ความดีงดงามเสมอ

เช้าของวันที่   5  สิงหาคม  2550 – <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมออกเดินทางจากมหาวิทยาลัย พร้อมด้วยน้องแผ่นดินลูกชายคนโตในวัย 5 ขวบต้น ๆ  และอาจารย์มงคล  คาร์น  (ผู้ช่วยอธิการบดีฝ่ายพัฒนานิสิต)   โดยมีจุดหมายปลายทางอยู่ที่การไปเยี่ยมเยียนชาวค่ายที่กำลังกรำงานอยู่ที่บ้านแกดำ  อ.แกดำ  จ.มหาสารคาม  อันเป็นกิจกรรมภายใต้ชื่อโครงการ “มมส ร่วมใจห่วงใยชุมชน” …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <div style="text-align: center"></div>งานค่ายครั้งนี้เป็นงานค่ายเฉพาะกิจ  หรืออาจจะเรียกให้ดูห้วนตรงและดิบเถื่อนว่า “ค่ายแดกด่วน”  ก็คงไม่ผิดนัก   เพราะเรามีเวลาระดมแรงใจกันเพียง  3  วันเท่านั้น   และในสภาวะการสอบกลางภาคเช่นนี้ก็ดูจะยากเอาการต่อการกะเกณฑ์กำลังคนลงสู่พื้นที่    แต่  “ความดีงดงามเสมอ”   นิสิตจำนวนร่วม 30  คนขันอาสาพกพาหัวใจอันเต็มเปี่ยมไปด้วย “จิตสำนึกสาธารณะ”  ดุ่มเดินลงสู่ชุมชนอย่างไม่สะทกสะท้าน  !     <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และนี่คือรายชื่อชมรมและกลุ่มนิสิตที่เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรมอันทรงคุณค่าในครั้งนี้..  พรรคชาวดิน,   สิ่งแวดล้อมเพื่อชุมชน,  สิ่งแวดล้อมสัมพันธ์,  รักษ์พัฒนา, ชมรมตาวิเศษ, สานฝันคนสร้างป่า,  วิทยุสมัครเล่น</p>    <div style="text-align: center"></div>

งานค่ายครั้งนี้,  ไม่ใช่งานค่ายที่เกิดจากแรงขับเคลื่อนของนิสิตกลุ่มดังกล่าว  หากแต่เป็นการชักชวนของผมและทีมงานเพื่อเดินทางกลับไปสู่หมู่บ้านเพื่อแก้ปัญหา “บางอย่าง”   และแรกเริ่มเราก็หวาดหวั่นในเรื่องของการระดมคนเป็นอย่างมาก  แต่เมื่อได้พูดคุยกับนิสิตเหล่านี้แล้ว  กลับแทบ “น้ำตาหยาดไหล”  เพราะซาบซึ้งในหัวจิตหัวใจของพวกเขาที่พร้อมเสมอสำหรับการ “ทำดี”    

</span><p></p><p>  </p><p></p><p>ก่อนการลงพื้นที่เพียง 2  วัน    เราเชิญแกนนำนิสิตจากองค์กรต่าง ๆ มาทำความเข้าใจ,  เปิดอกพูดความจริงทั้งด้านเนื้องานและงบประมาณ  รวมถึงการเปิดโอกาสให้นิสิตได้ “สร้างงาน”  อย่างเต็มรูปแบบ  ซึ่งหมายถึงการให้เสรีภาพต่อการคิดรูปแบบกิจกรรมอย่างที่นิสิตพึงปรารถนาที่จะให้มีขึ้นในงานค่ายอันแดกด่วนครั้งนี้ –     </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมไม่ลืมที่จะบอกกล่าวกับน้องนิสิตว่า เราจึงไม่ปรารถนาที่จะให้นิสิตจำนวนมากลงสู่พื้นที่  (เพราะขัดสนเรื่องงบประมาณค่าอาหาร)  และค่ายนี้ต้องนอนค้างคืนที่วัด,  อาศัยกินก้นบาตรมื้อเช้าและมื้อเที่ยงจากวัด  ส่วนมื้อเย็นก็ขอให้บริหารจัดการจำนวนเงินอันน้อยนิดให้เกิดประโยชน์อย่างสูงสุด  โดยให้หลีกเลี่ยงการ “รบกวน”  ชาวบ้าน  ส่วนค่าวัสดุก่อสร้างนั้นเราได้จัดเตรียมให้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">น้องนิสิตจากทุกชมรมยืนยันที่จะประสานมือและร่วมใจพากันลงพื้นที่ไม่ต่ำกว่า 30 คน,  บางชมรมอาสาที่จะ “ลงขันงบประมาณ”   บางชมรมเสนอตัวเป็นแกนนำเรื่องการเสวนาเรื่องการดูแลสิ่งแวดล้อมในชุมชน,  บ้างเสนอตัวเป็นแกนนำสร้างศาลา,  และส่วนหนึ่งขออาสาเป็นแกนนำในการขุดรอกหนองน้ำด้วยการรื้อผักตบชวา ….   </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>   </p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">วันเวลาในค่ายเพียง 2 วันและ 1 คืนดูน้อยนิดเมื่อเทียบกับเนื้อหาและแรงใจที่นิสิตอยากจะให้มีขึ้น ณ ชุมชนแห่งนั้น  แต่ผมก็ได้แต่ย้ำว่า “ทำให้เต็มที่,  อดทนและต้องเข้าใจกับสถานการณ์  รวมถึงรักที่จะลงมือทำ”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>     <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">อันที่จริงงานค่ายครั้งนี้,  หากผมไม่ติดราชการการเป็นวิทยากรบรรยายที่ขอนแก่น  ผมก็จะไม่ลังเลเลยที่จะไปค่าย “นอนวัด” กับนิสิต   กระนั้นก็มอบหมายให้คุณวิฑูรย์   เหลือผล  เจ้าหน้าที่หนุ่มไฟแรงของเราลงพื้นที่เป็นผู้กำกับดูแลและให้คำปรึกษาแก่นิสิต</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">วันนั้น,  ผมเดินทางไปถึงค่ายก่อนเที่ยง   นิสิตกำลังพักรับประทานอาหารเที่ยง  ขณะที่ผมก็ออกตรวจตราผลงานของนิสิต  รวมถึงไม่ลืมที่จะพาน้องดินเดินทอดน่องไปตามสะพานไม้   รวมถึงการบอกกล่าวสอน “ชีวิต”  หลาย ๆ อย่างให้กับเขารับรู้   ไม่ว่าจะเป็นหนองน้ำที่เป็นเสมือนสายโลหิตของคนและสัตว์, ดอกบัวที่ใช้ไหว้พระ,  การอุทิศตนสร้างประโยชน์ให้กับชาวบ้าน  และผมก็ได้แต่เฝ้าหวังว่า   สิ่งที่บอกกล่าวกับลูกนั้นจะตกผลึกเป็นต้นทุนที่ดีสำหรับชีวิตในภายภาคหน้าของลูก –</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>     </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">จากการพบปะพูดคุยกับนิสิต   ผมก็ได้รับรู้ถึงวิถีค่ายหรือการทำงานในครั้งนี้อย่างน่าตื้นตันใจ   นิสิตกินอยู่อย่างพอเพียง  โหมแรงลงในเนื้องานอย่างเต็มที่   กลางวันจัดการรื้อผักตบชวาอย่างไม่รู้เหนื่อย,  ส่วนหนึ่งหยิบจับงานไม้ช่วยช่าง,  ส่วนหนึ่งก็ตระเวนขอรับบริจาคต้นมะพร้าวมาปลูกประดับหนองน้ำ  ,  ครั้นล่วงเข้าค่ำคืนก็เปิดเวทีเสวนาแลกเปลี่ยนการเรียนรู้ระหว่างชาวค่าย  รวมถึงการถอดบทเรียนการทำงานในห้วงเวลาที่ผ่านมา</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แต่ก็เป็นที่น่าเสียดายว่าการมาค่ายในครั้งนี้ยังไม่สามารถเปิดเวทีเสวนากับชาวบ้านในเรื่องการดูแลสิ่งแวดล้อมได้   อันเนื่องจากคนส่วนใหญ่เกือบทั้งหมู่บ้านยังคงต้องเร่งรีบออกไปดำนาอยู่กลางทุ่ง!</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>    </p><p> </p><p>หลังมื้อเที่ยงสิ้นสุดลง    ผมเห็นคนค่ายของเราไม่อิดออดที่จะฝ่าแดดร้อนลงแรงกับงานค่าย   และดูเหมือนพวกเขาต่างก็ทำงานราวกับเกรงว่าเวลากำลังจะสิ้นสุดลงทุกขณะ   </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมเห็นการแจกแจงงานกันอย่างเรียบง่ายและเป็นกันเอง   โดยไม่เห็นความแปลกแยกของแต่ละองค์กร  หากแต่ฉายชัดถึงความเป็น “คนค่าย”  ที่เป็น “หนึ่งเดียว”  อย่างน่าประทับใจ  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">คนค่ายเหล่านี้กระจายตัวไปสู่การงานในภาคส่วนต่าง ๆ …  หลายคนยืนเรียงแถวรอรับผักตบชวาอยู่บนสะพานไม้   หลายคนพาตัวเองลุยน้ำอย่างไม่หวาดกลัวต่อ “ฝูงปลิง”  ขณะที่กลุ่มหนึ่งก็ลำเลียงน้ำเย็นมาให้เพื่อน ๆ ได้ดื่มกินอย่างน่ารัก   ขณะที่บางครั้งก็ได้ยินเสียงกรี๊ดจากสาว ๆ  ที่เจอปลิงตัวโตดูดเดือดใครสักคน  หรือแม้แต่ถูกแกล้งจากเพื่อนผู้ชายที่มักจะขยันสร้างสถานการณ์อย่างต่อเนื่อง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ค่ายครั้งนี้ยังไม่จบ,   เราให้สัญญากันใต้ร่มไม้ใหญ่ริมหนองน้ำว่าจะกลับมาที่นี่อีกครั้ง  และจะกลับมาพร้อมกับคนค่ายที่เยอะกว่านี้ …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p></p><p>คำสัญญาดังกล่าวอาจเป็นนัยสำคัญที่สะท้อนให้ผมได้รับรู้ว่า   การมาต่อยอดค่ายในครั้งนี้  พวกเขาได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของค่ายครั้งนี้อย่างสมบูรณ์  และครั้งต่อไป  คนค่ายเหล่านี้จะกลับมาต่อยอดในงานของตนเอง      </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ความดีงดงามเสมอ ….   ผมบอกกับตนเองเหมือนครั้งที่กัลยาณมิตรท่านหนึ่งเคยบอกกล่าวผ่านบล็อกมายังผม  (เมื่อนานมาแล้ว) </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>