เมื่อมีผู้มาเยี่ยมเราต้อนรับ เมื่อมีผู้มาทักเรายินดี

          วันนี้หลังจากที่ ท่อง Gotoknow  ได้สักพัก ก็เห็นควรต้องเล่าเรื่องที่ค้างไว้ต่อ...และในระหว่างที่เล่า  ก็ต้องขออภัย อาจารย์ beeman  ด้วยความเคารพ  ที่เปิดเผยความจริงจนหมดเปลือก คงจะไม่มีผลกระทบนะค่ะ

          วันอาทิตย์ที่  24  ก.พ.50  ตอนเช้า ไปดูแลส่วนที่ได้รับมอบหมายตามปกติ   สายๆ อาจารย์ beeman  ก็มาชวนไปที่ อบต.ระวิง ซึ่งอยู่ห่างโรงเรียนประมาณ 5 ก.ม.  เพื่อเรียนรู้เรื่องบล็อกต่อ     เอ...จะเอาไงดีนะ....(คิดจะไม่ไป ) มองซ้าย มองขวา หาครูอรรถพล ที่สมัครสมาชิก blog ไว้เมื่อวาน.....หายไปไหนนะ....( พี่..พี่..ผมไปเป็นวิทยากรลูกเสือนะครับ...)  ครูหญ้าบัวก็ลังเลอยู่นั่นแหละ....สักพักอาจารย์ ก็บอกว่า  "ผมไปรออยู่ที่อบต.ก่อนนะ.." เมื่อได้ยินดังนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะต้องไป (จำใจไปอีกแล้วค่ะ)  คิดตอนนั้นว่า ถ้าเราไม่ไป อาจารย์ จะมองครูโรงเรียนเราเป็นอย่างไร (อาจารย์มหาวิทยาลัยไปรอครูบ้านอกนะค่ะ...รู้สึกละอายค่ะ.)

          ไปถึงอาจารย์ beeman ก็ไม่สนใจว่าจะเต็มใจหรือไม่  ต้องสมัครสมาชิกก่อน ไม่อย่างนั้นจะสอนได้อย่างไร    วันนั้นอาจารย์สอนไว้มากพอสมควร  แต่.....ก็บอกแล้วว่า IT ไม่เข้มแข็ง  ก็พอได้บ้างค่ะแต่ไม่มาก.....  ที่แน่ๆ  ได้บันทึกแรก  ชื่อว่า "ความประทับใจครั้งหนึ่งของหญ้าบัว"  ซึ่งเป็นบันทึกที่บอกความรู้สึกสดๆในตอนนั้น หลังจากนั้นก็ไม่ได้เข้าไปดูบล็อกเลยด้วยเหตุหลายๆประการ

          วันเวลาผ่านไปประมาณเกือบเดือน ครูหญ้าบัว ก็เข้าไปดูบล็อกของตนเอง........โอโฮ !...รู้สึกปิติอย่างบอกไม่ถูก  เมื่อบันทึกแรกของครูหญ้าบัวมีผู้เข้ามาแสดงยินดีต้อนรับและให้กำลังใจ   เมื่อเห็นดังนั้น หญ้าบัวก็คิดว่า...ต้องตอบท่านเหล่านั้นแล้วหละ    ตามวิสัยของครูหญ้าบัว " เมื่อมีผู้เข้ามาเยี่ยมเราต้องต้อนรับ  เมื่อมีผู้มาทักเราต้องยินดี"  บุคคลเหล่านั้นเปรียบเสมือนผู้ปลุกให้ครูหญ้าบัวตื่นจากการนอนหลับเสียนาน.....ต้องขอขอบคุณท่านเหล่านั้นค่ะ

         เมื่อปรารถนาที่จะเข้ามาแลกเปลี่ยนเรียนรู้จากบล็อก ครูหญ้าบัวก็มองหาหนทางที่จะเข้าแบบสะดวกๆ    เอ..จะทำไงดี.....สำหรับที่ห้องคอมฯที่โรงเรียนนั้นนักเรียนใช้เกือบเต็มเวลา  ช่วงที่ห้องว่าง  ครูหญ้าบัวก็ไม่ว่าง   ดังนั้นจึงตัดสินใจนำ Notebook ไปที่ทำการไปรษณีย์อำเภอหนองไผ่ ขอเช่าสัญญาณของ กสท.  เลือกแพ็คเกจที่คิดว่าเหมาะที่สุด.....  อยู่อำเภอเมืองแต่ทำไมถึงไปอำเภอหนองไผ่?...  เพราะที่อำเภอหนองไผ่นั้นระยะทางห่างจากโรงเรียนประมาณ 22  ก.ม. ซึ่งอำเภอเมืองที่ตนอยู่นั้นห่างจากที่ทำการ กสท. ประมาณ 45  ก.ม. ก็โรงเรียนบ้านระวิงถือว่าอยู่ชายแดนอำเภอเมืองระยะทางจึงห่างจากตัวเมืองมาก

          หลังจากที่รู้จัก บล็อก มากขึ้น  แลกเปลี่ยน...เรียนรู้...เข้าใจ...ได้ความรู้....ได้ความรู้สึกที่ดี....ได้รอยยิ้ม..ฯลฯ   ดังนั้นหญ้าบัวจึงบอกต่อ  ให้คนใกล้ตัว..เพื่อน..พี่..น้อง...ได้รู้จักเวทีการแลกเปลี่ยนเรียนรู้แหล่งนี้  หลายคนเข้าไปอ่านเท่านั้น   แต่มีบางคนก็ขอคำแนะนำในการสมัครเข้าเป็นสมาชิกบ้าง   ตอนนี้มีเครือข่ายต่อยอดเพิ่มจากครูหญ้าบัว 2 คนแล้วค่ะ ซึ่งนับว่า เป็นผลผลิตจากการออกหน่วย Mobile - Km ของ มน. ( รุ่นหลาน Mobile - Km )

          ยังไม่จบแค่นี้ค่ะ  ถึงแม้ว่า อาจารย์ beeman  จะอยู่ไกลก็ยังคงให้คำแนะนำโดยใช้ blog  ที่อาจารย์ สอนไว้นี่แหละค่ะเป็นสื่อ...และยังเชิญครูหญ้าบัวให้ไปร่วมงานรวมพลคนเขียนบล็อก  ไปเล่าเรื่องแลกเปลี่นเรียนรู้กันที่ มน.เลยนะค่ะ     แล้วอย่างนี้จะหมายความว่าอย่างไรค่ะ....พอจะทราบแล้วนะค่ะว่า อาจารย์ Beeman  กับ  ครูหญ้าบัวเกี่ยวอะไรกัน   ?

  • ภาพวันที่ครูหญ้าบัวไปเยือน มน. ซึ่ง อาจารย์ Beeman เป็นผู้ฝึกวิทยายุทธ์ค่ะ  เป็นภาพแรกที่กลับมาฝึกลงเอง หากท่านใดจะแนะนำก็น้อมรับด้วยความยินดีค่ะ
คณาจารย์ มน. 

 

       จากซ้าย  ผศ.ดร. วิบูลย์ วัฒนาธร, ทพ.พิชิต  งามวรรณกุล,   

                     ผศ.ดร.รุจโรจน์  แก้วอุไร และ ครูหญ้าบัว(ยืน)