เอ!..นักพูดดด..ชื่ออะไรน้า...อาจารย์ยยย..????

 

 

 

   อย่าแปลกใจเลยครับว่าทำไมผมถึงได้ตั้งชื่อบล็อกอย่างนี้..

เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่า..ในแต่ละวันผมจะต้องพบปะผู้คนที่ไม่เคยรู้จัก มากบ้างน้อยบ้างตามสถานการณ์หมายถึงว่าผมไม่รู้จักท่านเหล่านั้นเป็นการส่วนตัว แต่หลายท่านรู้สึกคุ้นเคยเพราะเห็นผมจากรายการทีวีบ่อยๆ )

    ถ้าเป็นการถูกเชิญไปบรรยายก็จะไม่มีปัญหาให้สงสัย  เนื่องมาจากว่าก่อนเชิญขึ้นเวทีพิธีกรก็จะกล่าวแนะนำว่าเป็นใคร  วันนี้จะมาพูด  หรือมาบรรยายเกี่ยวกับเรื่องอะไร   ตามธรรมเนียมของพิธีการเชิญวิทยากรให้เป็นที่เรียบร้อย 

   ผู้ฟังก็สิ้นข้อกังขาว่าผู้ที่พูดอยู่บนเวทีเป็นใคร พอพูดเสร็จลงจากเวทีเจอกันพบปะพูดคุย ถ่ายรูป ขอลายเซ็นต์ ก็ไม่มีปัญหาเพราะรู้จักแล้วว่าเป็นใครแน่ๆ  เรียกว่ายิงไม่ผิดตัวก็แล้วกันล่ะ

    ทีนี้บางทีผมเดินทางไปไหนมาไหน หรือไปซื้อของ เดินสวนทาง เดินผ่านผู้คน หรือแวะทำธุระตามประสาปุถุชนเขาทำกัน  พบคนที่เขาจำได้เขาก็จะทักทายอย่างสนิทสนม 

   " อ้าว..อาจารย์วันนี้ไม่พูดที่ไหนเหรอครับ" 

   " อาจารย์มาทำอะไรที่นี่ครับ"

   ส่วนใหญ่ผมก็มักจะตอบตามมารยาท ทักทายพองาม แล้วก็เดินผ่านไป  

    แต่บ่อยครั้งที่เจออาการของผู้ที่พบและสบตาตรงๆบ้าง ไม่ตรงบ้าง แล้วเขา เกิดอาการ

    " ใครว้า...คุ้นๆ...เคยรู้จักที่ไหนมาก่อนนนน..น้า..นึกไม่ออก "

    "เอ!..นักพูดดด.. ชื่ออะไรน้า.....อาจารย์ยยย..???? "

พร้อมกับผู้พูดที่กำลังทำท่าทางขมวดคิ้วและหยุดชะงักนิดหนึ่ง...หรือในบางคนก็ชะงักงันไปสักพักใหญ่ (อันนี้นานหน่อย) จนบางทีเห็นแล้วรู้สึกสงสาร  คือเขาคิดไม่ออก แล้วก็ไม่ยอมหยุดคิด ผมต้องหันไปตอบว่า..

   "ใช่ครับ  อาจารย์พนม ครับ  คงเคยเห็นผมในทีวีมังครับ" 

   เท่านั้นแหละ!! .. คิ้วเลิกผูกโบว์ ยิ้มออก เหมือนเพิ่งถากเลขท้าย 2 ตัว มาเลยเชียว (ถากคือไม่ถูกนะครับ)

  

   ผู้หญิงคนหนึ่ง  เดินๆมาหยุดมองผมนิดนึงพร้อมกับถามว่า ..

   " ต้องเคยเป็นลูกค้าหนูมาก่อนแน่ๆเลยใช่ไหมคะ..หนูจำได้ จำหนูได้รึปล่าวคะ "

   เอาละซิ!..ไอ้เราก็จำไม่ได้เสียด้วยมองหน้าเธอแล้วก็นึกไม่ออกจริงๆ  เราเคยเป็นลูกค้าเธอด้วย ??  แล้วเธอขายอะไรล่ะ !!  เล่นถามกันกลางทางเดิน ใครจะไปนึกออก  จะตอบเธอว่าจำไม่ได้เลย  ก็เกรงว่าเธอจะเสียใจ เพราะท่าทางเธอมั่นอกมั่นใจเสียเหลือเกิน ผมได้แต่ยิ้มๆ..แล้วพูดเบาๆว่า..อ๋อ!..เหรอครับ..ครับ อืมมม..

   แล้วก็พยักหน้านิดๆ ยิ้มน้อยๆ พร้อมกับเดินจากมา

  

   เดินพลางก็นึกพลาง...อมยิ้มคนเดียว...

   เฮ้อ!!..ที่แท้เราก็ไม่ดังจริงนี่หว่า!!!!