......ทำไมฉันถึงโผกอดใครหลายๆคนด้วยใจรักอย่างสุดซึ้ง ทั้งๆที่ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน....

บรรยากาศสัมมนา KM เชียงใหม่ สอนอะไรฉันมากมายเหลือเกิน

GotoKnow  เดิมนั้น...ฉันมองเห็นว่ามันเป็นแค่เครื่องมือ  และหลายๆคนก็มองมันว่าเป็นเครื่องมือจัดการความรู้...เฉยๆ....แค่นั้น....เหมือนกัน...... 

·       หลายคนใช้ GotoKnow  .....เพียงเพื่อบันทึกประสบการณ์  อารมณ์ที่ถูกกลั่นกรองออกมาจากภายใน....มันก็ใช่อยู่....

·       หลายคนใช้ GotoKnow  .....เล่าเรื่องเพียงเพื่อบันทึกความคิดปิ๊งแว้บ...ซึ่งมันก็ดีอยู่.... 

แต่....ทำไมฉันจึงกล่าวว่า  “GotoKnow ....คือศาสตร์แห่งการจัดการตนเอง”...และ....ศิลป์ในการถ่ายทอด

 

หลายครั้งก่อนที่ฉันบันทึกใน GotoKnow  ฉันต้องค้นคว้าหาความรู้เพิ่มเติมเพื่อนำมาเขียน  นั่นคือ "การค้นหาศาสตร์"....แล้วมักกลับมาใช้ความรู้สึก "อยากรู้อยากเห็น"....เพราะอยากเอาความรู้ทันสมัยที่ได้มารวมกับประสบการณ์ที่มี....แล้วหา"วิธีเล่าอย่างมีศิลป์"....ตามแบบของตน...

สไตล์ของฉัน...ฉันจึงชอบขลุกและคลุกคลีกับเด็กๆวัยรุ่น  ดูเร้าใจใฝ่รู้ดี...

......และนั่น  สำหรับฉัน

 GotoKnowคือ ตัวกระตุ้นให้ฉันจัดการ(ความรู้)ตนเอง  เพราะฉันต้องรู้จริง  ต้องรู้แจ้งในงานที่ฉันเล่าตามแบบของฉันเอง 

แต่ภายหลังการเข้าร่วม KM เชียงใหม่.......

ฉันพบสิ่งกระตุ้นอารมณ์มากมายในหลายๆรูปแบบ 

เพื่อนๆ bloggers ....ที่มีความต่างกันทั้งอาชีพการงาน  อายุ

เพื่อนๆ bloggers ....ต่างถิ่นอาศัยแต่มีใจรักกัน  มาพบปะกัน  อยากช่วยเหลือกัน  มาร่วมมือกันทำงาน 

เพื่อนๆ bloggers ....ที่ฉันเห็นต่างวัยนั่งทำงานด้วยกัน  หยอกล้อกัน ดึกๆดื่นๆอย่างมีความสุข 

....ทำไมฉันถึงโผกอดใครหลายๆคนด้วยใจรักอย่างสุดซึ้ง  ทั้งๆที่ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน....ฉันไม่รู้.... 

....เหล่านี้ทำให้ฉันรู้สึกดีใจ  สุขใจ   และ ปวดใจในที่สุด....

คำปลอบโยนของเพื่อนๆที่ฉันได้มาอย่างมากมายทั้งภาษาพูด... ภาษากาย...และภาษาใจ...

....ทั้งหมดนั้นที่ฉันได้รับ  คงต้องนำมาจัดการสังเคราะห์แล้วปรับใช้ให้เหมาะกับตัวฉันเอง(ซะแล้ว) 

และนี่เป็นอีกครั้งที่ท้าทายให้ฉันใช้ GotoKnow...จัดการกับ(ความรู้สึก)ตนเอง