เมื่อเช้าฝนตก ตกเหมือนว่าจะไม่มีทางหยุด การอยู่ลำพังกับลมหายใจ และเสียงฝนตกก็รู้สึกว่า ข้างใน มีความกระวนกระวาย เล็กๆเป็นระยะๆ จิตใจเริ่มบอกตัวเอง ให้นิ่งๆ ให้พาตัวเองไปตามชีวิตประจำวันเป็นโอกาสที่ดีแล้ว ที่จะอยู่นิ่งๆ คิดถึงสิ่งที่ต้องทำ ก่อนหลัง ถ้าทำไปแล้ววนอีก ล้าอีก ก็ให้กลับมานิ่งๆ อยู่กับลมหายใจ สายๆใกล้เที่ยง ฝนเริ่มหยุด เดินไปดูที่ หอประชุมและห้องคอมพิวเตอร์พบว่า เด็กๆมาเรียนคอมฯ กับ หลวงพี่ๆ เป็นครูพิเศษของศูนย์ฯเรา ฉันเตรียมอาหารถวายพระ และ เตรียมขนม น้ำหวานให้เด็กๆที่มาเรียนและกลับมาทำงานของตัวเองต่อ<p> ตอนบ่าย 3 โมงกว่าๆ ฉันเดินออกมาคุยกับเด็กๆ และ หลวงพี่เพื่อส่งที่ทางออกเด็กรักป่า กลับมาอยู่ลำพังอีก เพราะทุกคนออกไปทำกิจกรรมข้างนอกหมด แม้คนสวนก็หยุด ฉันทำอาหารง่ายๆให้ตัวเองทาน และเตรียมอาหารสำหรับแมว 2 กลุ่ม และอาหารสำหรับลูกเป็ด 40 ตัว ที่คนสวนเลี้ยงไว้</p> ระหว่างวัน ฉันฝึกคิดถึงสิ่งดีๆ และขจัดความคิดที่ขุ่นมัวออกไป ....ได้ผลแฮะ .. ความกระวนกระวายหายไป และบอกให้ตัวเองผ่อนคลาย สบายๆ <p> มันเหมือนกล่อมตัวเอง และพบว่า การพูดกับตัวเองอย่างอ่อนโยน เหมือนแบบว่าให้มีสองร่างในตัวเรา ร่างหนึ่งเพื่อปลอบโยนอีกร่างหนึ่ง และพูดสิ่งดีๆให้อีกร่างหนึ่งฟัง เพื่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลง</p><p> </p>
ให้มีสองร่างในตัวเรา ร่างหนึ่งเพื่อปลอบโยนอีกร่างหนึ่ง
พูดสิ่งดีๆให้อีกร่างหนึ่งฟัง เพื่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลง
สวัสดีค่ะพี่
สบายดีไหมค่ะ รักษาสุขภาพนะค่ะ บางครั้งราณีก็เป็นเหมือนกันค่ะ แต่มันเข้ามาแล้ว แว้บหายไปในบางครั้งค่ะ เพราะอารมณ์ร้อนค่ะ อิ อิ แต่หลังพายุ (อารมณ์) ฟ้าก็ใสค่ะ
รักษาสุขภาพ และทานอาหารที่มีประโยชน์มาก ๆ นะค่ะ คิดถึงมาก ๆ ค่ะ จริง ๆ ค่ะ
สวัสดีครับพี่หน่อย /// ล่าสุดผมก็นั่งคุยกับตัวเองเป็นกลอน แต่ก็เขียนยังไม่จบ ..ประมาฯนี้นะครับ.. //สนทนากับตนเองอย่างมีความสุข ฟังเรื่องทุกข์หลากเรื่องประเทืองฝัน ฟังเรื่องสุขนานาสาระพัน หัวใจไม่เงียบงัน.. ดั่งเคยเป็น ///
ค้นหาตนเองอย่างไม่รู้จบ ที่สุด, ค้นพบอย่างลำเค็ญ ซ่อนลึกและลึกเร้น แต่โลดเต้นอยู่ภายใน ///
อยู่ภายในตัวเราทุกเช้าค่ำ แต่ลึกล้ำเกินหยั่งได้ หลงผิดว่าคำตอบของหัวใจ คือสังคมอันกว้างใหญ่อันเสรี …./// สุขภาพแข็งแรง ครับ -
โอ้โฮ...สนทนากับตัวเอง เป็น บทกวี เลย อันนี้ดีคะ สงสัยพี่หน่อยต้องเปลี่ยนการสนทนากับตัวเอง รูปแบบใหม่ บ้างแล้ว