่ต้น"
พี่จึงปวดร้าวใจเหลือเกิน ที่อยู่ในสงครามที่พี่เห็นแล้วว่าชาตินี้สู้ยาก ชาติหน้าก็ไม่รู้ว่าจะสู้ได้รึปล่าว พี่ไปแก้รหัสชีวิตเขาไม่ได้ พี่ไม่มีกุญแจไข รหัสที่ล็อกเขาคือฉันไม่มีศรัทธาในสิ่งใดเลย แม้แต่ตัวฉันเอง
ศรัทธาในตัวเอง แปลว่ารู้ผิดชอบชั่วดีได้ด้วยตัวเอง โดยที่ไม่ต้องรอให้ใครมาบอกเลย และสามารถสั่งให้ตัวเองทำในสิ่งที่ควรทำ (อย่างตระหนักรู้)ได้ด้วย
มนุษย์นั้น ลงว่าสิ้นศรัทธาในตนเอง หรือหลงไปว่าสิ่งน่าเศร้าที่ตนทำอยู่เป็นสิ่งน่าศรัทธาแล้ว ก็สามารถทำอะไรที่แม้แต่ตัวเองยังคิดไม่ถึงได้
สัตว์คิดได้เท่าสัญชาตญาณ สัตว์จึงสร้างอาวุธมาทำร้ายกันไม่ได้ อย่างสูงสุดก็ทำได้แค่ใช้ร่างกายของตนทำร้ายคู่ต่อสู้
แต่มนุษย์มีจินตนาการ และจินตนาการทำให้มนุษย์สามารถออกแบบความรู้ที่ใช้ทำลายผู้อื่นได้ โดยสัญชาตญาณของสัตว์โลก แต่สัตว์ประเสริฐชุดนี้ โหดร้ายกว่าสัตว์ที่เดินหลังขนานกับพื้นหลายร้อยหลายพันเท่า
.....นึกมาถึงตรงนี้ พูดถึงความรู้... พี่ก็กลับมีแรงใจขึ้นมาใหม่แฮะ จำเราจะต้องสู้ด้วยการออกแบบความรู้ที่ทำให้คนรู้เท่าทัน"ความรู้ชุดทำลาย" เหล่านี้ เราต้องรีบฝึกให้คนที่เราฝึกได้ "รู้เท่าทันการสื่อสารแบบหายนะ" พวกนี้ให้จงได้ คนสองคนก็ยังดี ...ร้อยเอาหนึ่งก็ยังดีฟะ....
....นึกแล้วขำตัวเองอะ นึกไปนึกมาต้องมาจบด้วยเรื่องการรู้เท่าทันการสื่อสารจนได้ทุกที อิอิ
ที่สุดของสุดท้ายนี้พี่เรื่อยเจื้อยเลยกิโลเมตรที่ห้าไปอีกแล้ว ขอโทษด้วยเถิดนะจ๊ะหว้า แต่บันทึกนี้ของหว้าทำให้พี่รู้สึกเป็นอย่างยิ่งว่าถ้าไม่ได้คุยกับหว้ายาวๆให้หายกลุ้มละก็...... .......คืนนี้พี่ไม่ต้องนอนแหงๆเลยอะค่ะ......
ขอบคุณหว้ามากๆเลยนะจ๊ะที่นำเรื่องที่ควรห่วงใยมากๆมาเล่าสู่กันฟัง พี่ได้คุย(พูดคนเดียว แต่รู้ว่าหว้าจะได้ฟัง เอ๊ยอ่าน) ก็เกิดความรู้สึกดี แบบว่าประมาณ "Blog Therapy" แฮ้ปคำ "Diary Therapy" ของเบิร์ดมา อิอิ
คืนนี้พี่หลับสบายแล้วจ๊ะ และหวังว่าหว้าจะหลับดีและฝันสบายเช่นกัน : )
กู๊ดไนท์จ๊ะ : )
สวัสดีจ๊ะน้องลูกหว้า
พี่ไม่ค่อยเจอปัญหานักศึกษาหญิงแต่งตัวโป๊มากนัก ยังค่อนข้าง ok อยู่ เพราะมีจำนวนน้อย แต่ปัญหาที่เจอคือนักศึกษาชายแต่งตัวไม่เรียบร้อยมากกว่า แต่ผลกระทบทางสังคมนั้นอาจไม่รุนแรงเหมือนกับเรื่องในข่าว ได้ยินมาแว่วๆ เหมือนกัน ได้แต่ปลง
บางทีพี่ก็อบรมเด็ก(ชายเป็นส่วนใหญ่) ให้รู้จักเคารพตัวเอง เคารพสถานที่ บ้าง เคยแม้กระทั่งยืนด่าคำหยาบทุกประเภททุกตัวให้เขาฟังหน้าห้องว่าถ้าได้ยินจากปากครูผู้หญิงน่ะมันเป็นยังไง จะได้รู้ว่ามันไม่น่าฟังขนาดไหน เพราะบางทีพวกนี้พูดจาไม่เคารพอะไรเลย แต่ก็คงได้ผลเป็นครั้งๆ คราวๆ ไป คงไม่ได้ตลอดหรอก
พี่ว่าเทรนพวกนี้จะเปลี่ยนไปตามกาล เวลา และสื่อที่นำเสนอ แต่ก็ไม่รู้ว่าเคสต่อไปจะหนักกว่านี้หรือเปล่านะ ถ้าเราเห็นเราก็คงตักเตือน แต่ถ้าเขาไปทำนอกสถานที่ หรือที่อื่นๆ ก็คงไม่รู้จะเตือนยังไง แต่จริงๆ แล้วแบบนี้ผิด กม. เข้าข่ายอนาจารนะ น่าจะให้ตำรวจจับได้หรอก (ถ้าทัน)
พี่ก็ได้แต่ทำใจ แล้วก็ช่วยกันตักเตือนต่อไปจ๊ะ
สวัสดีค่ะ อ.ลูกหว้า
มีความสุขในการทำงานนะคะ
สวัสดีค่ะอาจารย์
อ่านข่าว แล้วอึ้ง ปลงๆๆๆ
แต่ถ้าเรายิ่งทำเป็นสนใจ จะยิ่งทำกันใหญ่ แต่อาจารย์ก็ต้องคอยเตือนด้วยนะคะ ถ้าพบนักศึกษาแต่งตัวกระดุมหลุดอย่างนั้น
พี่ว่า ก็มาจากพวกแฟชั่นต่างๆนั่นละ
วันนี้ เลยนำดอกไม้ที่บ้านมาปลอบใจให้หายเซ็งค่ะ
ที่บ้าน ดอกไม้เยอะค่ะ ส่วนใหญ่เป็นกล้วยไม้ ชอบค่ะ
ตอนเรียนจบใหม่ๆ มีโอกาสทำงานกับกลุ่มเยาวชน หลายครั้งที่เกิดข่าวเกี่ยวกับเยวชน เรา (คนทำงานสาย NGO เยาวชน) มักจะตั้งคำถามเสมอว่า...
ทุกครั้งที่เกิดวงเสวนา ได้เห็นน้องๆ สะท้อนปัญหาเหล่านี้แล้ว ได้คำตอบพอสมควรว่าไม่ควรลงที่เด็กทั้งหมด เพราะผู้มีส่วนเกี่ยวข้องอีกมากมายที่ต้องร่วมรับผิดชอบ เช่น
ดังนั้นการป้องกัน แก้ไข คงไม่ใช่โยนกันไปโยนกันมา แต่จะสร้างเครือข่ายจากตรงนี้แล้วขับเคลื่อนไปพร้อมๆ กัน อย่างไร นั่นน่าจะเป็นโจทย์ที่ทุกคนควรคิดร่วมกัน
ป.ล.ขออภัยที่ออกจะจริงจังไปหน่อย เพราะตอนนี้เห็นข่าวอาชญากรรมเด็กไม่เว้นแต่ละวัน อยากหาแนวร่วมเพื่อสรางสรรค์ครับ
ด้วยความเคารพรัก