ยายขอรับเด็กไปวันนี้ค่ะ

         สวัสดีค่ะ

    วันนี้ไม่รู้ว่าจะเล่าเรื่องอะไรดี  บังเอิญมีคุณยายคนหนึ่งที่เป็นผู้ปกครองนักเรียนชั้นป.  2  มาขอย้ายหลานไปเรียนที่  อ. บ้านไผ่  จังหวัดขอนแก่น   พอครูตุ้มใหเขียนใบคำร้อง...คุณยายบอกว่ามองไม่เห็นให้ครูตุ้ม  เขียนให้  พอกรอกข้อมูล  ว่าจะย้ายไปเรียนโรงเรียนอะไร....คุณยายร้องให้โฮเลยค่ะ...ครูตุ้มเลยถามว่าร้องทำไมคะคุณยาย....คุณยายเลยบอกว่าฉันจะพูดความจริงกับอาจารย์........ที่จะย้ายไปเรียนที่บ้านไผ่  ยังไม่รู้ว่าจะเรียนโรงเรียนอะไรเลยจะไปอยู่กับลูกสาว .....จะหนีตาไป...หลานไม่มีปัญหาหรอกคะอาจารย์...มีปัญหาอยู่ที่ตา...ตาดื่มเหล้าเมาแล้วชอบหาเรื่องฉัน...ไล่ตี..ไล่ตบ..ยายต้องพาหลานหนีไปนอนบ้านญาติบ่อยๆ  สงสารหลาน  และฉันก็ไม่อยากจะอดทนอีกแล้ว  ครูตุ้มเลยบอกว่า...คุณยายคะตอนนี้เรากำลังโมโหก็ว่าจะไปให้พ้นๆ  แต่ที่จริงแล้วคนเรา อยู่ด้วยกันจนมีลูกมีหลานมากมายขนาดนี้คงจะต้องมีห่วงกันบ้างนะคะ...คุณยายก็เอาแต่ร้องและเช็ดน้ำตาแล้วพูดว่า    ....ฉันจะทำอย่างไรคะอาจารย์...เอาอย่างนี้นะคะคุณยาย   ถ้าคุณยายไปหาลูกสาวแล้วอารมณ์ดี...คิดถึงตาไปสัก  2-3  วันหาโรงเรียนได้แล้วโทรมาบอกครูตุ้มนะคะ....ว่ามีที่เรียนก็แจ้งว่าเรียนที่โรงเรียนอะไร...หรือคุณยายหายโกรธตา....จะพาหลานมาเรียนที่โรงเรียนบ้านกระทุ่มตามเดิมก็ได้...คุณยายยกมือไหว้ครูตุ้มและขอบคุณอารมณ์คุณยายรู้สึกว่าจะดีขึ้นมาก     คุณยายบอกว่าใจจริงก็ไม่อยากให้หลานไปเรียนที่อื่นหรอกคะ  เพราะว่าเรียนที่นี่ก็ดีแล้ว  อุตส่าห์ส่งข้ามอำเภอมาเพราะต้องการให้หลานเรียนที่ดีๆ  แต่ก็อดทนตาไม่ได้อาจารย์คะยายจะเอาหลานไปวันนี้เลยได้ไหมคะ  ...ครูตุ้มบอกว่าเอาไปได้แต่พอไปถึงอำเภอบ้านไผ่ต้องไปติดต่อที่โรงเรียนเลยนะคะเดี๋ยวเด็กจะเสียการเรียน...แล้วโทรมาแจ้งว่าเรียนโรงเรียนอะไร...คุณยายไปบอกครูประจำชั้นด้วยนะคะ...อย่าลืมโทรมานะคะครูตุ้มย้ำ

     ความรักของคุณยายที่มีต่อหลานมากมายมหาศาล....แม้จะต้องลาจากคนที่ตนรัก  และมีลูกหลานเต็มบ้านเต็มเมืองแล้วก็ตามเพื่อหลานยายทำได้ทั้งนั้น  ดังสุภาษิตของเขมรมีว่า  สะลันโกนมาเบา  สะลันเจามาเด๊าะ   หมายความว่า   รักลูกเพียงหนึ่งกระสอบข้าว  รักหลานเท่าข้าวเต็มเกวียน   นี่แหละเขาเรียกว่ารักแท้ที่ยั่งยืน   ไม่มีช่องว่างในหัวใจให้ใครมากกว่าลูกหลาน