ถ้าไม่วิ่ง...ก็ไม่มีที่ยืน

พิมพ์ดีด
  ฉันคิดได้แล้ว...ถ้าฉันไม่วิ่ง ฉันก็จะไม่มีที่ยืน  

จากอ้อมกอดแห่งขุนเขา สู่อ้อมแขนของเมืองกรุง

ย่างเข้าเดือนที่สองแล้วสำหรับก้าวใหม่ของฉัน

กับการตัดสินใจออกเดินทางอีกครั้งในชีวิต

          องค์กรที่ฉันเข้ามาทำงาน มีเป้าหมายอยู่ที่การพัฒนา  และมีตัวชี้วัดผลงานอยู่ที่ผลกระทบทางบวกที่เกิดขึ้นกับประเทศ  ไม่ใช่เพื่อสร้างกำไรสูงสุด  ซึ่งไม่ต่างจากงานที่ฉันเคยทำมา นอกเสียจาก เป็นองค์กรที่ใหญ่มาก ทั้งงาน ทั้งคน และทั้งเงิน

         ย้อนไป 1 เดือนที่ผ่านมา  ฉันตื่นเต้นมากกับการทำงานวันแรก  ผู้คนเดินไปมากันขวักไขว้  บางคนทำงานในตึกเดียวกันยังไม่รู้จักกัน  แม้แต่ชั้นเดียวกันก็เช่นกัน  ซึ่งฉันก็กำลังเผชิญอยู่ตอนนี้เช่นกัน  คงเป็นเพราะวิถีชีวิตของคนเมืองหลวงที่ยุ่งวุ่นวายจนไม่มีเวลาไปมองใคร  แต่ฉันมีรอยยิ้มแห่งเมืองเหนือเป็นอาวุธ  สบตาใครฉันก็ยิ้มให้ทุกคนถึงแม้ว่าบางทีเค้าจะไม่สนใจเลยด้วยซ้ำ...

          ฉันนั่งอยู่กับแฟ้มเอกสารเกี่ยวกับหน่วยงานที่ฉันกำลังเป็นส่วนหนึ่งอย่างขมักเขม่น  แต่ยังไม่ทันจะเข้าใจอะไรได้อย่างถ่องแท้ ฉันถูกลากเข้าห้องประชุมด้วยเหตุผลแห่งการเรียนรู้และแน่นอนฉันก็ยินดีที่จะไป  แต่ฉันไม่เข้าใจอะไรเลย  ไม่ว่าจะเป็นชื่อย่อหน่วยงานที่มากมายจนจำไม่ไหว  หรือศัพท์ภาษาอังกฤษที่พูดกันแทบทุกประโยค  นี่ยังไม่นับรวมเรื่องราวทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นงานหลักของฉันที่ฉันแทบจะไม่มีพื้นฐานอะไรเลย...  แต่ฉันก็พยายามฟัง  จำ  จด  ตั้งคำถาม ทำความเข้าใจ  และเชื่อมโยงสิ่งต่างๆ เข้าด้วยกัน  เพื่อฉันจะได้ใช้ประโยชน์มันได้อย่างเต็มที่

           องค์กรของฉันเป็นองค์กรใหญ่  การสื่อสารหลัก คือ e-mail   ทุกคนต้องเปิด inbox   ไว้ตลอดเวลา  เพราะจะมีการพูดคุย  ประสานงาน  รวมทั้งเรื่องด่วนต่างๆ ด้วย  เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่ฉันได้เรียนรู้ และต้องตระหนักเป็นอย่างยิ่ง...วันหนึ่งฉันก็ได้เรียนรู้ถึงความจำเป็นของจดหมายอิเล็กทรอนิกส์กับการทำงาน...หัวหน้าเรียกฉันไปคุยงานด้วย  เค้าพูดในสิ่งที่ฉันไม่รู้เรื่องเลย  ด้วยความเป็นหัวหน้าและคาดว่าคงผ่านประสบการณ์นี้มาก่อน  ยังไม่ได้เปิดเมลล์ใช่ไหม   มีแต่รอยยิ้มเจื่อนๆ ปรากฏบนหน้าฉัน  นั่นคือ อีกสิ่งหนึ่งที่ฉันต้องเรียนรู้ และให้ความสำคัญกับการสื่อสารที่องค์กรใช้ เพราะการสื่อสารที่ดีย่อมนำมาซึ่งงานที่ดี

           สัปดาห์ที่สองของการทำงาน  ฉันได้รับตารางที่ระบุว่าใครทำงานอะไร  รับผิดชอบในเรื่องใดบ้าง  นั่นเป็นการดีมากที่มีความชัดเจน และอย่างน้อยทำให้ฉันรู้ว่าฉันควรจะเรียนรู้เรื่องใดเป็นลำดับแรก  ฉันเริ่มเรียนรู้จากทั้งเอกสาร และจากผู้รู้  ฉันตั้งใจทำงานที่ได้รับมอบหมาย  ฉันมั่นใจว่าตั้งแต่เรียนจบมา และทำงานมาหลายหน้าที่ฉันไม่เคยใช้เวลา  ความตั้งใจ  และสมาธิในการทำงานมากเท่านี้มาก่อน  แต่เปล่าเลย...มันยังดีไม่พอ

ช่วงสิ้นปีงบประมาณและเริ่มงบประมาณใหม่  ด้วยฝ่ายฉันเป็นฝ่ายแผนและงบประมาณทำให้งานเรายุ่งมากอย่างช่วยไม่ได้  มีปัญหามากมายเกิดขึ้น  มีงานมากทุกคนยุ่งจนไม่มีเวลาเงยหน้ามามองใคร  มีการหารือเรื่องราวต่างๆ ตลอดวัน  ทั้งทางโทรศัพท์  เมลล์ และการพูดคุย  แต่แทบทั้งหมดเป็นเรื่องที่ฉันไม่เข้าใจ  ฉันช่วยอะไรไม่ได้มากนอกจากงานที่ฉันรับผิดชอบ ซึ่งเป็นงานที่รับต่อจากหัวหน้ามาทำอีกที  ฉันมึนไปหมด  ทุกคนงานยุ่ง  แต่ฉันกลับช่วยอะไรไม่ได้มาก....ฉันรู้สึกเหมือนไม่มีที่จะยืน

          ไม่หรอก ฉันก็เป็นแค่เด็กใหม่เท่านั้น  ไม่มีใครว่าอะไรฉันหรอก  ฉันต้องมีเวลาเรียนรู้และปรับตัว...เปล่าเลย ฉันคิดผิด  นั่นคือ คำแก้ตัวของคนคิดน้อยต่างหาก  ฉันได้รับงานมาหนึ่งชิ้นที่ต้องประสานงานกับคนหลายหน่วยงาน  และฉันคิดว่าฉันได้แผนไว้อย่างดีแล้ว  และควรให้มันเป็นไปตามขั้นตอนที่วางไว้  ทุกคนมีงานของตัวเองฉันควรปล่อยให้งานเดินไปตามครรลอง  แต่ฉันคิดผิด... พี่ว่ามันช้าไปนะ   สิ่งที่ฉันคิดว่าดีแล้ว กลับยังไม่ดีพอ และช้าไป  ฉันต้องตาม  ฉันต้องถาม  ฉันต้องกล้า  และฉันต้องวิ่ง...

          ฉันกลับมานั่งที่ห้องด้วยจิตใจที่หดหู่  นั่งทบทวนตัวเอง  ที่นี่เลือกฉันเพราะอะไร...เพราะฉันเหมาะกับงาน  เพราะเชื่อว่าฉันพร้อม  เพราะเชื่อว่าฉันทำได้  เพราะเชื่อว่าฉันดีกว่าคนอื่น  ใช่ เพราะเค้าเชื่อฉัน และฉันก็ต้องเชื่อตัวเอง...

ฉันไม่อยากมีความรู้สึกเหมือนคนไม่มีที่ยืนอีกต่อไป  การเป็นคนใหม่ ไม่ได้หมายความว่าจะมีใครคอยจูงมือ  เปล่าเลยทุกคนต้องเดินไปข้างหน้า  ส่วนฉัน...ฉันต้องวิ่ง  วิ่งเพื่อให้ทันคนอื่น...เพราะฉันชอบที่นี้และฉันอยากยืนตรงนี้...

 

ฉันคิดได้แล้ว...ถ้าฉันไม่วิ่ง  ฉันก็จะไม่มีที่ยืน

 

โชคดีที่ฉัน...

มีเพื่อนร่วมงานที่ดี  มีเพื่อนร่วมคิดที่ให้กำลังใจ  มีครอบครัวที่ให้ความอบอุ่น  และมีที่นี่ มีเรื่องราวดี ดีให้ฉันเรียนรู้

 ช่วยเป็นกำลังใจให้นักวิ่งตัวน้อยๆ อย่างฉันด้วย 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน พิมพ์ดีด

คำสำคัญ (Tags)#ความเชื่อ

หมายเลขบันทึก: 124889, เขียน: 04 Sep 2007 @ 12:48, แก้ไข, 11 Feb 2012 @ 20:13, สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 8, อ่าน: คลิก
บันทึกล่าสุด


ความเห็น (8)

zero
IP: xxx.60.203.195
เขียนเมื่อ 04 Sep 2007 @ 13:15

บางทีเราเอง  ก็ไม่รู้ว่า  ทำไมต้องวิ่ง  ทำไมต้องขึ้นไปบนยอดเขา  ถ้าผมภูมิใจกับการขายข้าว  ขายน้ำที่ตีนเขา  แล้วมองดูคนอื่นๆปืนเขากัน  จะผิดไหมนะ

ยังไงก้ขอให้มีความสุขกับงานนะครับ

ขอให้มีความสุข อดทนครับ ผมคิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นดีเสมอ...และนั่นเองเป็นบททดสอบเรา หากเราเลือกที่จะมอง มองอย่างที่มันเป็น

เอาใจช่วย

---------

ต้องขออภัยครับ เมื่อวานไม่สามารถรับโทรศัพท์ได้ครับ -- -สบายดี และสบายมากครับ กำลังเดินทางเข้าไปสัมมนาที่เมืองบางกอกเช่นกันครับ

พิมพ์ดีด
เขียนเมื่อ 05 Sep 2007 @ 02:52

คุณ Zero

ใช่คะ...บางทีเราก็ไม่มีเหตุผลมากมายว่าทำไม ต้องวิ่ง ทำไมต้องปีน แค่ สุขใจ... สุขใจที่ได้พยายาม และสุขใจยิ่งกว่าเมื่อหันกลับมามองผลของความตั้งใจ

การมองดูคนอื่นปีน ก็เป็นความสุขอีกแบบ ของอีกคน อีกความคิด พอใจกับความสุขและเส้นทางของตนเอง...ใช้ชีวิตบนพื้นฐานของความสุข..

ขอบคุณที่มาให้กำลังใจนะคะ

ขอให้มีความสุขกับชีวิตเช่นกันคะ

---^.^---

พิมพ์ดีด
เขียนเมื่อ 05 Sep 2007 @ 03:39

P

อ้ายเอก....

ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่มีให้กันเสมอเจ้า

---^.^---

เดินทางอีกแล้ว ดูแลตัวเอง และมีความสุขกับการทำงานเน้อเจ้า เอาใจช่วยเสมอ

รวมมิตร V9
เขียนเมื่อ 06 Sep 2007 @ 20:37
อุปสรรคก็ต้องมีกันบ้าง ทุกๆคนต้องก้าวข้ามจุดนี้ไปให้ได้ ขอเป็นกำลังใจให้นะ ยินดีด้วยที่ได้ทำในสิ่งที่ท้าทาย.....
พิมพ์ดีด
เขียนเมื่อ 06 Sep 2007 @ 21:39

อาจารย์เออ...P

ดีใจเช่นกันที่ได้ทำในสิ่งที่ท้าทาย

จะดีใจมากขึ้นถ้าก้าวไปถึง...

---^.^---

สู้ๆ เหมือนกันนะ

ขจิต ฝอยทอง
เขียนเมื่อ 07 Sep 2007 @ 11:13
  • ตามหนุ่มหล่อข้างบนมา
  • อยากบอกว่า
  • งานที่เราภูมิใจที่สุดคืองานที่เราเลือกเอง
  • งานของเราถึงมันจะไม่ยิ่งใหญ่
  • แต่ความภูมิใจมันใหญ่เกินพอ
  • ขอบคุณครับ
พิมพ์ดีด
เขียนเมื่อ 07 Sep 2007 @ 19:11

ภูมิใจกับสิ่งที่เลือก

สุขใจกับสิ่งที่ทำ

โลกสดใส...ใจเบิกบาน

---^.^---

ขอบคุณอาจารย์ขจิตที่แวะมาให้ข้อคิดดีๆ คะ