เมื่อวาน คณะศิลปศาสตร์และสังคมศาสตร์มีงานสำคัญงานหนึ่งของเทอมนี้ครับ คือวันครอบครัวคณะศิลปฯ อาจถือได้ว่าเป็นการรวมนักศึกษาทั้งคณะครั้งแรกของเทอมนี้ครับ จริงๆ ผมลืมรายการนี้ไปแล้วครับ ตะงิดๆ ตั้งแต่เช้าว่า ลืมอะไรสักอย่าง เมื่อสอนเสร็จตอนสี่โมงเช้า ก็กำลังจะไม่ทำกิจกรรมอย่างอื่นแล้วครับ ดีที่เจอท่านคณบดี แล้วท่านบอกว่าจะรีบไปเปิดงานที่หอประชุมวันมูหัมมัดนอร์ฯ ผมเลยนึกได้ ตามท่านไป (แหะ แหะ เป็นลูกน้องที่ดีครับ ไปถึงหลังเจ้านายเปิดงาน)

นั่งร่วมรายการสักพักหนึ่ง ก็เกิดอาการสงสัย แอะ งานนี้ฉันต้องขึ้นพูดด้วยหรือเปล่า จึงเหลี่ยวไปถามท่านอาจารย์คอเหล็ด ท่านเลยตอบว่า เดี่ยวก็เราขึ้นไปพูดพร้อมกัน (ฮา คราวนี้นึกออกแล้ว มีเคยเห็นหนังสือเชิญ)

ฟังท่านคณบดีเล่าความสำเร็จของคณะให้นักศึกษาฟัง ครั้งนี้ท่านพูดให้นักศึกษาได้มีเจตรนาที่ดีในการศึกษา และต้องมีความมุ่งมั่น

เมื่อถึงคราวที่ผมจะพูด จริงๆ ตั้งจะพูดเกี่ยวกับการพัฒนาตนเองของนักศึกษา แต่คิดว่าเวลาไม่น่าจะพอให้พูดยาวๆ จึงไปเปลี่ยนสดๆ บนเวที (ตอนเตรียมจะพูดนั้นอยู่ล่างเวที สรุปว่า ตัดสินใจ แล้วก็เปลี่ยนกันฉับพลันทันที)

สิ่งที่ได้พูดไป เป็นเรื่องต่อเนื่องจากความสำเร็จที่ท่านคณบดีได้พูด ซึ่งผมคุยไปว่า การที่นักศึกษาของคณะไปแข่งขันรายการต่างๆ แล้วได้ที่สองที่สาม เป็นรองเพียงบางมหาวิทยาลัยนั้น ไม่ได้หมายถึงเป็นความสำเร็จหรือความเก่งกาจของใครคนใดคนหนึ่ง และเช่นเดียวกัน ไม่ใช่เพียงแค่คนเก่งเท่านั้นที่มีความสำคัญในห้องเรียน หรือเป็นที่เอาอกเอาใจของอาจารย์ แต่นักศึกษาทุกคนมีความสำคัญ และการที่เพื่อนคนหนึ่งเรียนเก่ง ก็เพราะเพื่อนๆ อีกหลายคนที่เรียนไม่เก่งช่วย อย่างน้อยก็ช่วยให้เกิดบรรยากาศแห่งการเรียนรู้ในคณะ

สำหรับคนที่เรียนไม่เก่ง ผมอยากฝากไว้ว่า อย่าคิดว่า ตนเองอ่อน ทำอะไรไม่ได้ ไม่เก่งเท่าคนอื่น แล้วจะแพ้คนอื่นไปทุกเรื่อง แต่ทุกคนก็มีจุดดีจุดเด่นของตนเอง  ที่สำคัญที่ผมได้ย้ำไปคือ ให้เรามีความพยายามอย่างเต็มที่

เราไม่่จำเป็นต้องภูมิใจกับความสำเร็จก็ได้ แต่ขอให้เราได้ภูมิใจกับความพยายาม ความทุ่มเทของเรา