<p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal" align="justify">วันนี้มีการประชุมเครือข่ายศูนย์เรียนรู้ชุมชนภาคอีสาน มีเจ้าหน้าที่ส่วนกลางจากสำนักนโยบายและแผน สำนักปลัดกระทรวงเกษตรฯ เจ้าหน้าที่ส่วนภูมิภาค และเครือข่ายศูนย์ฯดังกล่าวมาร่วมประชุมกันประมาณ 280 คน ได้พบมิตรสหายในสายทางการพัฒนาชุมชนหลายท่าน การบ้านผมเขากำหนดให้เสนอในประเด็นสะท้อนมุมมองแนวทางที่จะพัฒนาศูนย์เรียนรู้ให้มีศักยภาพมีความพร้อมมากกว่านี้ </p><p>       </p><p align="center">(คนปลูกกล้วย กินข้าวต้ม แล้วมาชื่นชมกล้วยที่เอามาอวด)</p><p align="justify">ผมไม่ได้ทำการบ้านล่วงหน้า เมื่อคืนตื่น04.00น. มานั่งปั่นPower point จนกระทั่งเลยเวลาอาหารเช้าก็ยังไม่เสร็จ จึงโทรศัพท์ชวนคนที่ใจดีที่สุดของจังหวัดขอนแก่น มารับไปชิมเซ่งจี๊เลือดหมูเจ้าดังที่ตลาดเก่า เราไปถึง10.00น. ลูกค้ายังแน่นร้าน ดีหน่อยที่ไม่ถึงกับเล่นเก้าอี้ดนตรีมีที่ว่างให้2คน จึงหย่อนก้นลงไปสั่งชิมเกาเหลาเลือดหมูอย่างอิ่มเอม อิ่มอร่อยสมใจนึกแล้วจึงนั่งรถกลับไปลงทะเบียนเข้าประชุม </p><p align="justify">พิธีเปิดและรายการดำเนินผ่านไป2ชุดแล้ว ผมถึงได้เข้าไปฟังการนำเสนอของศูนย์ต่างๆ เห็นว่าผู้นำศูนย์บางคนยังเล่นสำนวนชวนฝัน จึงเผ่นกลับเข้าห้องพัก มานั่งปรับปรุง Power point ขมวดประเด็นให้ถูกสถานการณ์ จุดเน้นที่เสริมเข้าไปก็คือ งานพัฒนาชุมชนไม่ใช่เรื่องง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก อย่าประมาท อัศวินม้าขาวตกม้าตายมานักต่อนักแล้ว เราจำเป็นจะต้องใช้ความจริง เอาความจริงเป็นตัวตั้ง เราจะไปหาคนตั้งใจจริงที่ไหนมาอบรม ในเมื่อระบบประชุมสัมมนาทำกันมาทั้งปีทั้งชาติจนเหลวเละ ค้นหาคนจริงได้ยากกว่างมเข็มในมหาสมุทร มีแต่เสือสิงห์กระทิงแรดมาให้อบรมเล่นๆ เรียนรู้เล่นๆ ทำไมมันเป็นไปอย่างนี้กันทั่วปะเทศก็ไม่รู้นะ สังคมไทยทำอะไรจริงๆไม่ได้แล้วหรือไร?  </p><p align="justify">ตามกำหนดการเดิมผมจะต้องเสนองานบ่าย2โมง เห็นว่ายังมีเวลาประมาณครึ่งชั่วโมง ตั้งใจจะชวนออตไปทานข้าวกลางวันกัน ก็มีเสียงโทรศัพท์มาบอกว่าอีก5นาทีถึงคิวผมแล้ว อ้าวๆ ทำไมถึงเร็วอย่างนั้นละ.. วันนี้จึงสละมื้อกลางวันเพื่อชาติ ไปสะท้อนคิดตามหน้าที่ ขึ้นเวทีไปฉาย Power point พูดเสริมไป ครบเวลา1 ชั่วโมงพอดี ลงมานั่งฟังท่านอื่นเสนอต่อ จนกระทั่งเวลาบ่าย3โมง จะกินข้าวมื้อไหนดีละทีนี้ มื้อกลางวันก็ไม่ใช่มื้อเย็นก็ไม่เชิง ง่วงนอนด้วย ทำไงดี ขึ้นไปนอนแผ่หราบนเตียง งีบไปประมาณชั่วโมงครึ่งจึงตื่นมาเขียนรายงานนี้แหละครับ ส่วนรายละเอียดที่นำเสนอออตเล้าข้าวรายงานในBlogเขาแล้วนะครับ </p><p align="justify">มื้อเย็นเราไปดวลข้าวต้มกันร้านใกล้โรงแรมมี คุณเจริญวิทย์ เสน่ห์หา จากสำนักนโยบายและแผนกระทรวงฯ ดร.แสวง รวยสูงเนิน ออต เราโจ้กันจนร้านเขาหมดกับข้าวไปครึ่งหนึ่ง จึงชวนกันกลับที่พัก นึกว่าจะหมดรายการขยายพุงเพียงเท่านี้ ที่ไหนได้อาจารย์แสวงเอากล้วยอินทรีย์ที่ปลูกเองมาโชว์ โอ้ แม่เจ้าประคุณเอ๋ย กล้วยน้ำหว้าพันธุ์แสวง1สมบูรณ์มาก แต่ละผลกลมป้อมไม่มีเหลี่ยมให้เห็นเหมือนกล้วยเจ้าอื่น  เป็นเรื่องยากที่จะยั้งใจชิม ท้องแตกดีกว่าไม่ได้พิสูจน์ คืนนี้จึงอิ่มจนอืดรอบสอง พรุ่งนี้จะมีแรงไปประชุมเรื่องนโยบายน้ำแห่งชาติรึเปล่าก็ไม่รู้ อยู่เมืองไทยนี่สุขโขจริงๆ ขอแต่ให้ขยันปลูกขยันทำมีอยู่มีกินกันทั้งปี </p><p align="justify">ถึงเศรษฐกิจจะตกต่ำ แต่กล้วยไม่ได้รับผลกระทบใดๆ ถึงเวลาก็ออกผลมาให้เราชิม ไม่รับรู้เรื่องสังคมมนุษย์ ขอแต่ให้ปลูกใส่ปุ๋ยดูแลบ้าง ได้รับประทานแน่นอน นี่คือความจริงพื้นฐานแห่งชีวิตและธรรมชาติ ..ตั้งแต่ปลูกกล้วยมา กล้วยจริงจังและจริงใจเสมอ เหมือนคนสวยเมืองสองแควยังไงยังงั้นเลยละครับ อิอิ.  </p>