ทั้งที่เธอทำให้เจ็บช้ำ ตอกย้ำซ้ำเติมใจดวงเก่า แต่ความรักที่มีให้จากใจเรา ยังงดงามแนบเนาว์ท่ามกลางใจ...
...วันนี้รู้สึกอ้างว้าง
เหยียบย่ำบนเส้นทางอย่างโดดเดี่ยว
เหงา-เศร้า-เหมือนโลก-มีเราเพียงคนเดียว
เปล่าเปลี่ยวเดียวดายทั้งกายใจ....
....ในวันที่ไม่มีเธอ
ยากนัก-จะทำใจให้พบเจอกับสิ่งใหม่
ยอมรับ-ยังมีเธอเต็มหัวใจ
ไม่อาจสลัดออกได้จากใจเรา...
....ทั้งที่เธอทำให้เจ็บช้ำ
ตอกย้ำซ้ำเติมใจดวงเก่า
แต่ความรักที่มีให้จากใจเรา
ยังงดงามแนบเนาว์ท่ามกลางใจ...
.....ทั้งที่เธอทำให้เจ็บช้ำ....
ทำไม-ไม่จำ-ทำใจเสียใหม่
ทำไมรักยังแน่นแฟ้นบนแผ่นใจ
หรือเพราะรัก"ยิ่งใหญ่"ในใจเรา...
จะรู้ว่าโลกนี้มันกว้างใหญ่..ก็ต่อเมื่อเราได้ออกเดินทาง
จะรู้ว่าโลกนี้มันกว้างใหญ่...ก็ต่อเมื่อ เราได้ออกเดินทาง
จะรู้คุณค่าของอะไรสักอย่าง...ก็ต่อเมื่อ เราได้เสียมันไป
จะรู้ความหมายของคำว่า"ฟ้าหลังฝน"...ก็ต่อเมื่อ เราผ่านพ้นมันมาได้
จะรู้ว่ามีเรื่องอีกมากมาย...ถ้าเราเปิดใจยอมรับฟัง
จะรู้ว่าในหนังสือมีอะไร...ก็ต่อเมื่อ เราได้ลองเปิดอ่าน
จะรู้เวลาของดอกไม้บาน...ก็ต่อเมื่อ เราเฝ้าตาม อยู่อย่างนั้น
กว่าจะรู้เสียงหัวเราะ มันมีค่า...ก็ต่อเมื่อ เราเสียน้ำตา ในสักวัน
จะรู้ความในใจของกันและกัน...ก็ต่อเมื่อ พูดมันออกไป
จะรู้อะไรที่เรียกว่าคิดถึง...ก็ต่อเมื่อ ในความคำนึง มีใครสักคน
จะรู้ว่าค่ำคืนนี้ไม่เงียบเหงา...ก็ต่อเมื่อ ทุกเรื่องเล่า ได้มีโอกาศบอกไป
จะรู้ความหมาย ในคำว่ารักสักหน...ก็ต่อเมื่อ มีใครบางคนให้หวั่นไหว
กว่าจะรู้ว่าทุกคำมีความหมาย...ก็ต่อเมื่อ คนๆนั้นไม่อยู่ให้ได้บอก
คิดเหมือนกันครับคุณเมฆา ขอบคุณครับที่แวะมาทักทายกันในวันที่ฟ้าหม่นเช่นวันนี้