เมื่อได้ยินอุบายดังนี้ผมถึงกับฉุน เพราะว่าไม่ชอบการแสดงครับ ไม่ชอบการเสนอหน้าให้ใครเห็นว่าเรากำลังทำอะไรอยู่

วันที่ 3 สิงหาคม 2550

วันนี้เป็นวันศุกร์ของสัปดาห์ที่ 13 เหลืออีก 103 วันก็เรียนจบแล้วครับ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                ไม่รู้ว่าเป็นอย่างไร 2 วันมานี้รู้สึกไม่ค่อยสบายตัวเลย เมื่อวานผ่าตัดช่วงบ่าย เป็นการผ่าตัดที่สนุกมาก ไม่มีความเครียดเลย จนกระทั่งเลิกงาน หลังจากไปดูคนไข้ที่มีภาวะลำไส้อุดตันมา ท่านอาร์ลีนก็เรียกประชุมที่ภาควิชา เธอบอกว่าคุยกับครูหาญมา (อีกแล้ว) บอกว่าเราควรทำตัวอย่างไร ครูหาญไม่ชอบที่พวกเราไม่ทำงานเป็นทีม (ไม่เป็นทีมได้อย่างไร เราก็ทำงานด้วยกันทุกวัน ผมกับดันดีก็ช่วยงานกันเสมอๆ จะมีก็แต่คุณเธอนั่นแหละที่ไม่เคยมา round ได้ทันคนอื่นเลย) และอีกหลายอย่าง ผมบอกว่าไปคุยกันข้างนอกดีไหม เพราะตอนนี้ครูยังนั่งทำงานอยู่ เดี๋ยวท่านก็ได้ยินที่เราคุยกันหรอก เธอบอกว่า นั่งตรงนี้แหละ ให้ครูเห็นว่าเรานั่งคุยกัน กำลังทำงานเป็นทีม เมื่อได้ยินอุบายดังนี้ผมถึงกับฉุน เพราะว่าไม่ชอบการแสดงครับ ไม่ชอบการเสนอหน้าให้ใครเห็นว่าเรากำลังทำอะไรอยู่ เลยชวนดันดีไปดูคนไข้ก่อนผ่าตัดกันดีกว่า ถึงกับรู้สึกโกรธอย่างเห็นได้ชัด ทำไมต้องมาทำให้เรารู้สึกแบบนี้ กำลังสบายใจอยู่เชียว นี่แหละอาร์ลีน บอกตามตรงว่าผมไม่เคยเชื่อเธอเลย บอกดันดีไปว่าเราทำดีที่สุดแล้ว ผมรู้ว่าครูรู้เรื่องหลายอย่างอย่างที่เรารู้นั่นแหละ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                ออกจากโรงพยาบาลอย่างเหนื่อยล้า ทั้งกายและใจ จึงตัดสินใจเดินเล่นไปเรื่อยๆ ไปห้างส่งเสียงเพื่อที่จะหาซื้อแชมพู ใบมีดโกนหนวด ผมสังเกตดูพบว่าของในห้างนี้ส่วนหนึ่งเป็นของที่มาจากเมืองไทย ไม่ว่าจะเป็นขนม แชมพู สบู่ และอีกหลายอย่างมาก ที่น่าตลกก็คือว่า ที่ขวดแชมพูเขียนเป็นภาษาบ้านเราว่า พิเศษในราคา 55 บาท แต่เขาขายในราคา 4 เหรียญ เล่นเอาผมอมยิ้มไปเลย จากนั้นซื้อลูกพรุนสดไปกิน แล้วเดินกลับบ้าน เหนื่อยจนขาลาก <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                วันนี้ก็ไปทำงานตั้งแต่เช้า ดูคนไข้ที่มีปัญหาก่อนเพื่อน จากนั้นก็หลบไปนั่งที่คลินิกตั้งแต่ 8 โมงครึ่ง ขี้เกียจไปนั่งที่ภาควิชาเพราะยังฉุนอนิต้าไม่หายเรื่องเมื่อวาน ตอนเช้าตรวจคนไข้กับครูหาญก็ผ่านไปได้ด้วยดี แต่ผมเลิกช้ามาก เพราะว่าต้องรอดูคนไข้ที่มีปัญหาเรื่องปัสสาวะไม่ออกตั้ง 3 คน อีกทั้งต้องวิ่งไปดูคนไข้ลำไส้ตันด้วย เลยเข้าห้องผ่าตัดช้า อดกินข้าวเที่ยงอีกแล้ว แต่ไม่มีปัญหาเพราะว่าผมก็ยังคงสนุกกับการผ่าตัดกับครูลีเหมือนเดิม ถูกด่าบ้างชนบ้างจนเป็นเรื่องปกติ ในการผ่าตัดคนไข้รายสุดท้าย ครูให้ผมผ่าตัดคนไข้ private ด้วย ซึ่งเป็นสถานการณ์ไม่ธรรมดา ครูบอกว่าผมสามารถทำได้แล้ว เธอไว้ใจผมพอสมควร เล่นเอาผมตัวเกือบลอย คนไข้คนนี้เขามาผ่าตัดเสริมสวยครับ เธอได้รับการผ่าตัดเพื่อลดไขมันหน้าท้อง และมาทำรีแพร์เพื่อกระชับช่องคลอด <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                เลิกงานผมกับดันดีไปเก็บข้อมูลวิจัยกันต่อ ผมนี่แทบหลับคาแฟ้มวิจัยเลยครับ รู้สึกคันตัวคันหน้าขึ้นมาตะหงิดๆ เลยรู้ตัวว่าสงสัยเริ่มเป็นลมพิษอีกแล้ว ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงก็เสร็จไป 1 ปึ๊ง จึงชวนดันดีกลับ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                เป็นอันว่าการทำงานใน 2 วันนี้เหนื่อยทั้งกายและใจ ที่เหนื่อยใจเพราะเพื่อนร่วมงานไม่ใช่เพราะครู แต่ไม่เป็นไร เพราะว่าพรุ่งนี้ผมจะกลับบ้านแล้ว จะไป round เช้าประมาณ 8 โมง เครื่องออก 2 โมง กะว่าจะไปซื้อสตรอเบอร์รี่ที่ Bugis ฝากลูกก่อนกลับ อาจจะได้ลูกพรุนแถมไปด้วย ทั้ง 2 ท่านตัวเล็กชอบมาก ส่วนสุดที่รักบอกมาว่า ให้ซื้อสบู่ล้างหน้าที่ duty free ไปให้ด้วย พรุ่งนี้จะได้รีชาร์จแบตเตอรีแล้วครับ