แมลงปอบินโฉบไปโฉบมาบนท้องฟ้า จากนั้นจึงร่อนลงไปจับอยู่ที่ดอกปอสีเหลืองอร่าม ที่แบ่งบานอยู่บนกิ่งปอริมตลิ่ง “อ้าว นางสาวเต่าทอง แม่นางมาทำอะไรแถวนี้ล่ะเนี่ย”“แล้วเธอล่ะ มาทำอะไรแถวนี้ ถ้าเธอมาทำอะไรฉันก็มาทำไอ้นั่นแหละ” เต่าทองกล่าวพร้อมกับหัวเราะชอบใจที่ได้สัพยอกต่อคำกับแมลงปอ “เธอนี่นะ เจอกันที่ไรเป็นอันได้ประลองฝีปากกับฉันอยู่เรื่อย” แมลงปอตอบโต้ “แหม ก็เพื่อนกัน สัพยอกกันสักนิดสักหน่อยจะเป็นไรไป ขึ้นชื่อว่าเพื่อนที่ดีจะไม่โกรธเคืองเพราะเรื่องสัพเพเหระใดๆมิใช่หรือ อีกอย่างหนึ่ง ถ้อยคำดังกล่าวนี้มิใช่ถ้อยคำหยาบโลนอันใดไม่ใช่หรือ” เต่าทองตอบโต้เช่นกัน <p style="text-justify: inter-cluster; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p> แมลงปอ “มันก็จริงของเธอ ธรรมดาเพื่อนกันก็ต้องหยอกล้อกันได้ ตักเตือนกันได้ พูดจากกันได้ สัตว์บางตัวที่หยอกล้อไม่ได้ ตักเตือนกันไม่ได้ ไม่เห็นความสำคัญของเพื่อนที่ให้ความสำคัญกับตน สัตว์เช่นนั้นพึงอยู่ผู้เดียวในโลก เพราะการอยู่ท่ามกลางสังคม เราต้องปรับตัว ปรับความรู้สึก ปรับความคิด เพื่อไม่ให้ขัดแย้งกับสังคมโดยรวม ยกเสียแต่ว่า สิ่งที่สังคมโดยรวมยึดอยู่นั้นเป็นความไม่ชอบธรรม เช่นในกลุ่มของโจร ที่มักมองเห็นว่า การขโมยกับโจรเป็นเรื่องธรรมดา ทั้งที่มันไม่ถูกต้อง กรณีเช่นนี้ คงต้องขัดขวางเพื่อให้เกิดความเป็นธรรมแน่ๆ” <p style="text-justify: inter-cluster; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p> เต่าทอง “เธอนี่ นอกจากปีกของเธอจะบางใส งามพราย แวววาวแล้ว วาจาของเธอก็น่าสมาคมด้วยอย่างยิ่ง เขาบอกกันว่า วาจาที่แสดงออกมา ตลอดถึงกิริยาเป็นตัวบ่งบอกถึงจิตใจ ใครที่พูดไม่ดี ทำไม่ดี แสดงให้เห็นจิตใจที่ไม่สะอาด ใครที่พูดดี ทำเรื่องที่ดีมีประโยชน์ แสดงให้เห็นถึงจิตใจที่สะอาด เป็นสัตว์ที่น่าคบหาทีเดียว” <p style="text-justify: inter-cluster; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p> แมลงปอ “เธอก็ใช่ย่อยเสียเมื่อไหร่กัน ปีกของเธอมีลวดลายสวยงาม แวววาว ถ้อยคำของเธอสะอาดหมดจด น่าอยู่ใกล้ ฉันจึงไม่เบื่อที่จะมาหาเธอไง นี่ถ้าเธอเป็นคนปากหวานแต่ใจคิดร้ายที่เหมือนเขาบอกว่า ปากปราศรัย น้ำใจเชือดคอ หรือปากหวาน ก้นเปรี้ยว ฉันคงไม่มาหาเธอหรอกนะ ฉันมาหาเธอ ฉันรู้สึกสบายใจ” <p style="text-justify: inter-cluster; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"> </p> เต่าทอง “ฉันก็เหมือนกัน ได้คุยกับเธอแล้วสบายใจ ไป เราไปหาอะไรกินกันหน่อยไหม” <p style="text-justify: inter-cluster; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p> แมลงปอหลังจากถูกชักชวน ด้วยความที่ตัวเองพอจะหิวๆ อยู่บ้างแล้ว ก็ตอบตกลง เดินตามหลังเต่าทองไปลิ้มชิมรสเกสรดอกไม้ต่อไป “ธรรมดา ใจสัตว์นั้นสะอาด ผู้เป็นสัตว์ด้วยกันมิพึงมองสัตว์อื่นว่าเป็นถังขยะ ไว้รองรับอารมณ์ร้าย ความโกรธ ความเกลียด ของใครๆ การหยิบยืนความดีให้แก่กัน นับเป็นของขวัญที่ดีที่สุดสำหรับทุกๆชีวิต”
((((((((( สูดกลิ่นไอดิน)))))))))......แล้วก็แวะมาอ่านนิทานคุณครู.......อ่านแล้วเพลิน บรรยากาศก็เป็นใจอยากจะหลับซะจริงๆ....แต่ยังหลับไม่ได้ เพราะต้องฝึกพูดภาษาเหน่อต่อไป 555555555+++ นิทานคุณครูสนุกมากค่ะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ ---------> น้องจิ ^_^
สวัสดีครับ
ชื่นชอบบันทึกนี้ที่เรียบงามและเป็นกุศโลบายที่คมลึกอย่างน่านับถือ ความเป็นคน คือ ความเป็นสัตว์สังคมและความเป็นสังคมก็คือความเป็นเพื่อนที่ควรค่าต่อการปลูกสร้างประดับไว้ในจิตใจของทุกคน
....
ธรรมดา ใจสัตว์นั้นสะอาด ผู้เป็นสัตว์ด้วยกันมิพึงมองสัตว์อื่นว่าเป็นถังขยะ ไว้รองรับอารมณ์ร้าย ความโกรธ ความเกลียด ของใครๆ การหยิบยืนความดีให้แก่กัน นับเป็นของขวัญที่ดีที่สุดสำหรับทุกๆชีวิต”
...
ขอบพระคุณครับ