ในภาพนี้เป็นรางรถไฟสุดท้ายที่อยู่เหนือสุดของประเทศไทย....เชียงใหม่ ไม่อยากขึ้นสายนี้ ไม่อยากเดินทางกับทางนี้ เลือกเส้นทางเดินทางใหม่ได้ ตามสะดวก.. แต่เส้นทางของชีวิต อันมีจุดหมายปลายทางแล้ว เลือกไม่ได้อีกแล้ว หากดี มีความสุข ก็ดีไป ตรงกันข้าม หากไม่ดี ทนทุกข์กันไป... จนกว่า...จะตายจากกันไปข้างใดข้างหนึ่ง
" Long is the way and hard, that out of hell lead up to light."
สายัณห์สวัสครับครูอ้อย "พี่สาวที่ช่างเก็บเล็กเก็บน้อย"
สวัสดีค่ะน้องชาย...kareem
ขอบคุณค่ะ..คำคมภาษาอังกฤษ...
ผมเพียงอยากจะบอกครูอ้อยว่า พี่ชายมีอิทธิพลต่อการเปลี่ยนของผมมากขนาดใหน เท่านั้นครับ ต้องขอโทษด้วยครับ
แต่จริงๆแล้วผมรักน้องฟิรดาวลูกสาวพี่ชายมากกว่า น้องฟิรดาวน่ารักและติดผมแจด้วยครับ
ขอบคุณครับครูอ้อย
น้องชย....kareem
ขอบคุณค่ะ..หลานสาวคงน่ารักนะคะ คุณพ่อของหลานก็น่ารักค่ะ
สวัสดีครับครูอ้อย
ผมชอบที่จะฟัง และคุย เรื่องราวในอดีตครับ มันทำให้เรารู้สึกอบอุ่น และมีพลัง ( ผมอาจจะมีเวลาและความเป็นส่วนตัวที่มากกว่าการใช้เวลาอยู่กับเพื่อนๆ แต่ผมก็ไม่ใช่คนที่จ่อมจมอยู่กับอดีตครับ) อย่างเช่นเรื่องของครูอ้อย ที่คุณพ่อดุว่า.. ทิ้งน้อง ทำให้ผมนึกถึงเหตุการณ์หนึ่ง ตอนผมประมาณ 4-5 ขวบ พี่ชายและพี่สาวอยากจะไปดูหนังที่ฉายในวิกประจำหมู่บ้าน ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านมากนัก คุณพ่ออณุญาติ แต่มีข้อแม้ว่าต้องพาน้องไปด้วย เป็นอันว่าพี่สองคนได้ดูหนังในคืนนั้น และเดินกลับบ้านตอนเที่ยงคืนหลังจากหนังเลิกอย่างมีความสุข แต่ก็ต้องหน้าซีดเผือดเมื่อพ่อถามว่า "น้องอยู่ใหน?"
ผมถูกพ่อปลุกให้ตื่นตอนเกือบตีหนึ่ง เพราะนอนหลับและขดอยู่ข้างๆกองกระดาษหนังสือพิมพ์ใต้เก้าอี้ เมื่อกลับถึงบ้านแม้จะยังสลึมสลืออยู่แต่ก็ยังจำภาพพี่ชายและพี่สาวนั่งสอึกสอื้นอยู่ จึงรู้ได้ทันทีว่าโดนทำโทษไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ผมได้สร้างวีระกรรมทำนองนั้นให้พี่ๆใว้เยอะครับ และเมื่อผมมีน้องๆบ้าง กงกรรมก็เวียนมาเป็นทีของผมบ้าง
ทุกครั้งที่เราคุยกันถึงเรื่องเก่าๆ เรามักจะหัวเราะและโยนความผิดให้คนโน้นทีคนนี้ทีอย่างสนุกปาก แต่อย่างหนึ่งที่เราไม่รู้ตัวก็คือ สายสัมพันธ์ สายใย และสายเลือดของเราได้ถูกกระชับให้แน่นแฟ้นและมั่นคงขึ้นไปอีก
ครูอ้อยครับ เชื่อได้เลยครับว่าถึงแม้ครูอ้อยจะมีอายุขนาดนี้ แต่ในสายตาคุณพ่อของครูอ้อย ครูอ้อยยังคงเป็นเด็กน้อยน่ารักที่แสนซน และวิ่งเล่นทั่วบ้าน เหมือนเมื่อหลายสิบปีที่แล้วอย่างไม่เปลี่ยน และครูอ้อยก็มีตัวเล็กแล้ว เข้าใจความรู้สึกนั้นดีใช่หม๊ยครับ
ขอบคุณมากครับครูอ้อย ขอให้สนุกกับงานและสนุกกับความเป็นครูอ้อยน่ะครับ
สวัสดีค่ะน้อง...kareem
ขอบคุณค่ะที่อ่าน ครูอ้อยบ่น..อิอิ
คิดถึงค่ะ