“แล้วจะทำอย่างไรให้คนที่ติดต่อด้วย.....เกิดความพึงพอใจและประทับใจ”

ควันหลงของการไปอบรมฟื้นฟูวิชาการวิสัญญีวิทยา  สำหรับวิสัญญีพยาบาลที่ผ่านมาของฉัน  คงหนีไม่พ้นเรื่องของ การกิน อยู่ หลับ นอน
ฉันและเพื่อนๆพักโรงแรมแห่งหนึ่งแถวๆสวนลุมพินีด้านถนนพระราม 4....
เมื่อมาถึงโรงแรมในช่วงบ่ายๆ  ให้รู้สึกผิดหวังนิดๆเพราะโรงแรมเข้าไปอยู่ในซอย(แม้ไม่ไกล)  และที่สำคัญ ที่ lobby ไม่มีเพลงฟัง  โดยส่วนตัวนั้นหากมาพักโรงแรมก็ชอบที่จะลงมานั่งทำงานไป....ฟังเพลงไป....ที่ lobby เงียบๆ

ยังได้พูดคุยกับเพื่อนๆว่าเราอาจจะอยู่คืนเดียว  แล้วย้ายโรงแรมดีกว่า....

แต่เราก็อยู่พักจนครบ 5 คืน เพราะสุดท้ายก็เกิดความประทับใจในความง่ายๆของห้องพัก   ไม่ใหญ่โตมากจนเกิดความรู้สึกอ้างว้าง  แถมนอนหลับสนิทอย่างสุขสบายมากๆ....และฉันก็เห็น service mind ของใครบางคน

เช้าวันจันทร์เมื่อฉันลงทานอาหารเช้า  

มีคนมาเสริฟกาแฟใส่แก้วที่วางที่โต๊ะให้...ค่อนแก้ว....ฉันดื่มหมด   แล้วไปนั่งใจสั่น(ทั้งๆที่ฉันก็คอกาแฟ)ในห้องประชุม...นึกได้ว่าเมื่อเช้านี้.....ไอ้น้อง(ที่โรงแรม)เทกาแฟซะเยอะเชียวเพราะปกติฉันดื่มครึ่งแก้ว...แค่นั้น....

พอวันที่สอง...  

“ครึ่งแก้วก็พอนะคะ   กาแฟคุณดีมากๆเลย  เมื่อวานนี้พี่ละใจสั่น” ฉันบอก...  น้องเขายิ้มแฉ่ง

พอวันที่สาม...

“ครึ่งแก้วก็พอค่ะ”

“ครับ”

พอวันที่สี่...

เมื่อฉันตักอาหารเช้าเสร็จกลับมานั่งที่โต๊ะ  มีกาแฟครึ่งแก้วตั้งอยู่แล้ว....

ตอนแรกฉันแปลกใจว่า  เขารู้ได้ไงว่าฉันจะดื่มกาแฟ   ทุกทีจะถามว่า...ชาหรือกาแฟก่อน...

....แล้วก็ที่เทไว้ให้น่ะ....ครึ่งแก้วซะด้วย

....เอ...หรือ....ต้องมีน้องที่จำพฤติกรรมการกินของเราได้...

<p class="content">ฉันเริ่มมองหา…</p>

</span><p style="margin: 0cm 0pt" class="MsoNormal">แล้วก็พบ….   น้องชายคนนั้นสบตาพร้อมรอยยิ้ม  และก้มศีรษะอย่างสุภาพ   </p><p style="margin: 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0pt" class="MsoNormal">ฉันขอบคุณและชื่นชมเสน่ห์ในตัวของเขา….สุดท้ายฉันแนะนำตัวเองขออนุญาตทราบชื่อของน้องชายคนนี้….พร้อมกับขอถ่ายรูปด้วย</p><p style="margin: 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0pt" class="MsoNormal"> .......คุณพิชัย  เครือวรรณ์....ชายหนุ่มห้องอาหาร  ที่ประทับใจ</p><p style="margin: 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0pt" class="MsoNormal">น้องชายคนนี้มี Service Mind เขายิ้มต้อนรับและจดจำในรายละเอียดเล็กๆน้อยๆของลูกค้าได้</p><p class="content">การทำงานใด ๆ ก็ตามเป็นไปไม่ได้ที่เราจะทำงานแต่เพียงลำพัง แน่นอนว่าการมีปฏิสัมพันธ์ระหว่างกลุ่มคนด้วยกันย่อมเกิดขึ้น ไม่มากก็น้อย</p><p class="content"> “แล้วจะทำอย่างไรให้คนที่ต้องติดต่อด้วยเกิดความพึงพอใจและประทับใจ”</p><p class="content">ง่ายนิดเดียวค่ะ.... การเติมเต็มหัวใจของการบริการ หรือ การปลูกฝังจิตสำนึกของการบริการ ที่เรียกกันว่า “Service Mind” นั่นเอง</p><p class="content"></p><p style="margin: 0cm 0pt" class="MsoNormal">ฉันเองเคยผูกใจเพื่อนชายคนหนึ่ง   ที่เวลาผ่านไป 10 กว่าปีแล้วเมื่อพบกัน  เขาถาม(คงแอบทดสอบ)ว่า….</p><p style="margin: 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0pt" class="MsoNormal">“จำได้หรือเปล่า  ผมดื่มกาแฟใส่น้ำตาลไหม”</p><p style="margin: 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0pt" class="MsoNormal">ด้วยการที่(บังเอิญ)จำได้ว่าเขาดื่มกาแฟไม่ใส่ครีม...ใส่เพียงน้ำตาลช้อนครึ่ง...</p><p style="margin: 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0pt" class="MsoNormal">ฮึๆ…คิดในใจ  ลองถามเรื่องอื่นซี่…ฉันจำไม่ได้…(ฮาๆๆ…)</p><p style="margin: 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0pt" class="MsoNormal">เออ…น่าทึ่งจริงๆ….ทำไมคนที่ชื่อพิชัย….ถึงน่ารักน้า……</p><p style="margin: 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0pt" class="MsoNormal">เลยนำของดีมาฝาก…จากเรื่อง “Service Mind” ค่ะ</p>