ครั้งต่อไป คงมารถทัวร์ วีไอพี ไม่งั้นก็เครื่องบิน รถทัวร์วีไอพีเดี๋ยวนี้บริการดีมาก มีข้าวให้ทานมีน้ำให้ดื่ม เก็บสัมภาระ เหมือนเครื่องบินเลย ราคาถูกกว่ารถไฟด้วยซ้ำ แถมไม่ต้องเดินทางมาขึ้นรถที่ฝั่งวารินด้วย.......
การรอคอยคือการทรมาน ท่าทางจะไม่ผิด เพราะทั้งยุงทั้งฝน มาเสริมให้การรอคอย ทรมานเพิ่มมากขึ้น
เมื่อคืนป้าแดงนั่งรอรถไฟที่ดอนเมือง กับน้องเภสัชกรที่มาจากอุบลคนหนึ่ง น้องเค้าเพิ่งเดินทางด้วยรถไฟครั้งแรก ดูน้องตื่นเต้นไม่น้อย กลัวจะไม่ทันรถบ้าง กลัวขึ้นรถไม่ถูก ป้าแดง พยายามเล่าประสบการณ์ว่า รถไฟน่ะ มาช้ากว่ากำหนดเวลาไว้เสมอแหละ แต่น้องก็ไม่เชื่อ ก็จริงซะด้วย เมื่อคืนรอรถไฟเกินกำหนดแค่คนละ 30 นาทีเอง
ก่อนหน้านั้น น้องบ่นมาก เพราะทั้งยุงก็มี ทั้งฝนก็เริ่มลงเม็ด น้องถามว่า ถ้าฝนตกเราจะไปรอที่ไหน เพราะที่เรานั่งรอ ไม่มี หลังคา แต่พนักงานรถไฟ ก็แนะนำให้เรา มารอที่ป้ายประจำคันรถ ซึ่งอยู่ไกลจากสำนักงาน
ถ้าฝนตก ก็คงต้องเข้าร่ม ถ้ารถไฟมา ก็ขึ้นแล้วเดินหาตู้ของเราตามตั๋วที่ได้ ป้าแดงตอบไป
 น้องบ่นว่า ครั้งต่อไป คงมารถทัวร์ วีไอพี ไม่งั้นก็เครื่องบิน รถทัวร์วีไอพีเดี๋ยวนี้บริการดีมาก มีข้าวให้ทานมีน้ำให้ดื่ม เก็บสัมภาระ เหมือนเครื่องบินเลย ราคาถูกกว่ารถไฟด้วยซ้ำ แถมไม่ต้องเดินทางมาขึ้นรถที่ฝั่งวารินด้วย.......
อืมม.....ค่ะ  ป้าแดงไม่รู้จะคอมเม้นท์อะไร
พอตอนเช้า ผ่านสถานีไหนจำไม่ได้ เห็นขึ้นป้ายว่า รถไฟเป็นของคนไทย เลยนึกถึงเรื่องที่น้องบ่นเมื่อคืน และนั่งคิดไปว่า เราก็คนไทย รถไฟเป็นของเราหรือนี่ แต่ทำไม เราต้องจ่ายค่าโดนสารละ...เนี่ยยยย.........