ความบังเอิญ..บททดสอบบทแรก

เมื่อมาถึงวังรี .. Check in แล้วพวกเราก็นั่งรอบริเวณหน้าห้องประชุม ระหว่างที่นั่งรอ ก็มีผู้ชายขาว ๆ เล็ก ๆ เดินมา   พี่ที่มาด้วยกันยกมือไหว้ตัวเองนั่งหันหลังอยู่ไม่ได้ไหว้ ก็ถามพี่เขาว่าไหว้ใครเหรอเพราะหันไปมองแล้ว มีแต่คนที่ไม่รู้จัก พี่เขาบอกว่า ไม่รู้จักหรอ เห็นเขายิ้มมาก็เลยไหว้  ก็นึกขึ้นมานะ ว่า การไหว้คนไม่ต้องลงทุนอะไร ไม่ต้องจ่ายตังค์ การไหว้เป็นจุดเริ่มต้นของมิตรภาพ  แม้กับคนที่ไม่รู้จัก.

ทันที่ที่เดินเข้าห้องประชุมทุกคนคงคิดว่าเจอบทเรียนบทแรกเข้าแล้วล่ะ  ทีมวิทยากร คงจะทดสอบอะไรบางอย่าง ..เพราะโต๊ะ และเก้าอี้วางเกะกะ เหมือนไม่ใช่ห้องประชุม   ไม่เป็นไรค่ะ พวกเราก็ช่วยกันจัดโต๊ะ  เก้าอี้  ท่านสาธารณสุขอำเภอปากพะยูน (พี่จารึก)  บอกว่า "นั่งกันเป็นถ้วย ๆ  (CUP) " ช่วงแรกก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ  อาจารย์ชนินทร์ คือผู้ชายคนที่พี่ที่มาด้วยยกมือไหว้ในตอนแรก อาจารย์เข้ามาถามความรู้สึกของการเข้ามาในห้องครั้งแรกของพวกเรา  หลายคนก็ตอบตามเหตุผล ความคิดของตัวเอง สุดท้าย  อาจารย์เฉลยว่า เป็นความบังเอิญที่ทางโรงแรมจัดห้องให้ไม่ทัน ตอนรุ่นแรก ๆ เขาจัดไว้ให้แล้วอาจารย์มาจัดฉากทีหลัง แต่คราวนี้บังเอิญจริง ๆ ไม่ได้จัดฉาก  ของจริงล้วน ๆ เปรียบเหมือนกับการทำงานหรือการบริหาร CUP คงมีบางครั้ง บางช่วง บางจังหวะ ที่เราสามารถหยิบหรือฉกฉวยความบังเอิญของสถานการณ์ต่าง ๆ มาปรับใช้ในเป็นประโยชน์กับการทำงานของเราได้  ดีกว่ามานั่งหาสาเหตุหรือหาเหตุผล หรือตั้งคำถามว่าทำไมไม่เป็นอย่างนั้น  ทำไมไม่เป็นอย่างนี้