%e0%b8%a0%e0%b8%b2%e0%b8%9e%e0%b8%99%e0%b8%b4%e0%b9%88%e0%b8%8711

สมาชิกเฮฮาศาสตร์มีหลายระดับ มีรุ่นกระเปี๊ยก รุ่นกระเต๊าะ รุ่นหนุ่มสาว รุ่นคุณน้า คุณอา คุณป้า และรุ่นอาวุโส ทุกรุ่นสัมพันธ์รอบด้านอย่างกลมกลืน กระบวนการที่นำเสนอจึงหลากหลายจากทุกมิติ มีทั้งหัวเราะ ร้องไห้ ร้องเพลง ครื้นเครงแต่ก็นั่งสมาธินะ ถึงจะแอบเว้นวรรคงานบ้าง แต่ก็มีความรับผิดชอบสูง ยังเคารพกติกาของต้นสังกัด แต่ก็มองลอดช่องออกไปหาสิ่งที่จะมาช่วยเปลี่ยนแปลงบรรยากาศให้มีชีวา คืนนี้ขอเปิดลีลาชีวิตฮา ของเจ้าหลานทั้ง4คนที่เธอเคยมาวิ่งเล่นมหาชีวาลัยอีสานครั้งหนึ่งแล้ว คิดดูเถอะอยู่ถึงหาดใหญ่ มาไมมาสร้างความประทับใจที่อีสานได้ ผมยังมีเรื่องหลานๆอยู่ในก๊วนอีกพะเรอเกวียน แต่วันนี้เอาสายใต้ก่อนดีไหมครับ จะได้บรรเทาเรื่องระเบิดแสวงเครื่อง มาเป็นระเบิดเสียงหัวเราะบ้าง

P คุณเมตตา ชุมอินทร์ แห่งมหาวิทยาลัยสงขลานัครินทร์ เธอเหมือนกับเอาลูกน้องปลาน้องแปมมาเลี้ยงมะรุมมะตุ้มต่อหน้าเรา สะท้อนให้เห็นอริยบทช็อกโลกของคุณแม่กับคุณลูก อลวนกับความรักที่ยากจะอดกลั้นฮา ลองอ่านดูสิครับ

ระหว่างนอนเล่นกันในบ้านหลายวันก่อน..."เจ้าแปม"ลูกสาวคนเล็กของดิฉันเธอเหลือบไปเห็น....ภาพถ่ายคู่ของพ่อกับแม่ในวันแต่งงาน แล้วเธอก็ร้องให้สะอึกสะอื้น...
แปมแปม...แม่ไม่รักลูกใช่มั้ย
แม่......ทำไมหนูคิดอย่างนั้นหล่ะลูก
แปมแปม.....ก็แม่ไม่พาลูกไปวันที่แม่แต่งงาน
แม่..ระหว่างกำลังคิดว่าจะตอบเธอยังไงไม่ทันจะตอบ...เธอก็แซงพูดขึ้นมาว่า
แปม แปม...ไม่เป็นไรแม่....พี่ปลา(พี่สาวของเธอ)ก็ไม่ได้ไปเหมือนกันวันหลังถ้าแม่แต่งงานอีกแม่พาลูกไปด้วยนะ....แม่
แม่..ฮา.. 

P คุณรัตติยา เขียวแป้น แห่งมหาวิทยาลัยสงขลานัครินทร์เช่นกัน รายนี่ฮาจนตกของเรื่องลืมนับวันกินยาคุม เธอเล่าได้อย่างเป็นธรรมชาติ นึกถึงเมื่อไหร่ผมนั่งยิ้มทุกครั้งไป ใครจะว่าบ้า..ก็พอใจจะฮือๆเป็นการส่วนตัว แต่วันนี้จะเสนออีกเรื่องหนึ่ง

  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify">ปกติโรงเรียนพี่ฟาง กับ น้องฟ้า  จะจัดงานวันแม่ทุกปี  โดยในทุกครั้งก่อนจัดงาน ทางโรงเรียนก็จะมีหนังสือเชิญถึงผู้ปกครองถามความสมัครใจ ว่า มาร่วมงานได้หรือไม่</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify">ปีนี้ก็เช่นกัน  น้องฟ้ากุลีกุจอ เอาหนังสือเชิญมาให้คุณแม่ เพื่อให้ตอบรับการเข้าร่วมงาน  ผิดกับพี่ฟาง ซึ่งดูจะเงียบกว่าทุกปี  คุณแม่ไม่สงสัยอะไร คิดเพียงว่า คุณครูคงยังไม่ฝากหนังสือเชิญมาให้</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">พอใกล้ถึงวันจัดงาน</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> ”แม่ ไม่ไปงานวันแม่ไม่ได้เหรอ”    น้องฟาง</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">“ทำไมเหรอลูก  มีอะไรรึเปล่า” ดิฉันเอ่ยถาม
 
 ”เปล่า”  เธอบอกเพียงสั้น ๆ </p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">“แล้วแต่ลูกสิคะ  แม่ยังไงก็ได้  ถ้าลูกไม่อยากให้แม่ไป  แม่ไม่ไปก็ได้”  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ดิฉันกล่าวกับเธอ  เพื่อให้เธอคลายความกังวลลง โดยที่ยังไม่ทราบเหตุผล ว่าเช่นไรเธอถึงไม่ยอมให้ดิฉันไปงานวันแม่ในปีนี้ </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">จนถึงวันที่ต้องส่งหนังสือเชิญ ระหว่างนั่งรถไปส่งลูก ๆ ที่โรงเรียน  เธอพูดกับดิฉันอีกครั้งว่า</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> ”แม่ ไม่ไปงานวันแม่ไม่ได้เหรอ”  </p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ดิฉันกล่าวเช่นเดิมว่า  “แล้วแต่ลูกสิคะ  แม่ยังไงก็ได้  ถ้าลูกไม่อยากให้แม่ไป  แม่ไม่ไปก็ได้”  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ทั้ง ๆ ที่ในใจแอบน้อยใจเล็กน้อย แล้วกล่าวกับเธอว่า</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">“แม่ไม่ไป ไม่เป็นไรหรอกลูก  แต่ลูกลองนึกดูสิว่า  คนอื่นที่เขาไม่มีแม่  เขายังอยากมีโอกาสสักครั้งให้แม่ได้ไปงานวันแม่  แต่นี่ลูกเอง กลับไม่อยากให้แม่ไป”</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง  แล้วยื่นหนังสือเชิญให้ดิฉัน แล้วบอกว่า </p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">“ตกลงฟางให้แม่ไปก็ได้  แม่เซ็นต์ตอบรับให้ฟางหน่อยนะ”</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ดิฉันเซ็นต์หนังสือให้เธอ  แล้วไม่พูดอะไร</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify"> หลังจากนั้น หนึ่งวัน  ดิฉันเพิ่งมาทราบเหตุผลว่า เพราะเหตุไร เธอถึงไม่ยอมให้ดิฉันไป  เนื่องจากเพื่อน ๆ ในกลุ่มของเธอพนันกันว่า ถ้าวันแม่ปีนี้ ใครร้องไห้ ถือว่าคนนั้นแพ้  แต่ถ้าใครไม่ร้อง คนนั้นชนะ  แล้วน้องฟางลูกสาวคนนี้ของดิฉันหนะ  บ่อน้ำตาแตกทุกปีในวันแม่  เธอจึงกังวลมากถึงมากที่สุด ว่าเธอจะแพ้เพื่อน ๆ เพราะเธอต้องร้องไห้แน่ ๆ</p> โธ่  ลูกหนอลูก  เหตุผลแค่นี้เอง