วันนี้ครูอ้อยเป็นครูเวรประจำวันด้วย  และก็หนีกลับมาทำธุระสำนักงานเขตพื้นที่....  ดีใจที่ทำธุระเสร็จแล้ว   ได้รับหนังสือเชิญของพ่อบ้านแล้ว   ก็ดิ่งกลับบ้าน 

หวังว่าจะพบใครบ้าง  มองไปที่จอดรถพ่อบ้าน...แต่ก็ผิดหวัง.....ไม่พบใครเลย....เวลาตั้งใจจะทำอะไร  แล้ว..ไม่ได้ดังที่ใจหวัง  รู้สึกหงุดหงิดแบบไม่มีสาเหตุ  มันเสียกำลังใจอย่างบอกไม่ถูก....

ทั้งๆที่ครูอ้อยก็มีงานตั้งมากมายที่จะต้องทำ  ก็ยังอุตส่าห์อยากกลับบ้าน...

แต่ยังดียังมีเน็ตให้เปิดเล่นสบายใจไม่มีใครแย่งด้วย...มองเห็นคนอื่นๆ  เขามีความสุขกับการได้เดินเล่น  ทำอะไรได้ตามใจ   แต่กลับมามองตัวเอง   ที่ทำแต่งาน 

ก็คิดอย่างนี้มาตั้งหลายหนหลายครั้งแล้ว  

หนทางที่หลีกเลี่ยงที่สุดก็คือ....นอนหลับ  เพราะร่างกายได้รับประโยชน์ที่สุด 

หันไปหยิบข้าวหลามหนองมนที่พี่สมบุญซื้อมาฝาก  กินคนเดียวหมดกระบอกเลย..อ้วนก็อ้วน  ขอตามใจตัวเองบ้างล่ะ 

เปิดทีวีดูหนังเลย   เดี๋ยวเขียนบันทึกเสร็จแล้ว  ก็จะอาบน้ำ   ทาแป้งเย็น  ให้สบายใจเลย  อยากทำอะไรอีกล่ะ...คิดไม่ออกเลยล่ะ  คงหนีไม่พ้น  เปิดเน็ต  อ่านหนังสืออีกล่ะค่ะ....เอ้อ!  อ่านพบมิตรรักเข้ามาทักทาย  ตอบหมดแล้ว 

ออกจากบันทึกเข้าไปอ่านบันทึกของมิตรรักบ้าง  อ่านรู้เรื่อง  ไม่รู้เรื่องบ้าง...เพราะอารมณ์ไม่ค่อยดี  ไม่มีสมาธิ  เลยทักทายเพื่อนฝูงไปเรื่อยๆ 

เหนื่อยก็หยุด  ดูทีวี 

สงสัยไม่พ้น  ต้องหยิบงานออกมาทำอีกล่ะค่ะ...อูย...วาย...โอย...