ในการเริ่มต้นเล่าเรื่อง…การเดินทางของหิ่งห้อย หลายครั้งที่สังเกตต้องมีแรงบันดาลใจ ให้อยากจะเล่าเรื่อง วันนี้ก็เช่นกัน ประมาณสามทุ่มกว่าๆ ได้รับโทรศัพท์จากอาจารย์ดร. เทิดชาย ช่วยบำรุง ผู้จัดการการวิจัยการพัฒนาและจัดการการท่องเที่ยวเชิงพื้นที่ (สกว.) อาจารย์บอกว่าได้เข้ามาเยี่ยมหิ่งห้อย และส่งข่าวจะมีกิจกรรมด้านการท่องเที่ยวที่สุโขทัย แต่ยังไม่กำหนดวันที่แน่นอน ผู้เขียนได้รับความรู้ในการพัฒนาโจทย์วิจัย และ การเขียนข้อเสนอโครงการวิจัยด้านการท่องเที่ยว จากอาจารย์มาก อาจารย์เป็นผู้เชี่ยวชาญแต่ เสียดายที่อาจารย์ไม่มีเวลา ได้เล่าประสบการณ์ และการเรียนรู้ให้ได้อ่านบ้าง คาดว่าโอกาสหน้าคงได้อ่านข้อเขียนของอาจารย์นะคะ….วางสายจากอาจารย์รู้สึกอายตนเอง หายเงียบจากบล็อกนานเกือบเดือน ….การเดินทางของหิ่งห้อย…เรียกว่าเดินทางจริงๆ ทั้งกิจกรรมการสอน การบริการชุมชน ประชุม และเรียนต่อ ….เวลาที่เป็นความสุขส่วนตัวหายไปหมด เช่นปลูกต้นไม้ ดูหนังบ้าง หรือกลับบ้าน( สวนตลิ่งชัน กทม.) …ได้ถามตัวเอง และ ในความเหนื่อยนั้นเราได้อะไรตอบแทน ...ใจบอกว่า… ..ได้ความสุข เป็นความสุขที่ชื่นใจและ ภูมิใจ เช่นไปจัดอบรมเชิงปฏิบัติการให้ครูปฐมวัย 3 วันที่อำเภอคลองลาน จำนวน 35คน ครูทุกคนดีใจที่ได้มีโอกาส พัฒนาตน รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ความตั้งใจในการทำกิจกรรม ปฏิสัมพันธ์ของกลุ่ม เราเห็นแล้วหายเหนื่อยนะ จากกิจกรรมต่างๆดังกล่าว เราจะพบว่า แม้เราจะสูญเสียเวลาแห่งความสุขส่วนตัวไปบ้าง แต่สิ่งที่ได้กลับมา …..คือ การเรียนรู้ที่ได้จากสนามจริง ทักษะการแก้ปัญหา การคิดวางแผนอย่างรอบคอบ ความอดทน จากความอดทนนี้ ทำให้ผู้เขียนได้รู้ว่า ถ้าเราสามารถชนะใจตนเองได้ เราจะเห็นคุณค่าของการฝึกชนะใจตนเอง และเข้าใจแจ่มชัดว่าเราไม่ต้องไปแข่งขันกับใคร เราแข่งกับตัวเองนี่ละ ชนะให้ได้ ถ้าเราชนะครั้งหนึ่งแล้ว การชนะครั้งต่อไปไม่ยากเลย …..ท้ายสุดของการพูดคุยนี้ …..อยากบอกว่าอดทน ชนะใจตนเองคือ การชนะที่แท้จริง
อดทน ชนะใจตนเอง
อยากบอกว่า อดทน ชนะใจตนเอง คือการชนะที่แท้จริง
ความเห็น
บทความในวันเดียวกัน
ธรรมาวุธ · 4 ก.ย. 2550
ธรรมาวุธ · 4 ก.ย. 2550
kmsabai · 4 ก.ย. 2550
สุรทัศน์ ทิพย์ประยูร · 4 ก.ย. 2550
ย่ามแดง · 4 ก.ย. 2550
MRS. yupha หงา prayoonharn · 3 ก.ย. 2550
ขอบคุณค่ะ ใช่เลยได้กลับบ้านพบกัลยาณมิตรชาวบล็อก คุณสิงห์ป่าสักสบายดีนะ คาดว่างานมากขึ้นๆ แต่คงมีความสุขกับงานนะคะ การอดทนชนะใจตนเองนี้ อาจารย์อดทนในสถาณการณ์ของความโกรธ แต่เราไม่แสดงความโกรธตอบ ใจเย็น ยิ้ม ผ่านไปได้ เรากลับรู้สึกขอบใจคนที่ทำให้เราได้ฝึกนะ ก็จะพยายามฝึกไปเรื่อยๆค่ะ บางวันก็ชนะบ้าง แพ้บ้าง เป็นธรรมชาติ โชคดีนะ
สวัสดีค่ะคุณหิ่งห้อย
...คงหายไปนานพอๆกัน ไม่ได้แวะมาทักทายblog นานมาก...คงเพราะยังเอาชนะตนเองยังไม่ค่อยได้...จัดสรรเวลาไม่ลงตัว...หลายครั้งที่เราคิดว่าเราชนะ แต่แท้จริงแล้วแพ้ราบคาบ เพราะมัวแต่แข่งกับคนอื่นจนลืมดูแลใจตนเอง:)
สวัสดีค่ะ ครูตู่ ชอบประโยคที่ว่า"มัวดูแต่คนอื่นจนลืมดูแลใจตนเอง" หลักพุทธของเราก็สอนให้ดูใจเจ้าของ แต่เราก็ขาดการฝึกนะดูแต่คนอื่น ไม่เป็นไรนะไปเรื่อยๆ หิ่งห้อยเองก็ยังไม่สามารถจัดสรรเวลาได้ลงตัวเลยค่ะ ขอบคุณค่ะ รักษาสุขภาพนะคะ
ท่านว่าที่ ดร.ขจิต ขา .....ไม่สงสารนิสิตรุ่นน้องบ้างหรือคะ จะแย่อยู่แล้ว มีการบ้านทุกชั่วโมงที่เรียน โอ๊ย ...ไม่รู้จะเรียนไปรอดหรือเปล่า ไม่ใด้ลาศึกษาต่อนะ เรียน ศุกร์ เสาร์ อาทิตย์นะคะ ...หิ่งห้อยขอบคุณในน้ำใจของอาจารย์มากค่ะ ...พบกันที่งาน K M ม.นเรศวรค่ะ