เมื่อเช้านี้  ครูอ้อยก็มาทำงานแต่เช้าตามปกตินั่นล่ะค่ะ  แต่วันนี้ผิดปกติอยู่อย่างหนึ่งก็คือ...เด็กหญิงคนหนึ่ง  ชั้น ป.4 มาหาครูอ้อย  และบอกครูอ้อยว่า....
นักเรียน.....ครูขา หนูอ่านไม่ออกค่ะ 
ครูอ้อย.....อ่านอะไร หรือคะ 
นักเรียน.....อ่านทั้งหมดล่ะค่ะ  หนูพยายามแล้วค่ะ  อ่านเท่าไรก็อ่านไม่ออกค่ะ 
จากนั้น  ตาของเธอก็เริ่ม แดงขึ้น  เธอแหงนดูเพดานห้องครูอ้อย พยายามไม่ให้น้ำตาหล่นออกมา
ครูอ้อย.....ใจเย็นๆ ลูก นั่งลงก่อน เดี๋ยวครูจะสอนนะคะ 
เธอนั่งลงและ มองหน้าครูอ้อย  รูปร่างของเธอ ป้อมสั้น หน้าตาน่ารัก เสื่อผ้าขาวสะอาด   และค่อนข้างพูดเก่ง 
ครูอ้อย.....เริ่มจากตรงนี้นะคะ  ครูจะสอนหนูทุกวัน   หนูต้องมาหาครูแต่เช้าแบบนี้ทุกวัน  ทำได้ไหมคะ 
นักเรียนตอบตกลง ครูอ้อยเลยจัดการปฐมนิเทศนักเรียนนอกเวลา พยายามหว่านล้อมให้เธอมีมานะ  และไม่สายเกินไป  ที่จะเริ่มฝึกปรือในการอ่านให้ได้ 
นักเรียน....หนูต้องเอาไปฝึกที่บ้านใช่ไหมคะ  
ครูอ้อยได้เขียนคำ 15 คำ ที่มีสระ แตกต่างกัน  ให้เธอฝึกอ่านสัก 5 นาที และบอกกับเธอให้ไปฝึกที่บ้านด้วย หรือว่า...เวลาว่างๆ  ครูอ้อยจะคอยดูสิว่า...เธอจะมีมานะพยายามมากแค่ไหน