• วันนี้คิดว่าจะเตรียมการสอน  แต่เมื่อได้อ่านบันทึกนี้ของพี่ติ๋ว

  • http://gotoknow.org/blog/nurseanaesthpsych/120261

  • ทำให้ตื้นตันใจจนทำอะไรไม่ถูก   อยากจะถ่ายทอดความรู้สึกให้ทุกท่านได้รับทราบว่า น้ำตาซึมทุกครั้งเมื่อนึกถึงท่านอ.พิชัยในช่วงนี้

  • ชายคนหนึ่งที่เราเคยทึ่งกับการจัดงานกีฬา"เหมันต์เกมส์" กีฬาอาจารย์มหาวิทยาลัยราชภัฎภาคเหนือ  ที่สามารถสะกดผู้ชมให้อยู่ในงานจนจบอย่างที่ไม่เคยมีปีไหนทำได้แบบนี้  เพราะการควบคุมเด็กที่ว่ายาก  แต่ควบคุมอาจารย์นี่ยากจริงกว่า  แต่ท่านอ.พิชัยทำได้

  • ชายผู้นี้ใส่ใจแม้กระทั่งเรื่องเล็กๆที่เราได้เขียนบ่นไว้ว่าไปแข่งเปตองแล้วไม่ได้ตุ๊กตากระต่ายเลยในบันทึก  ทำให้ท่านได้เก็บกระต่ายมามอบให้กับเราที่พิษณุโลก

  • ในยามค่ำคืนท่านก็มักจะออนเอ็มคุยกับเราในยามดึก....

  • เมื่อวันหนึ่งท่านได้จัดงานkm เชียงใหม่ขึ้นมาและได้มอบโอกาสอันมีค่ายิ่งให้กับเรา   แม้เราจะมีงานมากมายแต่ก็ดิ้นรนเพื่อมาช่วยงานในครั้งนี้ด้วยความเต็มใจ

  • วันแรกของการเดินทางมาเชียงใหม่ท่านอาจารย์ก็ได้โทรถามตลอดทางและได้มารับด้วยตนเอง และในวันกลับท่านก็ได้ไปส่งเราเช่นเดิม   ทั้งๆที่ท่านภารกิจที่หนักอึ้งรออยู่  แต่ท่านก็ไม่ได้ปริปากบอกใครเลย

  • เมื่อวันร่ำลาทำให้เราพร้อมที่จะเข้าไปสวมกอดท่านได้อย่างเต็มตื้น  สัมผัสได้ด้วยหัวใจแห่งความเมตตาที่ท่านเผื่อแผ่มาถึงเรา

  • กราบขอบพระคุณสำหรับทุกสิ่งที่ท่านอาจารย์ได้มอบให้ตลอดมาค่ะ  ความรู้สึกนี้ทำให้อดรนทนไม่ไหว  ที่จะต้องวางงานลง  แล้วมาบอกกล่าวความรู้สึกจากใจนี้

     
     

  • เมื่อใดที่อาจารย์ต้องการความช่วยเหลือเรียกมาได้เสมอค่ะ.....

  • หาภาพยากมากเลยรูปคู่กับอ.พิชัย  ถึงแม้จะไม่มี  แต่ท่านก็จะอยู่ในความทรงจำของเรา       แต่ท่านใดมีรูปหว้ากับท่านอ.พิชัยขอรับบริจาคเพื่อเติมบันทึกนี้ให้สมบูรณ์ด้วยนะคะ