“ มียาที่ทำให้แก้มไม่เหี่ยวไหมครับ”

<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">หนุ่มน้อย( อายุ11 ปี) เพิ่งย้ายมารักษาที่สถาบันบำราศนราดูรเมื่อ เดือนที่ผ่านมา  ได้พูดคุยกับป้าหน่อยทุกครั้งที่มา  จนเริ่มคุ้นหน้าตากันแล้ว   หนุ่มน้อยเริ่มมีคำถาม</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p> “ป้าหน่อยครับ..ผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหมครับ”</p>

“ได้ซิครับ”

“มียาที่ทำให้แก้มไม่เหี่ยวไหมครับ”(เด็กใช้มือลูบแก้มตัวเองและยิ้มอย่างเขินๆ)

ดิฉันยิ้ม แต่ในใจกำลังคิดหาคำตอบว่าจะตอบเด็กอย่างไรดีเพื่อไม่ให้เด็กหมดหวังและขาดกำลังใจ(การที่เด็กแก้มตอบนั้นเกิดจากผลข้างเคียงของยา ARV คือ d4T ) เมื่อหาคำตอบในใจได้แล้วจึงถามเด็กว่า

 “หนูคิดว่า ลูก ควรมีหน้าตาเหมือนใคร”

“พ่อแม่ หรือ บางคนก็เหมือนปู่ย่า  ตายาย”

“ถูกต้อง  หนูเคยเห็นหน้าปู่ไหม”

“ไม่เคยครับ”

(เข้าล๊อคป้าหน่อยเลย)“นั่นซินะ ป้าเดาว่าหนูอาจจะหน้าเหมือนปู่ของหนูก็ได้ หนูเคยได้ยินคำว่ากรรมพันธุ์ไหม”

“เคยครับ”

“ดูป้าหน่อยซิ  ป้าหน่อยมีกรามใหญ่เหมือนพ่อของป้าหน่อยเห็นไหม” (ใช้มือจับที่กรามของตัวเองให้เด็กเห็น)   “ถ้าปู่ของหนูเป็นคนไม่มีแก้มหรือแก้มตอบ  หนูเหมือนปู่หนูก็เลยมีแก้มตอบ”“หนูถามป้าว่า...มียาที่ทำให้แก้มไม่เหี่ยวไหม  ยาไม่มี  มีวิธีเดียวคือทำศัลยกรรม ป้าหน่อยก็เคยคิดที่จะไปให้หมอตัดกรามที่มันเหลี่ยมๆออก  เพราะอยากจะสวย  อย่างหนูจะต้องฉีดสารตัวหนึ่งเข้าไปที่แก้ม แก้มจึงจะหายตอบ  แต่ค่าทำศัลยกรรมหรือฉีดแก้มแพงมากเป็นหมื่น เชียวนะ”

“ โอ้..โห”  (เด็กทำเสียงอุทาน)   “ หนูคิดว่าเราควรจะนำเงินไปใช้ประโยชน์อย่างอื่นที่จำเป็นดีกว่าไหม เช่น ซื้อชุดนักเรียน  รองเท้า   ค่ารถไปโรงเรียน ”

เด็กพยักหน้า

“ป้าเสียดายเงิน...เพราะกว่าจะได้เงินมาเราก็ต้องทำงาน  จึงเปลี่ยนใจไม่อยากไปตัดกรามแล้วเพราะไม่ใช่สิ่งสำคัญหรือจำเป็นของชีวิตเรา  อย่างหนูสิ่งที่จำเป็นและสำคัญสำหรับตัวเราเองคืออะไรครับ”

“ยา”

“แล้วยาที่เรากินอยู่ทุกๆวัน..ช่วยให้เราเป็นยังไง..”

“แข็งแรง”

“ถูกต้องนะครับ”

เด็กหัวเราะ  กล่าวขอบคุณและเดินออกจากห้องป้าหน่อยไป ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใส        

  ยังมีเด็กอีกหลายคนที่กินยา d4T แล้วแก้มตอบถูกเพื่อนล้อว่า”ไอ้แก่” เดี๋ยวนี้ทั้งคุณหมอและพยาบาลรวมทั้งป้าหน่อย  จึงต้องช่วยกันสังเกตถ้าเด็กดูแล้วเริ่มจะมีแก้มตอบ..คุณหมอก็จะเปลี่ยนยาให้เลย

</span>