ยืนยันครับ – นี่ไม่ใช่บันทึก “คั่นเวลา” ! เพียงเพราะเขียนจนไม่มีอะไรจะเขียน, คิดจนคิดอะไรไม่ออก, หรือเพราะไม่มีเวลาเขียน จึงต้องหาอะไรมาโปรยประดับบันทึกเพื่อมิให้มิ่งมิตรหลงลืม “นายแผ่นดิน” ! ...
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">วันนี้เพียงเสี้ยวไม่กี่นาทีได้พบกับน้องนิสิตชาวค่าย, เราคุยกันเพียงเศษเสี้ยวสั้น ๆ เพราะผมมีประชุมทั้งเช้าและบ่าย สิ่งที่เราพูดคุยกันนั้นก็คือ การตั้งคำถามว่า “มีความทรงจำใดบ้างกับการออกค่ายครั้งแรกของตนเอง” </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p></p><p>ผมอยากคุยกับน้องนิสิตท่านนี้มาก และรู้สึกเศร้าใจเล็ก ๆ ที่ตนเองไม่มีเวลาให้กับเขาเลย ได้แต่สัญญาว่าว่างเมื่อไหร่จะโทรไปหาและชวนมานั่งเสวนากันสักยกใหญ่ ๆ … ซึ่งเขาเองก็กล่าวอย่างอ่อนโรยว่ามาพบผมตั้งหลายครั้งแล้วแต่ก็ไม่เจอตัวสักที </p><p></p><p>ผมรู้สึกผิดเสมอเมื่อรู้ว่ามีน้องนิสิตมารอพบ - แต่ตนเองกลับไม่อยู่ที่โต๊ะทำงานให้นิสิตได้พบปะพูดคุยได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว ซึ่งระยะหลังนี้ผมเองก็มีราชการสัญจรออกนอกห้องทำงานแทบทุกวัน แต่ละวันมีวิถีชีวิตส่วนใหญ่อยู่ในห้องประชุม, ทานกาแฟแทนข้าวแทบทุกวันแล้วก็ว่าได้ </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">…</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>
</p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมตัดสินใจบังคับตนเองกลับเข้ามาในบันทึกอีกสักรอบ ไม่ใช่เพื่อระบายความอัดอั้นกับการงานประจำ แต่มาเพื่อบันทึกวิถีประจำวันของตนเองอย่างที่ควรจะเป็น </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมมีโอกาสได้พบเจอบทกวีที่ชื่อ “ไปค่าย” ของคุณอาจารย์วันรวี รุ่งแสง ซึ่งครั้งหนึ่งเมื่อหลายปีที่แล้วผมนำมาเผยแพร่ให้นิสิตชาวค่ายที่ “มมส” ได้อ่านและก็ถือว่าได้รับความสนใจจากมวลผู้นำนิสิตไม่น้อย !</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">บทกวีดังกล่าว ผู้เขียนกล่าวอ้างไว้ว่าเขียนขึ้นเมื่อครั้งไปออกค่ายครั้งแรกในชีวิตที่จังหวัดสุพรรณบุรี, </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>ผมไม่ลังเลที่จะไปถ่ายเอกสารบทกวีนี้ไว้ 1 ชุดเพื่อเก็บไว้ให้กับน้องนิสิตท่านนั้น, อย่างน้อยบทกวีบทนี้ก็คงสะท้อนถึงความรู้สึกของคนค่ายที่ไปค่ายครั้งแรกให้เขาได้รับรู้และสัมผัสได้บ้าง, ไม่มากก็น้อย – </p><p></p><p align="center"> ไปค่าย </p><p align="center"> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center">เก็บฝันลงย่ามแสงเดือน</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center">ชวนเพื่อนแสวงหา</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center">ป่ากว้างทางไกลสุดสายตา</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center">พัฒนา สร้างสรรค์ คือพันธะ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center">ท้าทาย, อหังการ์ นัยน์ตากร้าว</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center">สืบทอดเรื่องราวเสียสละ</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center">ทุ่มเทกายใจไม่ลดละ</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center">หวังอมตะสังคมร่มเย็น</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center">หอบศรัทธาเต็มหัวใจวันไปค่าย</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center">ไปค้นหาความหมายได้พบเห็น</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center">ได้พบการตรากตรำความลำเค็ญ</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center">ทุกข์เข็ญของแผ่นดินได้ยินยล</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center">คือตำราเล่มใหม่ได้เรียนรู้</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center">ความลำบากเป็นครูผู้ฝึกฝน</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center">งานเหนื่อยหนักฝึกให้สู้รู้อดทน</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center">มีผู้คนรอบกายให้บทเรียน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center">เก็บความหวังในย่ามแสงตะวัน</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center">ไม่แปรผันแม้วันเดือนเปลี่ยน</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center">ฝ่าพายุเมฆฝนวนเวียน</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center">พากเพียรดุ่มเดินทาง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center">หวังไว้ในใจหวัง</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center">ก่อนฟ้าสั่งอุษาสาง</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center">จักเปิดซอกมืดมัวสลัวลาง</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center">ของแผ่นดินให้สว่างพร้อมพร้อมกัน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"></p><p align="center">วันรวี รุ่งแสง</p><p align="center">ตุลาคม ๒๕๒๓ </p><p align="center">ไปค่ายครั้งแรก สุพรรณบุรี</p><p align="center"></p><p></p><p>แล้วท่านล่ะครับ… ไปค่ายครั้งแรกที่ไหน, พบเจอบรรยากาศเช่นใด เรียนรู้อะไรจากค่ายได้บ้าง, มีรอยยิ้มและเสียงหัวเราะเช่นใด … </p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และเรื่องราวเหล่านั้น ยังคงเป็น “ความทรงจำปัจจุบัน” สำหรับท่านอยู่หรือเปล่า หรือล่องหายไปตามกาลเวลาหมดแล้ว !</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>
สวัสดีค่ะ
มาทักทาย
การออกค่ายเป็นกิจกรรม ตอนเป็นนักศึกษา
มาถึงวันนี้ยังจำได้ ไม่เคยลืมสิ่งที่ประทับใจเลยค่ะ
สวัสดีค่ะ คุณแผ่นดิน
… ค่ายครั้งแรก และต้องมนต์เสน่ห์ นับแต่วันนั้น
· ค่ายแรก ที่ค่ายสบแม่สะต๊อบ ชมรมอาสาพัฒนา ค่ะ
· ต้องมนต์เสน่ห์ พี่น้องปะกากะญอ ปี 2535
· ไปผสมปูน แบกไม้ ขนอิฐ สร้างอาคารเรียนค่ะ
· อาบน้ำในคลอง โล่งแจ้ง กับน้องๆ สนุกค่ะ
· ยังจำ แลลูที ๆ - ไปอาบน้ำกันเต๊อะ ได้เลยค่ะ
· ช่วยหาเหา ให้ลูก เล็ก เด็ก แดง ที่นั่นมันส์ค่ะ
.... หลังจากนั้น ก็ติดอก ติดใจ เรื่อยมา ขนาดตอนทำงานแล้ว
ยังแอบไปร่วมกิจกรรมกับเพื่อนๆ แทน น้องชาย เลย .. นึกแล้วขำค่ะ <p> </p>
สวัสดีครับ อ.ลูกหว้า
สวัสดีครับพี่พนัส
โอ้ว....ทำให้นึกถึงสมัยยังอยู่ในรั้วมหาลัย การออกค่าย ไม่ใช่แค่ไปเพื่อสร้างสิ่งๆ หนึ่ง หรือทำกิจกรรมๆ หนึ่ง ให้กับชุมชนหรือพื้นที่หนึ่งเท่านั้น แต่การออกค่าย เหมือนกับการไปเรียนรู้ใจกัน ทั้งเรา ชาวบ้าน และเพื่อนพ้องผู้มาร่วมค่าย
หลายครั้งหลายครา การออกค่าย ทำให้ความสัมพันธ์ต้องแปรเปลี่ยน มีทั้งรักและรู้ใจ ได้ใจ มีทั้งเกลียด ไม่ชอบหน้า ... สิ่งเหล่านี้ปฏิเสธไม่ได้ในการออกค่าย เพราะต้องมีการกระทบกระทั่งทางความคิด แต่...ก็เป็นเพราะพวกเราอีกนั่นแหล่ะ ที่ได้เรียนรู้ร่วมกัน ผ่านกิจกรรมที่เรียกว่าออกค่าย
การออกค่ายถือว่าเป็นหนึ่งในกิจกรรมของนักศึกษาในการที่จะกระทำกิจกรรมดีๆ เพื่อสังคม ต่อไป
สวัสดีครับ
สวัสดีค่ะ
ค่าย... คือบทเรียนแห่งการเรียนรู้ที่มีคุณภาพไม่น้อยไปกว่าการเรียนรู้ในห้องเรียนอย่างแน่นอน !
สวัสดีค่ะ
เห็นด้วย100%มีประสบการณ์เรื่องค่ายแยะค่ะ
อยากเขียนมากๆ แต่ตอนนี้ ธุระเยอะมากๆ เลยขอมาเยี่ยมก่อนนะคะ
สวัสดีครับ
ค่ายครั้งแรก และต้องมนต์เสน่ห์ นับแต่วันนั้น
· ค่ายแรก ที่ค่ายสบแม่สะต๊อบ ชมรมอาสาพัฒนา ค่ะ
· ต้องมนต์เสน่ห์ พี่น้องปะกากะญอ ปี 2535
· ไปผสมปูน แบกไม้ ขนอิฐ สร้างอาคารเรียนค่ะ
· อาบน้ำในคลอง โล่งแจ้ง กับน้องๆ สนุกค่ะ
· ยังจำ แลลูที ๆ - ไปอาบน้ำกันเต๊อะ ได้เลยค่ะ
· ช่วยหาเหา ให้ลูก เล็ก เด็ก แดง ที่นั่นมันส์ค่ะ
.... หลังจากนั้น ก็ติดอก ติดใจ เรื่อยมา ขนาดตอนทำงานแล้ว ยังแอบไปร่วมกิจกรรมกับเพื่อนๆ แทน น้องชาย เลย .. นึกแล้วขำค่ะ
.....
เชื่อเลยครับว่าหลงรัก "ค่าย" อย่างจับจิตจับใจ ขนาดจบมาแล้วยังวกกลับไปเป็นส่วนหนึ่งของวิถีค่ายอย่างน่าชื่นชม
...
หลายคนมีความทรงจำอันประทับใจเกี่ยวกับการอาบน้ำในค่ายค่อยข้างมาก, เท่าที่เคยบอกกล่าวผ่านบันทึกผมมาระยะหนึ่ง เช่น อาบน้ำในลำธาร, อาบน้ำโล่งแจ้ง (อาบน้ำดูดาว) ... อาบน้ำตามบ่อน้ำท้ายทุ่ง หรือแม้แต่ไม่อาบเลยก็มี
บางคนถือเคล็ดไปค่ายไม่ซื้อสบู่, ไม่ซื้อแชมพู เพราะคิดว่ายังไงซะในห้องน้ำสาธารณะนั้น ย่อมมีเพื่อน ๆ วางสบู่และแชมพูไว้อยู่แล้ว.. จึงย่อมสามารถหยิบมาใช้ได้อย่างไม่เคอะเขิน ... เรื่องเหล่านี้เป็นเรื่องสนุกสนานมากกว่าเอาจริงเอาจังที่จะโกรธงอนกันครับ..
ค่าย ...
มีพลังมากมายพอที่จะสร้างคน ให้เป็น "คน" .... โดยเฉพาะคนในความหมายของการเป็น "คนของสังคม" ...
ผมจึงเฝ้ามองว่าในแต่ละช่วงของการปิดเทอมจะมีค่ายกี่ค่าย... แต่ผมจะติดตามไปเยี่ยมได้กี่ค่ายกันแน่ ...
....
ขอบคุณครับ ..
สวัสดีครับ
ไม่แปลกเลยที่คนไปค่ายครั้งแรกจะไปเพราะการ "ชวน" ของเพื่อน ๆ ...
และครั้งแรกของการไปค่ายด้วยสาเหตุใด ๆ ก็ไม่น่าจะสำคัญเท่ากับผลพวงของการเรียนรู้ที่ติดตัวมา ..เพราะส่วนใหญ่ที่พบเจอคือไปแบบไม่ตั้งใจแต่กลับมาด้วยความประทับใจและพร้อมที่จะกลับไปอีกครั้งเสมอ รวมถึงการเชื้อเชิญคนกลับไปเยี่ยมค่ายอีกครั้ง หรือไม่ก็ชวนกันไปค่ายครั้งต่อ ๆ ไป
....
โดยปกติพี่เป็นคนที่มักมีนิสิตมานั่งพูดคุยในเวลาทำงานเสมอ, จะทั้งเรื่องงานและเรื่องส่วนตัวก็ไม่ว่างเว้น ยิ่งมีคนมารอพบแล้วไม่ได้พบก็อดรู้สึกผิดไม่ได้..นั่นคือ "ตัวตน" ของพี่... และคนในหน่วยงานก็จะเข้าใจดีกับภาวะการณ์เช่นนี้
.....
เรื่องเรียน ไม่ต้องมาเรียน ป.ตรีใหม่หรอกนะครับ... เรียน ป.เอก เลยไม่ดีกว่าเหรอ .
เรื่องไปค่าย.........
เป็นอารัยที่ประทับใจมากๆๆค่ะ เพราะได้จัดทำค่ายเด็กมาแล้วทั้งสนุก ทั้งได้เรียนรู้อารัยหลายๆๆอย่างมาก ได้เผยแพร่ในสิ่งที่เด็กไม่รู้..ประทับใจค่ะ
สวัสดีครับ
โอ้ว....ทำให้นึกถึงสมัยยังอยู่ในรั้วมหาลัย การออกค่าย ไม่ใช่แค่ไปเพื่อสร้างสิ่งๆ หนึ่ง หรือทำกิจกรรมๆ หนึ่ง ให้กับชุมชนหรือพื้นที่หนึ่งเท่านั้น แต่การออกค่าย เหมือนกับการไปเรียนรู้ใจกัน ทั้งเรา ชาวบ้าน และเพื่อนพ้องผู้มาร่วมค่าย
ไม่ว่ายุคสมัยใดเราก็ยังเชื่อและศรัทธาอยู่อย่างหนักแน่นว่า "ค่าย" สร้างคน และคนก็สร้างคน, ในทางกลับกัน คนสร้างค่ายและค่ายก็สร้างคน ครับ -
ผมเห็นด้วยอย่างยิ่งนะครับ วิถีของค่ายได้สอนให้เราเกิดกระบวนการการเรียนรู้อันหลากหลาย ทั้งในมิติคนทำงานที่เป็นนิสิตนักศึกษา หรือแม้แต่มิติทางสังคมหรือชุมชน ...
ผมไปค่ายครั้งแรกเป็นค่ายเล็ก ๆ ในงานวันเด็ก ช่วยอะไรพี่ ๆ ไม่ได้เยอะ.. แต่ก็ไปนั่งอ่านกลอนสดประกอบเสียงกีตาร์ ... กระนั้นก็ถือว่าได้รับความสนอกสนใจจากนักเรียนค่อนข้างมาก
เคยไปค่ายวรรณกรรมสัญจรกับชมรมวรรณศิลป์ก็ได้เรียนรู้ในอีกวิถีหนึ่ง, ครั้งพอไปค่ายกับชมรมอาสาก็ก้าวเข้าสู่มหกรรมการเรียนรู้อย่างยกใหญ่...
มิตรภาพเกิดที่ค่าย....
ความรู้เกิดที่ค่าย
จิตสำนึกสาธารณะ, เกิดที่ค่าย ... ฯลฯ
.....
ขอบคุณครับ
สวัสดีครับ .พี่ศศินันท์
เช่นกันครับ, ค่าย คือ มหกรรมการเรียนรู้ของชีวิต และเป็นเสมือนเวทีแห่งการเรียนรู้ชีวิตอันกว้างใหญ่ ..
ในห้วงชีวิตที่การงานเข้มข้นแลหลากหลายนี้...ขอเป็นกำลังใจให้ผ่านพ้นไปด้วยดีและประสบความสำเร็จอย่างเต็มเปี่ยม นะครับ
...
แล้วค่อยแลกเปลี่ยนกันในโอกาสต่อไป, ผมรอได้ครับ
สวัสดีครับ คุณ mai