ท่ามวิถีที่ก้าวย่างบนทางชีวิต หนักเบา ชีวิต ลิขิตได้ เร็ว – ช้า, หลับ – ตื่น หรืออื่นใด หัวใจ กำหนดชี้,วิถีตน
นานแล้วครับพี่ ที่ผมไม่ได้ร่ำบทกวีอย่างต่อเนื่องเช่นนี้ ด้วยเหตุอะไรก็แล้วแต่ครับ ขอบคุณ สำหรับความรู้สึกที่หลากหลาย ถาโถม และ ซบเซา
ขอบคุณครับ
ผมมีอะไรจะบอกครับพี่ คิดเป็นโปรเจคแล้วครับ คิดว่าคงต้องปรึกษาพี่แผ่นดินแน่นอนครับ 5555555
น้องสายลม..
ช่วงนี้พี่เป็นยังไงไม่รู้ นึกแต่อยากเขียนกลอนอยู่เรื่อยเลย รู้ทั้งรู้ว่าไม่สันทัดนักก็ยังเคี่ยวเข็ญตนเองอยู่เรื่อย ๆ
บทกลอนเขียนยาก เพราะขนบทางวรรณกรรมมีค่อนข้างเยอะ
ถ้าสังเกตดูดี ๆ กลอนที่พี่เขียนจะเป็นแนวที่มีกลิ่นอายร้อยแก้วค่อนข้างชัด...ราบเรียบ หรือแม้แต่ห้วนสั้น ไม่เน้นจำนวนคำตามฉันทลักษณ์ แต่ก็ไม่ทิ้งวิถีสัมผัส , บางทีการอ่านกลอนที่พี่เขียนจึงต้องอ่านตามจังหวะของมันเอง ไม่ใช่จังหวะที่บังคับโดยฉันทลักษณ์เสมอไป ดังนั้น ทุกครั้งที่เขียนพี่จึงพยายามเว้นคำ, เว้นวรรค เพื่อให้คนอ่านได้อ่านตามคำที่แยกไว้เป็นจังหวะ ๆ มิเช่นนั้นจะงง และอ่านอย่างฝืดเฝื่อน
.....
สำหรับเรื่องนั้น, (ที่ยังไม่บอก) ยินดีทุกเรื่อง และ ทุกประเด็น,
บอกมาได้เลยครับ, น้องรัก ...
หนึ่งหัวใจ หนึ่งชีวิต ที่ก้าวอย่าง
บนหนทาง ย่างก้าว หว่างวิถี
มีทุกข์โศก มีเศร้า มียินดี
มีหัวใจ ดวงนี้ ที่ชี้นำ
------------------
สวัสดีค่ะ อ.แผ่นดิน คุณนายสายลม
ขอก๊อปเป็นบางส่วนนะคะ
ความเงียบเหงา
คือคุณสมบัติ
ของ กวี
cantos ไร้กรอบ
เรื่องที่อยากจะปรึกษา คงต้องรอให้พี่กลับจากเชียงใหม่ก่อนครับ แต่จริง ๆ แล้วก็อยากจะพูดคุยก่อนจริง ๆ ครับ
..หาหัใจให้เจอ..ก็เป็นสุข..
มีความสุขในทุกๆวันนะคะ..แวะมาเก็บตกบันทึกดีดีค่ะ..
สวัสดีครับ ป้าแดง
สุขทุกข์, กำหนดได้
เพียงด้วยใจอันแกล่งกล้า
รู้ตน รู้กาลเวลา
รู้คุณค่าหัวใจของตนเอง...
....
ขอบพระคุณครับ -
ชั่วชีวิต ผ่านหนาว และผ่าวร้อน
ทั้งซอกซอน ซุกซ่อน ทั่วแห่งหน
แม้เหนื่อยกาย ไม่ท้อ ยอมสู้ทน
อยู่เหนือตน เหนือลิขิต เหนือชตา
สุข สงบ เย็น
สวัสดีครับ ..
เพราะมนุษย์ไม่ได้เกิดมาเพียงเพื่อจะพ่ายแพ้ ตราบเท่าที่ยังมีลมหายใจ การต่อสู้ของชีวิตก็ยังต้องดำเนินไปอย่างไม่รู้จบ..
นั่นคือสิ่งที่ผมครุ่นคิดและเชื่อเสมอมา ..
ขอบคุณครับ