ผมไม่ได้สถาปนาประวัติศาสตร์ค่ายรองรับตนเอง และความหนักหน่วงแห่งการงานนั้น ผมไม่ได้แบกรับมันอยู่อย่างเดียวดาย ..

วิถีแห่งงานนั้นก็เป็นความสุข ... เป็นวิถีแห่งการพักผ่อนที่เรามีได้อย่างไม่ยากเย็น

โครงการ มมส  ร่วมใจห่วงใยชุมชน   คือกิจกรรมที่ผมริเริ่มขึ้นครั้งแรกเมื่อประมาณปี  2544  โดยมีวัตถุประสงค์หลักเพื่อจัดกิจกรรมการให้บริการต่อสังคมรายรอบมหาวิทยาลัย 

    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">กิจกรรมดังกล่าวเงียบหายไปพร้อม ๆ กับการเปลี่ยนสายงานของผมเมื่อปี 2546  และกลับมาอีกครั้งในปีนี้เมื่อผมกลับมาสู่ตำแหน่งเดิม  หลังจากวางมือไปเนิ่นนาน ..</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">9  กันยายน  2550   ผมพาลูกชายลงพื้นที่หมู่บ้านดอนนา  ต.ขามเรียง  อ.กันทรวิชัย  จ.มหาสารคาม  เพื่อทำพิธีส่งมอบศาลาริมน้ำให้กับชาวบ้าน  รวมถึงการร่วมพัฒนาสิ่งแวดล้อมในชุมชนร่วมกับนิสิตและชาวบ้าน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>   </p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">หลังการส่งมอบศาลาริมน้ำสิ้นสุดลง   ชาวค่ายและชาวบ้านร่วมใจกันปล่อยพันธุ์ปลาลงสู่หนองน้ำ  และศาลาหนังนี้จะถูกใช้เป็นสำนักงานกองทุนปลาที่กลุ่มเยาวชนกำลังขับเคลื่อนในเร็ววันนี้  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>     <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ศาลาริมน้ำหลังนี้   เกิดขึ้นจากความต้องการของชาวบ้าน  ผมไม่มีส่วนในการตัดสินใจอะไรแม้แต่น้อย  ยกเว้นหน้าที่ของการวิ่งเต้นหางบประมาณ  รวมถึงการรวมพลนิสิตลงสู่ค่ายเป็นสำคัญ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">กระนั้น  ผมก็พยายามที่จะส่ง นัยสำคัญทางความคิด  ไปยังชาวบ้านเสมอ  นั่นก็คือ  ความยั่งยืนของการใช้ประโยชน์  บนพื้นฐานของการพัฒนาและต่อยอดของคนในชุมชน  รวมถึงการเรียนรู้ที่จะพัฒนาบริบทแหล่งน้ำแห่งนี้เป็น ห้องเรียนชุมชน  อย่างเต็มรูปแบบในอนาคต  ซึ่งผมก็พร้อมที่จะร่วมเป็นส่วนหนึ่งของการเคลื่อนงานนี้อย่างเต็มร้อย  !</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">สำคัญอยู่ที่ว่าชาวบ้านจะรู้ตัวเองมากน้อยแค่ไหนว่า    วันนี้ต้องการอะไรกันแน่  อะไรคือประโยชน์ของศาลา ?  หนองน้ำแห่งนี้จะถูกพัฒนาไปในทิศทางใด ?  และสิ่งที่จะพัฒนานั้นมีกระบวนการเช่นใดบ้าง  ?  มีต้นทุนในชุมชนแค่ไหน ? และสิ่งใดคือสิ่งที่ภายนอกต้องมาช่วยเติมเต็ม ?</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">คำถามเหล่านี้  เป็นคำถามที่ผมฝากไว้กับชาวบ้าน   ..  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>ผมขอยืนยันตรงนี้ว่า,  ผมถามชาวบ้านด้วยความบริสุทธิ์ใจ  เพราะต้องการให้ชาวบ้านได้หันกลับไปเพ่งมองตัวเองให้ชัดเจนอย่างถ่องแท้  ผมไม่สามารถยัดเยียดสิ่งใดให้กับชาวบ้านได้   แม้กระทั่งศาลาหลังนี้  ชาวบ้านก็เป็นผู้เลือกเอง  ด้วยเหตุผลที่ว่า   กำลังต้องการอาคารที่เป็นสำนักงานกองทุนปลา       </p><p></p><p>ถึงแม้ตอนนี้  ผมยังไม่เห็นแผนขับเคลื่อนที่ชัดเจนนักของชาวบ้าน  แต่ผมก็ใจเย็นพอที่จะเฝ้ารอดูการเคลื่อนไหวของพวกเขา         </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ศาลาหลังนี้เมื่อสร้างขึ้นมาแล้ว   ก็ย่อมต้องทำหน้าที่ของมันอย่างเต็มที่  และหน้าที่นั้นก็ต้องเริ่มจากชาวบ้านนั่นแหละที่ต้องเป็นผู้กำหนดสถานะและหน้าที่ให้กับ ศาลา</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>    </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมตั้งใจอย่างแรงกล้าที่จะขับเคลื่อนโครงการนี้สืบไปอย่างต่อเนื่อง  เป็นการเคลื่อนงานเพราะรักที่จะเดินในวิถีนี้   รักที่จะทำตามพันธกิจของมหาวิทยาลัยที่พึงให้บริการต่อชุมชนรายรอบมหาวิทยาลัย    ไม่ใช่ทำเพื่อสถาปนาประวัติศาสตร์ขึ้นมารองรับตนเองให้ดูมีบารมีในวิถีกิจกรรมรายรอบมหาวิทยาลัย !</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมทำเพราะใจรักที่อยากจะทำ ..  (ที่นี่ไม่ใช่บ้านก็เหมือนบ้าน)  จะให้ผมหอบกิจกรรมเหล่านี้ไปทำที่บ้านเกิดก็กระไรอยู่ …  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p></p><p>เมื่อที่นี่เป็นเสมือนบ้านอีกหลังของผม,  ผมก็คิดถูกแล้วกระมังกับการดูแลบริบทบ้านของตนเอง    </p><p></p><p>ภายหลังพิธีการส่งมอบศาลาได้สิ้นสุดลง  นิสิตชาวค่าย รวมถึงเยาวชนในหมู่บ้านและพ่อแม่พี่น้อง, พี่ป้าน้าอาในชุมชนก็ร่วมกันพัฒนาสิ่งแวดล้อมในชุมชนอย่างคึกคัก     </p><p> </p><p>บางคนถางหญ้า  ตัดกิ่งไม้  บางคนก็ขุดลอกท่อระบายน้ำ  บางคนก็เก็บกวาดขยะตามท้องถนน  ฯลฯ…  </p><p></p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">กิจกรรมดำเนินไปตั้งแต่เช้ายันบ่ายคล้อย .. จากคุ้มโน้นโค้งเข้าสู่คุ้มนี้จนครบทุกซอกซอย  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>   </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">นิสิตชาวค่ายดูจะรื่นเริงกับการงานนี้เป็นยิ่งนัก  บ้างเก็บกินผลไม้ตามรั้วบ้าน  ทั้งน้อยหน่าและมะขามลูกอ่อน ๆ  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>ขณะที่ชาวบ้านหลายคนก็วางมือจากการงานในครัวเรือนออกมา เฮ็ดเวียก  เป็น งานบุญ  กลางท้องถนนร่วมกันกับนิสิตอย่างไม่อิดออด  หลายหลังคาเรือนนำน้ำท่ามาให้ชาวค่ายได้ดื่มกินอย่างเย็นใจ  </p><p></p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และนั่นคือท้องถนนที่เนืองแน่นและไหลหลากไปด้วย น้ำใจ  อันใสบริสุทธิ์</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>   </p><p> </p><p>มมส  ร่วมใจห่วงใยชุมชนที่ผมคิดขึ้นนี้  ไม่เพียงการย้ำคิดว่ามหาวิทยาลัยพึงต้องให้บริการต่อสังคมรายรอบมหาวิทยาลัยเท่านั้น   แต่เนื้องานอันสำคัญอีกประการที่ผมชูหรามาตั้งแต่ต้นก็คือการใช้เวลาว่างอันน้อยนิด เพื่อเนรมิตความสุขให้กับตนเองและคนรอบข้าง   </p><p> </p><p>ค่ายครั้งนี้, ไม่ได้มีรูปแบบที่ใหญ่โตดังที่หลายคนเข้าใจ  แต่เป็นการใช้เวลาว่างที่มีอย่างน้อยนิดมาช่วยเหลือสังคม  ซึ่งดีกว่าการเวลาในวันหยุดจ่อมจมอยู่ในห้องนอนอันแคบเล็ก … </p><p></p><p>    </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">นี่คือ  น้ำใสใจจริงของผมในฐานะของการริเริ่มโครงการนี้ขึ้นมา  เป็นการทำด้วยใจที่รักอยากจะทำ ไม่ใช่ทำเพื่อต้องการสถาปนาตนเอง  และก็เชื่อว่า  ไม่มีใครคิดในทำนองนั้นแน่ !</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>     </p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ในเมื่อห้วงนี้,  ผมยังไม่สามารถสลัดวันหยุดให้หลุดพ้นจากวังวนของการงานอันหลากล้นได้  ผมจึงตัดสินใจหอบเอาคนในครอบครัวไปโลดทะยานอยู่กับงานของตนเองให้รู้แล้วรู้รอดไปเสียเลย   แต่ก็ไม่ลืมพร่ำพูดเพื่อทำความเข้าใจอย่างจริงจังกับตนเองว่า  การงาน คือ การพักผ่อน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>ผมพาลูกไปออกค่าย เพราะอยากให้ลูกและคนของความรักได้รับรู้ว่า  ความหนักหน่วงแห่งการงานนั้น  ผมไม่ได้แบกรับมันอยู่อย่างเดียวดาย ..   </p><p></p><p>และวิถีแห่งงานนั้นก็เป็นความสุข … เป็นวิถีแห่งการพักผ่อนที่เรามีได้อย่างไม่ยากเย็น    </p><p> </p><p>ผมพาพวกเขาไปออกค่าย  ไม่ใช่ไปเพื่อให้รู้ว่า  ผมกำลังสถาปนาประวัติศาสตร์มารองรับตนเอง   แต่ผมกำลังจะบอกกับเขาว่า ….  ผมมีความสุข   และคนอื่นก็มีความสุขในสิ่งที่เรากำลังลงมือทำ   </p><p> </p><p> </p><p>และก็ดีใจที่คนของความรักรู้สึกเช่นเดียวกันกับผมว่า  การงาน  คือ การพักผ่อน      </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">ความสุขทั้งปวง  ล้วนถูกกำหนดด้วยตัวเรา</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p> 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน pandin

คำสำคัญ (Tags)#ค่าย#จิตอาสา#msu-km#จิตสำนึกสาธารณะ#กิจกรรมนิสิต#อาสาพัฒนา#คนของความรัก#โลกและชีวิต#มมส ร่วมใจห่วงใยชุมชน#บ้านดอนนา

หมายเลขบันทึก: 130778, เขียน: 22 Sep 2007 @ 16:36 (), แก้ไข: 11 Feb 2012 @ 20:34 (), สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 8, อ่าน: คลิก


ความเห็น (8)

เขียนเมื่อ 
  • ตามมาดูการทำงานคือการพักผ่อน
  • ถ้าต่อไปเก็บข้อมูลได้ว่าชาวบ้านเอาศาลาไปทำอะไรต่อจะดีมาก
  • อย่าไปเร่ง
  • ให้เขาทำเองแบบที่น้องคิดถูกต้องแล้วครับ
  • มาให้กำลังใจและขอให้มีความสุขกับการทำงานครับผม
เขียนเมื่อ 
  • ขอให้มีความสุขในสิ่งที่ทำนะคะอาจารย์
  • ในฐานะ ผู้ให้เมื่องานสำเร็จ ผู้ให้ก็ภูมิใจ
  • หากผู้รับจะดูแลสานต่อ..ให้เป็นแหล่งเรียนรู้ในชุมชนผู้ให้ก็ย่อมดีใจ
  • แต่ถ้าศาลาแห่งนี้จะถูกทิ้งร้างในภายหน้า ก็ขึ้นอยู่กับชุมชน..จะเห็นประโยชน์หรือไม่
  • ตามมาให้กำลังใจ 2 หนุ่มเสื้อแดงคะ..ร่วมแรงแข็งขันอย่างนั้นต้องให้รางวัลแล้วคะ
เขียนเมื่อ 
  • สวัสดีค่ะ อ.แผ่นดิน
  • อาจารย์เตรียมชุมชนได้ดีจัง แต่อยู่ที่ตัวเขาจะสานต่อรึป่าว
  • ต่อไป น้องดิน กับ น้องแดน คงจะกลายเป็นเด็กกิจกรรมอีกสองคน ตามแนวคุณพ่อ ที่เตรียมเรื่องนี้ให้
  • ยินดีด้วยมากมายค่ะ
เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ อ.ขจิต

P
  • ช่วงนี้เหนื่อยหนักก็จริง
  • แต่ทุกอย่างก็เป็นความสุขของชีวิตที่ได้ทำโน่นทำนี่อยู่เสมอ
  • ประเด็นชาวบ้านนั้น, ....
  • ยังรอได้เสมอครับ  และจะยินดีมากถ้าชอบบ้านสามารถโจทย์ความต้องการของตนเองได้อย่างเป็นรูปธรรม
  • .....
  • ขอบคุณครับ
เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ

P
  • จริงดังที่ว่านะครับ ...
  • หากผู้รับจะดูแลสานต่อ..ให้เป็นแหล่งเรียนรู้ในชุมชนผู้ให้ก็ย่อมดีใจ
  • แต่ถ้าศาลาแห่งนี้จะถูกทิ้งร้างในภายหน้า ก็ขึ้นอยู่กับชุมชน..จะเห็นประโยชน์หรือไม่
  • ......
  • และที่น่าจะเป็นหัวใจหลักของคนทำงานค่าย ...
  • และนี่คือการลดความคาดหวังของเราลงได้เป็นอย่างดีด้วยเหมือนกัน
  • ขอบคุณครับ
เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ  ป้าแดง

P

งานค่ายครั้งนี้  ผมแทบไม่ได้ทำอะไรมากนัก

ส่วนใหญ่นิสิตชมรมรัฐศาสตร์สัมพันธ์ลงแรงกายและแรงคิดซะมากกว่า .. ขณะที่ผมในระยะต้นก็ลงไปนั่งจับเข่าคุยกับชาวบ้านเกี่ยวกับประเด็นความต้องการของชาวบ้าน ...  รวมถึงการทำความเข้าใจในส่วนต่าง ๆ

ครั้นปฏิบัติจริงก็เป็นนิสิตนั่นแหละที่ลงแรงกายและแรงใจ  ผมก็ได้แต่ให้คำปรึกษาและติดตามดุกระบวนการ  รวมถึงให้กำลังใจกับพวกเขาอย่างใกล้ชิด

ขอบคุณครับ

mju tsunami
IP: xxx.154.48.13
เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับคุณแผ่นดิน  ผมฟังอ.พูดใน NUKM ตรงกับความรู้สึกผมมากๆ  "  ค่ายคือเครื่องมือที่ให้ใจและได้ใจ "  ผมมีส่วนดูแลกิจการนักศึกษาของคณะสถาปัตย์ ม.แม่โจ้   เคยลงไปช่วยTsunami ทั้งๆที่ไม่ได้มีญาติโยมเป็นคนใต้หรือฝรั่งผมแดงแม้แต่น้อย ด้วยรู้สึกว่าเราเป็นหนี้บุญคุณพื้นที่อันสวยงาม ทั้งภูเก็ต กระบี่ พังงา ผมจะพานักศึกษาไปดูงานทุกปี   เลยหอบ นศ.อีก 50 ชีวิต ลงลุยในพื้นที่ 2 เดือน รสชาดของชีวิตที่ไม่อาจลืมเลือนเลยครับ เกิด After Shock พากันวิ่งหนีตายขึ้นเขา ยันสว่าง    ถือว่าเป็นการแนะนำตัวของผมก็แล้วกัน  ผมดูจากข้อมูลของอ. แล้ว ปีทีอ. เรียนเป็นปีที่4 ของการเป็นอาจารย์ของผม  ขออนุญาต ถือว่าเป็นพี่น้อง ต่างสายเลือดแต่หัวใจเดียวกัน คงได้นะครับ  ผมยังมีแผนเครือข่าย  CoP Campที่คิดในใจอยู่คนเดียว อยากปรึกษาในโอกาสต่อไป

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ...  mju tsunami

ยินดีที่ได้รู้จัก นะครับ

ช่วงสึนามิ ... มมส  เองก็ส่งนิสิตลงพื้นที่จำนวนมากและรวมถึงการสนับสนุนงบประมาณลงไปด้วยเช่นกัน

แต่ล่าสุดผมพานิสิตไปที่กิ่วเคียน (อุตรดิตถ์) .. มีเรื่องเล่ามากมายที่ผมยังเล่าไม่จบ และยังไม่มีสมาธิในการเล่าเรื่องเหล่านั้นนัก ...

งานค่ายไม่เคยสิ้นมนต์ขลัง.. และงานค่ายก็ยังเป็นเครื่องมืออันทรงพลังของการเรียนรู้ชีวิต ...

ผมเห็นด้วยในเรื่อง CoP Camp ...  มีอะไรที่ช่วยได้   ผมยินดีเสมอ ...

...

ขอบคุณครับ