ที่ผ่านมาอย่างน้อย ๔ ปี ของนักศึกษาที่เรียนอยู่ในสถาบันแห่งนี้ เฉพาะเอกสังคมศึกษา ที่จะต้องเป็นครูต่อไปข้างหน้า เราไม่รู้ว่าเราได้เคยประมาท พลาดพลั้งด้วยกาย วาจา ใจ ต่อครูบาอาจารย์ไปเพียงใด หากจะมี การขอโทษ เพื่อความไม่มีโทษต่อกัน แม้ว่ามันจะเป็นโทษทางใจก็ตาม น่าจะเป็นการแสดงออกที่ดี ดังนั้น ในวันนั้นจึงได้ร่วมกันกล่าวคำนี้ขึ้นต่อหน้าอาจารย์.....

   "การกระทำทางกาย วาจา ใจ อันหนึ่งอันใดที่ข้าพเจ้าได้พลาดพลั้งไป ด้วยเจตนาก็ดี ไม่ได้เจตนาก็ดี ขอการกระทำอันนั้นอย่าได้มีผลร้ายกลายเป็นอุปสรรคใดๆ ต่อการดำเนินชีวิต หน้าที่การงาน ครอบครัวของข้าพเจ้า ขอให้ท่านอาจารย์......ได้งดโทษเหล่านั้นต่อข้าพเจ้าด้วย

   ขอให้ท่านอาจารย์ มีสุขภาพดี อายุยืน เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรให้ผู้อาศัยในร่มความรู้ ความเมตตา ความเอื้ออาทร ได้อยู่เย็นเป็นสุขตลอดไป"

   หลังจากนั้น จึงได้มอบเทียนแพ และพวงมาลัยแทนใจแด่อาจารย์

 

หมายเหตุ ๑ : ในบรรดาความอภิรมย์ทั้งหลาย ตอนหนึ่งเป็นตอนที่ตัวแทนของ ปี ๓ (ผมไม่รู้มาก่อนว่าเขาจะทำอะไรเป็นการให้อาจารย์..ประทับใจ) ได้กล่าวคำขอโทษ พร้อมทั้งน้ำตา และทุกคนที่นั่งก้มหน้าน้ำตาหล่นลงพื้น ขอโทษการโดดเรียนครั้งหนึ่งต่ออาจารย์.... และให้เหตุผล.......ประมาณว่า พยายามที่จะทำงานตามที่อาจารย์สั่งแล้ว แต่ทำไม่เสร็จ และรีบทำกันจนไม่ได้เข้าเรียน ทำให้อาจารย์ต้องเสียใจ และพวกเรารู้สึกผิดมาจนทุกวันนี้

               ผมสะอึกทันทีที่ได้ฟัง แม้จะไม่ใช่ห้องเรียนของผม...."เราเคยเป็นอย่างนี้หรือไม่ เรามักจะโทษเด็กว่า งานที่สั่งไว้นั้นทำไมไม่ทำ เอาเวลาไปทำอะไร โดยมองเฉพาะวิชาของตนเพียงอย่างเดียว แน่นอนว่า เด็กที่ตั้งใจเรียนจะรุ้สึกเสียใจ...เสียแรงที่ผม..ฉัน..ครู..อาจารย์ อุตส่าห์ทุ่มเทให้กับพวกเรา" หากเป็นประมาณนี้ เป็นโทษนักแล

               ดังนั้น ส่วนหนึ่งของประโยชน์ หากไม่มีกิจกรรมนี้ เราคงไม่เชื่อว่าเด็กเขาตั้งใจทำจริงๆ

 

หมายเหตุ ๒ : นี้เป็นกิจกรรมเงียบๆ ที่พวกเราตั้งใจทำ โดยยังไม่เห็นว่า หลักสูตรอื่นๆ ได้กระทำกันมาก่อน เพราะทุกอย่างต้องขึ้นอยู่กับบริบท หากอาจารย์ท่านนั้น ไม่น่าให้ความยำเกรง การกระทำนั้น ก็จะเป็นการกระทำที่ไม่ได้ออกมาจากใจ....อาชีพนี้ เป็นอาชีพอุดมการณ์...อยู่อย่างจน..ไม่จน