สวัสดีครับอาจารย์

ก็สบายตามอัตภาพครับ เหนื่อยกายทนได้เสมอครับ แต่เหนื่อยใจนี่ต้องมีขันติอย่างมาก ซึ่งโชคดีที่ตอนนี้มีมากพอ

เมื่อหนุ่มๆกว่านี้ซัก 4-5 ปี หุนหันครับ ชนได้ก็ชน ซึ่งก็พบว่าไม่เป็นผลดีเลย

เรื่องท้อยังไม่มีครับ ที่นี่มีแอปเปิ้ลเยอะมาก กินทู๊กวัน (ขออภัยครับ 555)

หลายครั้งเราชอบพึมพัมกับตัวเองว่า ทำงานหนักเหลือเกิน ทำไมคนอื่นสบายจัง (อาจารย์เคยรู้สึกอย่างนี้บ้างไหมครับ) ผมพบว่า มันเป็นหนทางหนึ่งที่ทำให้เราได้ผ่อนคลายบ้าง(ที่ได้บ่นกับตัวเอง) คงไม่เป็นภัยหรือไม่ทำให้ใครเดือดร้อน หากว่าเราบ่นกับตัวเราเองแล้วเรารู้สึกภูมิใจ ไม่ใช่ว่าบ่นไปแล้วท้อไปนะครับ อย่างนั้นคงไม่ดี

มันเป็นกลไกที่ทำให้เราทำงานต่อไปได้ครับ

หลายครั้งผมหันไปมองคนอื่นบ้าง ก็พบว่าเขาก็ทำงานหนักไม่น้อยไปกว่าเราเลยครับ

คนงานโรงพยาบาลผมที่ม.อ.เขาต้องทำงาน ทำงาน และทำงานครับ ปีใหม่ก็ไม่ได้ไปไหน เพราะต้องถูพื้นโรงพยาบาล สงกรานต์ก็ต้องทำความสะอาดโรงพยาบาล เขาบอกว่าไม่ได้เงินพิเศษหรอก เพราะเขาให้หยุดวันอื่นแทน เช่น จันทร์ถึงศุกร์ อาจารย์ลองคิดดูนะครับ หยุดวันจันทร์ ก็ต้องทำงานบ้าน ไม่ได้อยู่กับลูกๆหรอก วันครอบครัวก็ไม่ได้อยู่กับครอบครัว ค่าจ้างก็เท่าเดิม

ผมเคยเขียนหนังสือถึงผู้ใหญ่ในโรงพยาบาลอยู่ครั้งหนึ่ง ว่าควรให้เงินพิเศษกับคนเหล่านี้บ้าง แต่ไม่เป็นผลเลยครับ

เห็นอย่างนี้จึงเลิกบ่นครับ