เรื่องเล่าจากเวบ  เก็บมาสะกิดใจเพื่อเล่าสู่กันฟังก่อนวันหยุด  อ่านแล้วทำให้คิดว่า ในภาวะปัจจุบัน เราใส่ใจในการทำงานนอกบ้าน ใส่ใจกระบวนการทางสังคมนอกบ้านมากไปหรือไม่  จนทำให้เราลืมนึกถึงคนข้างเคียง (ไม่ใช่คนข้างบ้าน) ลืมนึกถึงคนที่เราต้องดูแล รักษา (ห่วงหา อาทร ฯลฯ)  ทั้งร่างกาย และจิตใจ  อ่านแล้วชวนให้คิดว่าสิ่งที่จะนำมาเล่าให้เพื่อน ๆ ฟังนี้ อาจจะเป็นอีกหนึ่งแรงบันดาลใจที่ทำให้หลาย ๆ ท่านหันกลับไปมองคนที่อยู่ข้างหลัง คนที่อยู่ข้าง ๆ ว่า เราได้ดูแลซึ่งกันและกันอย่างไรบ้าง?????

ขอซื้อ 1 ชั่วโมง

ชายคนหนึ่งกลับจากที่ทำงานมาถึงบ้านก็พบกับลูกชายวัย  5  ขวบยืนรออยู่และถามว่า

"พ่อไปทำงานได้เงินชั่วโมงละเท่าไรครับ"

พ่อได้ตอบไปด้วยความโมโหเพราะเพิ่งกลับมาเหนื่อย ๆ ว่า "30 บาท  จะรู้ไปทำไม"

ลูกชายจึงบอกว่า "ผมขอยืมสัก 10 บาท ได้ไหมครับ"

พ่อชักโมโหเพิ่มขึ้นแล้วไล่เด็กน้อยไปทำการบ้าน  เด็กน้อยค่อย ๆ เดินออกจากห้องไป

หนึ่งชั่วโมงต่อมา พ่อรู้สึกว่าทำไม่ดีกับลูกเกินไปอาจทำให้ลูกเสียใจจึงได้เดินไปที่ห้องของลูกชาย แล้วพูดว่า "นอนหรือยังลูก พ่อเสียใจที่พูดไม่ดีกับลูก  เอ้า  นี่เงินที่ลูกขอยืม 10 บาท พ่อให้ลูกไม่ต้องยืมหรอก"

ลูกชายยิ้มทั้งน้ำตา  แล้วดึงกล่องใต้หมอนออกมาแล้วหยินเศษสตางค์และธนบัตรยู่ยี่ นับแล้วได้ 20 บาท 

พ่อชักสงสัยจึงถามว่า

"ลูกมีเงินอยู่แล้วตั้ง 20 บาท แล้วมายืมพ่ออีก 10 บาทไปทำไม"

เด็กน้อยจึงตอบว่า

"ผมจะเอาเงิน 30 บาทนี้มาซื้อเวลาของพ่อ ขอให้พ่อได้อยู่กับผมสัก 1 ชั่วโมงเท่านั้นแหละครับ"

คัดลอกจากข่าวคณะเภสัชศาตร์ฉบับที่ 30/2550 วันที่ 23 - 27 กค.2550  อ้างอิงจาก http://www.dhammathai.org/dhammastory/view.php?No=151