วิถีแห่งงานนั้นก็เป็นความสุข ... เป็นวิถีแห่งการพักผ่อนที่เรามีได้อย่างไม่ยากเย็น

โครงการ มมส  ร่วมใจห่วงใยชุมชน  คือกิจกรรมที่ผมริเริ่มขึ้นครั้งแรกเมื่อประมาณปี  2544  โดยมีวัตถุประสงค์หลักเพื่อจัดกิจกรรมการให้บริการต่อสังคมรายรอบมหาวิทยาลัย 

    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">กิจกรรมดังกล่าวเงียบหายไปพร้อม ๆ กับการเปลี่ยนสายงานของผมเมื่อปี 2546  และกลับมาอีกครั้งในปีนี้เมื่อผมกลับมาสู่ตำแหน่งเดิม  หลังจากวางมือไปเนิ่นนาน ..</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">9  กันยายน  2550   ผมพาลูกชายลงพื้นที่หมู่บ้านดอนนา  ต.ขามเรียง  อ.กันทรวิชัย  จ.มหาสารคาม  เพื่อทำพิธีส่งมอบศาลาริมน้ำให้กับชาวบ้าน  รวมถึงการร่วมพัฒนาสิ่งแวดล้อมในชุมชนร่วมกับนิสิตและชาวบ้าน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>   </p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">หลังการส่งมอบศาลาริมน้ำสิ้นสุดลง   ชาวค่ายและชาวบ้านร่วมใจกันปล่อยพันธุ์ปลาลงสู่หนองน้ำ  และศาลาหนังนี้จะถูกใช้เป็นสำนักงานกองทุนปลาที่กลุ่มเยาวชนกำลังขับเคลื่อนในเร็ววันนี้  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>     <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ศาลาริมน้ำหลังนี้   เกิดขึ้นจากความต้องการของชาวบ้าน  ผมไม่มีส่วนในการตัดสินใจอะไรแม้แต่น้อย  ยกเว้นหน้าที่ของการวิ่งเต้นหางบประมาณ  รวมถึงการรวมพลนิสิตลงสู่ค่ายเป็นสำคัญ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">กระนั้น  ผมก็พยายามที่จะส่ง“นัยสำคัญทางความคิด”  ไปยังชาวบ้านเสมอ  นั่นก็คือ  ความยั่งยืนของการใช้ประโยชน์  บนพื้นฐานของการพัฒนาและต่อยอดของคนในชุมชน  รวมถึงการเรียนรู้ที่จะพัฒนาบริบทแหล่งน้ำแห่งนี้เป็น“ห้องเรียนชุมชน”  อย่างเต็มรูปแบบในอนาคต  ซึ่งผมก็พร้อมที่จะร่วมเป็นส่วนหนึ่งของการเคลื่อนงานนี้อย่างเต็มร้อย  !</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">สำคัญอยู่ที่ว่าชาวบ้านจะรู้ตัวเองมากน้อยแค่ไหนว่า  ณ  วันนี้ต้องการอะไรกันแน่  อะไรคือประโยชน์ของศาลา ?  หนองน้ำแห่งนี้จะถูกพัฒนาไปในทิศทางใด ?  และสิ่งที่จะพัฒนานั้นมีกระบวนการเช่นใดบ้าง  ?  มีต้นทุนในชุมชนแค่ไหน ? และสิ่งใดคือสิ่งที่ภายนอกต้องมาช่วยเติมเต็ม ?</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">คำถามเหล่านี้  เป็นคำถามที่ผมฝากไว้กับชาวบ้าน   ..  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>ผมขอยืนยันตรงนี้ว่า,  ผมถามชาวบ้านด้วยความบริสุทธิ์ใจ  เพราะต้องการให้ชาวบ้านได้หันกลับไปเพ่งมองตัวเองให้ชัดเจนอย่างถ่องแท้  ผมไม่สามารถยัดเยียดสิ่งใดให้กับชาวบ้านได้   แม้กระทั่งศาลาหลังนี้  ชาวบ้านก็เป็นผู้เลือกเอง  ด้วยเหตุผลที่ว่า   กำลังต้องการอาคารที่เป็นสำนักงานกองทุนปลา –      </p><p></p><p>ถึงแม้ตอนนี้  ผมยังไม่เห็นแผนขับเคลื่อนที่ชัดเจนนักของชาวบ้าน  แต่ผมก็ใจเย็นพอที่จะเฝ้ารอดูการเคลื่อนไหวของพวกเขา         </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ศาลาหลังนี้เมื่อสร้างขึ้นมาแล้ว   ก็ย่อมต้องทำหน้าที่ของมันอย่างเต็มที่  และหน้าที่นั้นก็ต้องเริ่มจากชาวบ้านนั่นแหละที่ต้องเป็นผู้กำหนดสถานะและหน้าที่ให้กับ “ศาลา” …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>    </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมตั้งใจอย่างแรงกล้าที่จะขับเคลื่อนโครงการนี้สืบไปอย่างต่อเนื่อง  เป็นการเคลื่อนงานเพราะรักที่จะเดินในวิถีนี้   รักที่จะทำตามพันธกิจของมหาวิทยาลัยที่พึงให้บริการต่อชุมชนรายรอบมหาวิทยาลัย  …  ไม่ใช่ทำเพื่อสถาปนาประวัติศาสตร์ขึ้นมารองรับตนเองให้ดูมีบารมีในวิถีกิจกรรมรายรอบมหาวิทยาลัย !</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมทำเพราะใจรักที่อยากจะทำ ..  (ที่นี่ไม่ใช่บ้านก็เหมือนบ้าน)  จะให้ผมหอบกิจกรรมเหล่านี้ไปทำที่บ้านเกิดก็กระไรอยู่ …  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p></p><p>เมื่อที่นี่เป็นเสมือนบ้านอีกหลังของผม,  ผมก็คิดถูกแล้วกระมังกับการดูแลบริบทบ้านของตนเอง    </p><p></p><p>ภายหลังพิธีการส่งมอบศาลาได้สิ้นสุดลง  นิสิตชาวค่าย รวมถึงเยาวชนในหมู่บ้านและพ่อแม่พี่น้อง, พี่ป้าน้าอาในชุมชนก็ร่วมกันพัฒนาสิ่งแวดล้อมในชุมชนอย่างคึกคัก     </p><p> </p><p>บางคนถางหญ้า  ตัดกิ่งไม้  บางคนก็ขุดลอกท่อระบายน้ำ  บางคนก็เก็บกวาดขยะตามท้องถนน  ฯลฯ…  </p><p></p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">กิจกรรมดำเนินไปตั้งแต่เช้ายันบ่ายคล้อย .. จากคุ้มโน้นโค้งเข้าสู่คุ้มนี้จนครบทุกซอกซอย  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>   </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">นิสิตชาวค่ายดูจะรื่นเริงกับการงานนี้เป็นยิ่งนัก  บ้างเก็บกินผลไม้ตามรั้วบ้าน  ทั้งน้อยหน่าและมะขามลูกอ่อน ๆ  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>ขณะที่ชาวบ้านหลายคนก็วางมือจากการงานในครัวเรือนออกมา“เฮ็ดเวียก”  เป็น “งานบุญ” กลางท้องถนนร่วมกันกับนิสิตอย่างไม่อิดออด  หลายหลังคาเรือนนำน้ำท่ามาให้ชาวค่ายได้ดื่มกินอย่างเย็นใจ  </p><p></p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และนั่นคือท้องถนนที่เนืองแน่นและไหลหลากไปด้วย “น้ำใจ”  อันใสบริสุทธิ์</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>   </p><p> </p><p>มมส  ร่วมใจห่วงใยชุมชนที่ผมคิดขึ้นนี้  ไม่เพียงการย้ำคิดว่ามหาวิทยาลัยพึงต้องให้บริการต่อสังคมรายรอบมหาวิทยาลัยเท่านั้น   แต่เนื้องานอันสำคัญอีกประการที่ผมชูหรามาตั้งแต่ต้นก็คือ … การใช้เวลาว่างอันน้อยนิด เพื่อเนรมิตความสุขให้กับตนเองและคนรอบข้าง   </p><p> </p><p>ค่ายครั้งนี้, ไม่ได้มีรูปแบบที่ใหญ่โตดังที่หลายคนเข้าใจ  แต่เป็นการใช้เวลาว่างที่มีอย่างน้อยนิดมาช่วยเหลือสังคม  ซึ่งดีกว่าการเวลาในวันหยุดจ่อมจมอยู่ในห้องนอนอันแคบเล็ก … </p><p></p><p>    </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">นี่คือ  น้ำใสใจจริงของผมในฐานะของการริเริ่มโครงการนี้ขึ้นมา  เป็นการทำด้วยใจที่รักอยากจะทำ ไม่ใช่ทำเพื่อต้องการสถาปนาตนเอง  และก็เชื่อว่า  ไม่มีใครคิดในทำนองนั้นแน่ !</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>     </p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ในเมื่อห้วงนี้,  ผมยังไม่สามารถสลัดวันหยุดให้หลุดพ้นจากวังวนของการงานอันหลากล้นได้  ผมจึงตัดสินใจหอบเอาคนในครอบครัวไปโลดทะยานอยู่กับงานของตนเองให้รู้แล้วรู้รอดไปเสียเลย   แต่ก็ไม่ลืมพร่ำพูดเพื่อทำความเข้าใจอย่างจริงจังกับตนเองว่า  การงาน คือ การพักผ่อน …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>ผมพาลูกไปออกค่าย เพราะอยากให้ลูกและคนของความรักได้รับรู้ว่า  ความหนักหน่วงแห่งการงานนั้น  ผมไม่ได้แบกรับมันอยู่อย่างเดียวดาย ..   </p><p></p><p>และวิถีแห่งงานนั้นก็เป็นความสุข … เป็นวิถีแห่งการพักผ่อนที่เรามีได้อย่างไม่ยากเย็น    </p><p> </p><p>ผมพาพวกเขาไปออกค่าย  ไม่ใช่ไปเพื่อให้รู้ว่า  ผมกำลังสถาปนาประวัติศาสตร์มารองรับตนเอง   แต่ผมกำลังจะบอกกับเขาว่า ….  ผมมีความสุข   และคนอื่นก็มีความสุขในสิ่งที่เรากำลังลงมือทำ   </p><p> </p><p> </p><p>และก็ดีใจที่คนของความรักรู้สึกเช่นเดียวกันกับผมว่า  การงาน  คือ การพักผ่อน  …     </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">ความสุขทั้งปวง  ล้วนถูกกำหนดด้วยตัวเรา</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p>