เมื่อเย็นที่ผ่านมา  ครูอ้อยแวะที่โรงเรียนที่พี่สมบุญสอน 

คงยังจำพี่สมบุญ  ที่ครูอ้อยเป็นที่ปรึกษาให้พี่สมบุญ  ขอกำหนดตำแหน่งอาจารย์ 3 เชิงประจักษ์  กรณีพิเศษ  

ครูอ้อยนำเอกสารเกี่ยวกับการจัดทำรายงานนวัตกรรม  และวิจัยในชั้นเรียนไปให้พี่สมบุญดู  และให้ศึกษาด้วยตนเอง  

ครูอ้อยจะคอยให้ข้อสังเกต   ครูอ้อยได้อธิบายลักษณะของกระบวนการวิจัยให้ชัดเจน  พี่สมบุญก็เข้าใจ....นั่งอยู่กับพี่สมบุญจนหกโมงเย็น  

 ครูอ้อยนั่งในศาลา  ซึ่งฝนสาดไม่ถึง   ครูอ้อยมองไปนอกศาลา   เห็นสายฝนโปรยลงมาเหมือนหิมะเมืองหนาวเลย   ทั้งๆที่ครูอ้อยก็ไม่เคยเห็นหิมะเมืองหนาว  

แต่ฝนวันนี้  เป็นฝอยๆ  และปลิวมาตกที่ใบหน้าของครูอ้อย  

เหมือนเมื่อครูอ้อยไปงานศพ  ที่มีพัดลมไอน้ำใหญ่ๆ  ไว้บริการแขก  อย่างนั้นน่ะค่ะ  น้ำฝนเป็นฝอยๆ  

ครูอ้อยจะเดินไปที่รถ  เพื่อกลับบ้าน  พี่สมบุญก็วิ่งมากางร่มให้.....   นับวัน  ครูอ้อยก็ยิ่ง...รักและผูกพันกับพี่สมบุญ  

ครูอ้อยไม่ได้พูดอะไร  พี่สมบุญก็บอกว่า....ฝนอย่างนี้ล่ะ...เขาเรียกว่า...ฝนไม่สบาย 

ครูอ้อยสงสัย  แต่ไม่ได้ถามอะไร  พอกลับมาถึงบ้าน  นั่งพักสักครู่   จึงอาบน้ำ  ครูอ้อยรู้สึก...ครั่นเนื้อครั่นตัวทันที...อะไรกัน   ถูกฝนนิดเดียว  จะไม่สบายเชียวหรือ.....ครูอ้อยคิด...ก่อนนอนต้องกินยา  ขอบใจน้องปู....ที่เตือนครูอ้อยเรื่องกินยา.....เมื่อเช้านี้