จบหลักสูตรแพทย์เวชศาสตร์การบิน รุ่นที่ 23 (Flight Surgeon)

และแล้ว  ก้อมาถึงสัปดาห์สุดท้าย  หลังจากเรียนมายาวนาน 12 สัปดาห์เต็ม
พวกเราแพทย์เวชศาสตร์การบิน  ต่างเหล่า  ต่างสถาบันทั้งสิ้น 20 นาย
ที่ต้องมาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน  กินนอนเล่นด้วยกัน  ผจญภัยประหลาด ๆ ด้วยกัน
ในที่สุด  งานเลี้ยงต้องมีวันเลิกรา  คิด ๆ แล้วก้อใจหายเหมือนกันที่จะต้องจากกันสักที
สัปดาห์นี้มีการสอบครั้งสุดท้าย  (เรียนหลักสูตรนี้สอบเยอะมาก  สามเดือนสอบไปหกเจ็ดครั้งอ่ะ)
สอบเยอะจริง ๆ  โดยครั้งนี้สอบเรื่องเวชศาสตร์การบินคลินิก
ซึ่งเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับสาขาวิชาแพทย์ต่าง ๆ นำมาประยุกต์ใช้ร่วมกับเวชศาสตร์การบิน
ลักษณะเนื้อหาเหมือนการกลับไปเรียนแพทย์ใหม่อีกรอบน่ะ  แต่เป็นฉบับย่อ
ก้อจบผ่านไปด้วยดีสำหรับการสอบครั้งสุดท้าย
จากนั้นก้อมีการสอบ post test ปิดท้ายอีกด้วย  โดยเป็นข้อสอบเดียวกับ Pre test
ทำเพื่อดูความก้าวหน้าของนักเรียนแต่ละคน
(เสียดาย  รู้งี้ทำ pre test ให้ได้คะแนนต่ำ ๆ ดีกว่า  จะได้ก้าวหน้าสุด ๆ )
ซึ่งคะแนนสอบรวมทุก part จะนำมาจัดลำดับที่ของนักเรียน  ว่าสอบได้ที่เท่าไหร่
ให้ทายซิว่ากระผมสอบได้ที่เท่าไหร่จาก 20
แต่น....แต๊น  หล่อ ๆ อย่างกระผมก้อต้องได้ติด Top Five อยู่แล้น  เหอ ๆ
กระผมได้ที่ห้าพอดิบพอดีครับ  เจ๋งม้า....เหอ ๆ ๆ
แต่ในความคิดกระผม  กระผมว่ากระผมได้ที่หนึ่งนะ  ในหมู่ผู้ที่ไม่อ่านหนังสือด้วยกันเองน่ะ
ทั้งนี้ทั้งนั้นเพราะ  อันดับที่ 1-4 นั้น  เป็นติวเตอร์ให้รุ่นทุกครั้งที่สอบน่ะ
ส่วนกระผม  ใช้นโยบายทำแก้วให้ว่าง  คือไม่อ่านไรมาเลย
แล้วมาใช้  Short term memory ก่อนสอบ 
นั่นคือ  จำที่มันติวให้ลูกเดียว  โหลดเข้าหัวอย่างไวอ่ะ  เหอ ๆ ได้ผลจริง
แต่น่าเสียดาย  เขามีเกียรติบัตรดีเด่น  ให้แค่อันดับ 1-3 เท่านั้นเอง
เฮ้อ  จริงๆ น่าจะขยายมาให้ถึง top five เนอะ  จะได้ได้ด้วย
จากนั้นก้อเป็นการถ่ายรูปรุ่น  ถ่ายรูปกะคณาจารย์ต่าง ๆ ที่มาสอนพวกเรา
สำหรับงานเลี้ยงอำลานั้น  จัดขึ้นที่สโมสรกองทัพบก (Army club) ที่ตรงถนนวิภาวดีรังสิตอ่ะ
สนุกดี  จองห้อง VIP2 ไว้  จุแขกได้ประมาณสามสิบคน
อาหารเป็นโต๊ะจีนสี่โต๊ะ  แล้วมีคาราโอเกะด้วย
นอกจากนั้นยังมีเกมส์ให้เล่นกันอีก
เป็นเกมส์อนาถ ๆ ชิงรางวัลเล็ก ๆ น้อย ๆ
เช่น  เกมส์ทำไข่ให้แตก  โดยเอาไข่ใส่ถุงพลาสติก  แล้วผูกเชือกปากถุงโยงขึ้นมาผูกกับเอวไว้
แล้วห้อยถุงไข่ลงมาระหว่างขา  จากนั้นแกว่งให้ชนกะไข่ของคู่ตัวเอง  ใครแตกก่อนชนะ....
กับเกมส์คาบช้อนส่งลูกปิงปอง  ใครทำหล่นแพ้....
สนุกดี  ปล่อยแก่กันสุด ๆ มันส์มาก
คาราโอเกะวันนั้น  เลิกเที่ยงคืนกว่า
เลิกเป็นห้องสุดท้ายในสโมสรเลย 
โดยตอนเลิก  เด็กที่ดูแลห้องมาบอกว่า  เขาอยากกลับบ้าน  เพราะเขาขึ้นรถเมล์กลับบ้านไม่ได้
แต่พวกเราก้อไม่ยอมแพ้  ร้องต่อ 
จนในที่สุด  เขาตัดไฟ  ตัดไฟเลยครับท่านผู้ชม  ไอ้พวกเรากะลังดิ้นกันอย่างเมามันส์ยี่สิบคน  ไฟดับพรึ่บ
เลิกครับ  คราวนี้ยอมจริง ๆ เฮ้อ
จากนั้นวันรุ่งขึ้นมีพิธีประดับปีกเวชศาสตร์การบิน
โดยเจ้ากรมแพทย์ทหารอากาศเป็นประธานในพิธี
ซึ่งทำให้พวกเรารู้สึกเป็นเกียรติมากที่ท่านมาประดับปีกให้
สุดท้ายนี้  จากการเรียนทั้งสามเดือนที่ผ่านมาในหลักสูตรแพทย์เวชศาสตร์การบิน
ทำให้ผมพบว่า  จากที่เคยคิดว่าวิชานี้ทำไมต้องเรียน  มีความสำคัญอะไร  แพทย์ทั่ว ๆ ไปก้อน่าจะตรวจได้
แต่ทั้งหมดนั้น  ไม่จริง !!
วิชานี้มีอะไรมากกว่าที่คิดมากมายนัก  มีสาระสำคัญที่ไม่ได้รับการสอนในโรงเรียนแพทย์ทั่ว ๆ ไป
และมีหน้าที่รับผิดชอบที่หนักหนา  เนื่องจากถ้าคุณดูแลนักบินไม่ดี  นักบินย่อมทำงานไม่ดีด้วยเช่นกัน
เพราะฉะนั้น  สถาบันแห่งนี้จึงจำเป็นต้องจัดอบรมแพทย์เวชศาสตร์การบินขึ้น
ซึ่งนอกจากความรู้ที่จะได้รับแล้ว  สถาบันแห่งนี้ยังให้เพื่อนฝูงร่วมรุ่นที่ดี ๆ กับผมอีก 19 คน
ซึ่งผมว่ามิตรภาพนี้  เป็นสิ่งที่ได้รับไม่น้อยไปกว่าความรู้และประสบการณ์ต่าง ๆ เลย
ผมยังเสียดายเลยว่าทำไมหนอ  ไม่จัดหลักสูตรนี้ให้เรียนตั้งแต่สองปีที่แล้ว  เสียดายเวลาจริง ๆ
เพราะหลักสูตรนี้  คุ้มค่ามาก  ให้อะไร ๆ มากกว่าที่คาดคิดไว้จริง ๆ
ปล.สุดท้ายนี้  พี่ Som Sorn แห่งกองทัพอากาศกัมพูชาได้กล่าวลาพวกเราเป็นภาษาไทยได้ซักที
หลังจากฟังพวกเราพูดมาสิบสองสัปดาห์  วันนี้ได้โอกาสที่แกจะได้พูดไทยยาวที่สุดในชีวิตแกซะที
แกพูดได้ซึ้งมาก  แถมยังอวยพรภาษาไทย  ขอให้ทุกคนมีความสุขในครอบครัวด้วย  และยกมือไหว้พวกเราทุกคน
แอบซึ้ง.....นึกในใจว่า  วันใดไปเยือนเสียมราฐ  กัมพูชา  จะโทรหาแกแน่นอน  (จะได้กินฟรี  มีที่พักไง)
ปล.อีกรอบ  สัปดาห์หน้าเราต้องกลับไปรับภาระที่ยิ่งใหญ่เหมือนเดิม  นั่นคือ
แพทย์ประจำ รพ.กองบิน ๔ ตาคลี  (รพ.กองบินที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย)
นอกจากนั้นยังต้องปฏิบัติหน้าที่แพทย์เวชศาสตร์การบินเพิ่มอีกตำแหน่งด้วย
และคาดว่าต้องกลับไปอยู่ชดใช้เวร รพ.อีกด้วย
เพราะเนื่องจากตลอดสามเดือนที่ผ่านมา  ให้น้อง ๆ อยู่เวรแทนไปก่อน  เพราะเราไปเรียน
กลับมาคราวนี้รวยแน่  รวยเวร  เพราะใช้คืนน้อง  งอมพระรามแน่เรา
แต่ภารกิจแรกคือ  ต้องทำ รพ.ให้ผ่านโครงการ รพ.ส่งเสริมสุขภาพก่อน
ซึ่งเขาจะส่งคณะกรรมการมาตรวจ รพ.ในวันที่ 24 สิงหาคมนี้แล้ว
แง้....ปีนี้พี่ ๆ ผมไปหมดแล้ว  เหลือต้องลุยคนเดียวแล้ว  สู้ตาย.......
ตามสโลแกนของฮีโร่ที่ว่า
"Great Power comes to great responsibilities"

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เวชศาสตร์การบิน

คำสำคัญ (Tags)#แพทย์เวชศาสตร์การบิน

หมายเลขบันทึก: 120515, เขียน: 18 Aug 2007 @ 18:12 (), แก้ไข: 17 Jun 2012 @ 22:52 (), สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, อ่าน: คลิก


ความเห็น (0)