ผมไม่ได้กลับบ้านในวันแม่ แต่ก็เชื่อว่าแม่ไม่รู้สึกน้อยใจ

วันแม่ผ่านไปแล้วหนึ่งวัน,  แต่ในความเป็น “แม่”  ก็ยังดำเนินไปในแต่ละวันอย่างไม่เปลี่ยนแปลง !      

 

วันแม่ปีนี้,  ผมไม่ได้กลับบ้านเฉกเช่นเหมือนทุกปี   เรื่องราวเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกและเชื่อว่าแม่ก็ไม่แปลกใจที่ผมไม่ได้กลับบ้าน  เพราะผมมักจะถูกตรึงยึดไว้ด้วยพันธกิจอื่น ๆ  อยู่เสมอ  และกว่าจะกลับบ้านได้  “วันแม่”  ก็วิ่งผ่านผมไปหลายกิโลเมตร !

   <p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">ปีนี้เช่นกัน,  ผมต้องเดินทางมายังเชียงใหม่เพื่อเข้าร่วมการสัมมนา ฯ  ขณะที่รอรถโดยสารสองแถวในมหาวิทยาลัย   ผมกดโทรศัพท์เครื่องเก่าโทรมไปถึงพ่อเพื่อที่จะคุยกับแม่   แต่ก็เป็นที่น่าเสียดาย,  ผมยังไม่ได้คุยกับแม่  เพราะแม่ยุ่งกับภารกิจกิจกรรม “วันแม่”  ที่จัดขึ้นที่วัด   ผมได้แต่คุยกับพ่อ  ฝากพ่อให้บอกแม่ด้วยว่าผมกำลังมาเชียงใหม่  และจากนั้นผมจะกลับไปบ้านอีกครั้งอย่างแน่นอน</p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">จากนั้นครั้นขึ้นไปนั่งบนรถสองแถว   ผมก็มีโอกาสได้พบเจอป้ายแห่งความรักที่ผูกโยงยึดไว้กับศาลารอรถโดยสารในมหาวิทยาลัย    ซึ่งป้ายนั้นก็กำลังปลิวสะบัดตามแรงลม  เหมือนกำลังเตือนสติทุกคนที่เข้าไปพักพิงศาลานั้นว่า  “กลับบ้านไปหาแม่ …”  หรือแม้แต่  “อย่าลืมบอกรักแม่ ..”</p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p>   </p><p> </p><p> </p><p> </p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">นี่คือครั้งแรกที่ผมตั้งใจจะคุยกับ “แม่”  เนื่องใน “วันแม่”   หลังจากที่ผ่านมาอย่างยาวนาน   ผมขลาดเขลาและปล่อยให้บางอย่างสยายปีกเป็นกำแพงกั้นขวางมิให้ผมแสดงออกในเรื่องเหล่านี้ได้ (อย่างน่าชัง ! และน่าเจ็บปวด !)</p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p>     <p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">ผมไม่ได้กลับบ้านในวันแม่   แต่ก็เชื่อว่าแม่ไม่รู้สึกน้อยใจ  และเชื่อมั่นอย่างแรงกล้าว่าแม่จะภูมิใจต่อการเดินทางของผมในครั้งนี้ …</p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">และนี่คือถ้อยคำของลูกชายคนเล็กของแม่ที่ได้แต่บอกรักแม่ผ่านตัวหนังสือ  ..  และนี่คือส่วนหนึ่งที่น่าจะยืนยันได้ว่า   ผมรักแม่มากมายสักแค่ไหน !  </p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p>    http://gotoknow.org/blog/pandin/81266 <p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">(จากครูอ้อย) ถึง แม่ : ตี 3 ตี 4 เมื่อ 20 ปีที่แล้ว</p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p>  http://gotoknow.org/blog/pandin/84955 <p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">พ่อและแม่ (ของผม) : ผู้ซึ่งมีลูกและหลานชายเป็นประหนึ่งแก้วตาและดวงใจ</p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p>  http://gotoknow.org/blog/pandin/87434 แม่ครับ…ผมเหนื่อย ..ผมจะกลับบ้าน    </p><p> </p><p>ผมบอกกับตัวเองว่าจะไม่ยอมเขียนบันทึกใด ๆ  ในช่วงนี้ หรือแม้แต่เรื่องราวของงานสัมมนา  จนกว่าจะทำหน้าที่ของลูกที่จะบอกรักแม่ผ่านตัวหนังสืออีกครั้ง  ..   เสร็จจากงานสัมมนาที่เชียงใหม่   ,  ผมจะกลับไปกอดแม่ !    </p><p> </p><p>แล้วมิ่งมิตรที่อยู่ในเวทีสัมมนานี้ล่ะครับ…  วันแม่ในปีนี้   ท่านกระทำเช่นใดมาบ้างแล้ว  ?  </p><p> </p><p>  </p>