รักของคุณยาย

จริยา
  ยายขอรับเด็กไปวันนี้ค่ะ  

         สวัสดีค่ะ

    วันนี้ไม่รู้ว่าจะเล่าเรื่องอะไรดี  บังเอิญมีคุณยายคนหนึ่งที่เป็นผู้ปกครองนักเรียนชั้นป.  2  มาขอย้ายหลานไปเรียนที่  อ. บ้านไผ่  จังหวัดขอนแก่น   พอครูตุ้มใหเขียนใบคำร้อง...คุณยายบอกว่ามองไม่เห็นให้ครูตุ้ม  เขียนให้  พอกรอกข้อมูล  ว่าจะย้ายไปเรียนโรงเรียนอะไร....คุณยายร้องให้โฮเลยค่ะ...ครูตุ้มเลยถามว่าร้องทำไมคะคุณยาย....คุณยายเลยบอกว่าฉันจะพูดความจริงกับอาจารย์........ที่จะย้ายไปเรียนที่บ้านไผ่  ยังไม่รู้ว่าจะเรียนโรงเรียนอะไรเลยจะไปอยู่กับลูกสาว .....จะหนีตาไป...หลานไม่มีปัญหาหรอกคะอาจารย์...มีปัญหาอยู่ที่ตา...ตาดื่มเหล้าเมาแล้วชอบหาเรื่องฉัน...ไล่ตี..ไล่ตบ..ยายต้องพาหลานหนีไปนอนบ้านญาติบ่อยๆ  สงสารหลาน  และฉันก็ไม่อยากจะอดทนอีกแล้ว  ครูตุ้มเลยบอกว่า...คุณยายคะตอนนี้เรากำลังโมโหก็ว่าจะไปให้พ้นๆ  แต่ที่จริงแล้วคนเรา อยู่ด้วยกันจนมีลูกมีหลานมากมายขนาดนี้คงจะต้องมีห่วงกันบ้างนะคะ...คุณยายก็เอาแต่ร้องและเช็ดน้ำตาแล้วพูดว่า    ....ฉันจะทำอย่างไรคะอาจารย์...เอาอย่างนี้นะคะคุณยาย   ถ้าคุณยายไปหาลูกสาวแล้วอารมณ์ดี...คิดถึงตาไปสัก  2-3  วันหาโรงเรียนได้แล้วโทรมาบอกครูตุ้มนะคะ....ว่ามีที่เรียนก็แจ้งว่าเรียนที่โรงเรียนอะไร...หรือคุณยายหายโกรธตา....จะพาหลานมาเรียนที่โรงเรียนบ้านกระทุ่มตามเดิมก็ได้...คุณยายยกมือไหว้ครูตุ้มและขอบคุณอารมณ์คุณยายรู้สึกว่าจะดีขึ้นมาก     คุณยายบอกว่าใจจริงก็ไม่อยากให้หลานไปเรียนที่อื่นหรอกคะ  เพราะว่าเรียนที่นี่ก็ดีแล้ว  อุตส่าห์ส่งข้ามอำเภอมาเพราะต้องการให้หลานเรียนที่ดีๆ  แต่ก็อดทนตาไม่ได้อาจารย์คะยายจะเอาหลานไปวันนี้เลยได้ไหมคะ  ...ครูตุ้มบอกว่าเอาไปได้แต่พอไปถึงอำเภอบ้านไผ่ต้องไปติดต่อที่โรงเรียนเลยนะคะเดี๋ยวเด็กจะเสียการเรียน...แล้วโทรมาแจ้งว่าเรียนโรงเรียนอะไร...คุณยายไปบอกครูประจำชั้นด้วยนะคะ...อย่าลืมโทรมานะคะครูตุ้มย้ำ

     ความรักของคุณยายที่มีต่อหลานมากมายมหาศาล....แม้จะต้องลาจากคนที่ตนรัก  และมีลูกหลานเต็มบ้านเต็มเมืองแล้วก็ตามเพื่อหลานยายทำได้ทั้งนั้น  ดังสุภาษิตของเขมรมีว่า  สะลันโกนมาเบา  สะลันเจามาเด๊าะ   หมายความว่า   รักลูกเพียงหนึ่งกระสอบข้าว  รักหลานเท่าข้าวเต็มเกวียน   นี่แหละเขาเรียกว่ารักแท้ที่ยั่งยืน   ไม่มีช่องว่างในหัวใจให้ใครมากกว่าลูกหลาน

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน การจัดการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ

คำสำคัญ (Tags)#อ่านออกเขียนได้รวดเร็ว

หมายเลขบันทึก: 117775, เขียน: 07 Aug 2007 @ 20:21, แก้ไข, 11 Feb 2012 @ 19:48, สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 4, อ่าน: คลิก
บันทึกล่าสุด


ความเห็น (4)

คุณครูแอ๊ว
เขียนเมื่อ 09 Aug 2007 @ 12:39

อ่านเรื่องนี้แล้วรู้สึกหลายๆอย่างค่ะ..

ความอบอุ่นในครอบครัวเนี่ยสำคัญมาก..เพราะมันสามารถส่งผลต่อการดำเนินชีวิตของคนทุกคนในครอบครัวเลยทีเดียว..ฟังแล้วก็เห็นใจคุณยาย..สงสารหลานที่จะต้องระเหไปอยู่ที่อื่นด้วยเหตุที่ไม่สมควร..ดีที่มีคุณครูคอยให้คำปรึกษาและแนะนำ..จริงๆนะคะ..คนเราไม่ต้องอะไรให้กันมากหรอก..เพียงแค่ความรู้สึกจริงใจ..และกำลังใจ..เนี่ย..วิเศษที่สุดที่เราสามารถทำให้แก่กันได้ ซึ่งก็ไม่ได้มีความลำบากยากเข็ญอะไรเลย  แล้วสังคมจะน่าอยู่ขึ้นอีกมากมายเลยค่ะ..ขอบคุณค่ะ..

คุณครูแอ๊ว
เขียนเมื่อ 09 Aug 2007 @ 13:06

สวัสดีค่ะ..พี่Psasinanda

ไปอบรมนี้ไปกันทั้งโรงเรียนเลยค่ะ..เป็นโครงการวิถีพุทธซึ่งวัดธรรมกายร่วมด้วยช่วยกันค่ะ..

แอ๊วดีใจค่ะ..ที่มีโอกาสได้ไปฝึกปฏิบัติด้วยตัวเอง..และยังได้นำวิธีฝึกนิสัยดีมาปฏิบัติและปลูกฝังกับลูกศิษย์ตัวน้อยด้วย...ได้ข้อคิดกระตุกใจหลายๆอย่างที่บางทีเราก็หลงลืมไป..คราวนี้เลยตั้งใจไว้ว่า..จะพยายามมีสติทุกลมหายใจเพื่อความไม่ประมาทค่ะ..ประทับใจก็หลายๆอย่างค่ะ..โดยเฉพาะหลักคำสอนเป็นเหตุเป็นผลตามหลักพุทธศาสนา อีกทั้งกิริยาของพระสงฆ์ก็งดงาม ความสะอาดของวัด และระเบียบวินัย ทุกอย่างดีมาก ค่ะ..มองอะไรก็สบายตาสบายใจ...เอื้อต่อการสงบใจดีมาก..พี่ศศินันท์มีอะไรดีๆ..ข้อคิดดีๆในการดำเนินชีวิตเขียนให้อ่านอีกนะคะ..รออ่านต่ออยู่ค่ะ..ขอบคุณมากๆค่ะ

จริยา
เขียนเมื่อ 13 Aug 2007 @ 11:08

สวัสดีค่ะน้องแอ๊วที่น่ารัก

    พี่ขอขอบคุณแอ๊วมากนะคะที่ให้กำลังใจพี่มาตลอด     มันคือพลังอันยิ่งใหญ่และมันเป็นกำลังใจให้กันและกัน  คนที่มีธรรมะเท่านั้นที่เข้าใจ

                     ขอบคุณค่ะ

ลักษณ์คณา
เขียนเมื่อ 01 Mar 2009 @ 15:51

ได้มาอ่านรักของคุณยาย โดย..คุณครูตุ้มแล้วเข้าใจถึงความรู้สึกของคุณยาย ว่ารักหลานมากแค่ไหนไม่สามารถบรรยายได้ นี่แหละคือรัก