จะรู้ว่าโลกนี้มันกว้างใหญ่...ก็ต่อเมื่อ  เราได้ออกเดินทาง

จะรู้คุณค่าของอะไรสักอย่าง...ก็ต่อเมื่อ  เราได้เสียมันไป

จะรู้ความหมายของคำว่า"ฟ้าหลังฝน"...ก็ต่อเมื่อ  เราผ่านพ้นมันมาได้

จะรู้ว่ามีเรื่องอีกมากมาย...ถ้าเราเปิดใจยอมรับฟัง

จะรู้ว่าในหนังสือมีอะไร...ก็ต่อเมื่อ  เราได้ลองเปิดอ่าน

จะรู้เวลาของดอกไม้บาน...ก็ต่อเมื่อ  เราเฝ้าตาม  อยู่อย่างนั้น

     กว่าจะรู้เสียงหัวเราะ  มันมีค่า...ก็ต่อเมื่อ  เราเสียน้ำตา  ในสักวัน

จะรู้ความในใจของกันและกัน...ก็ต่อเมื่อ  พูดมันออกไป

จะรู้อะไรที่เรียกว่าคิดถึง...ก็ต่อเมื่อ  ในความคำนึง  มีใครสักคน

จะรู้ว่าค่ำคืนนี้ไม่เงียบเหงา...ก็ต่อเมื่อ  ทุกเรื่องเล่า  ได้มีโอกาศบอกไป

จะรู้ความหมาย  ในคำว่ารักสักหน...ก็ต่อเมื่อ  มีใครบางคนให้หวั่นไหว

           กว่าจะรู้ว่าทุกคำมีความหมาย...ก็ต่อเมื่อ  คนๆนั้นไม่อยู่ให้ได้บอก