“ตะกี้ หมีและลิงจับเราสองตัวได้ แล้วก็ปล่อยในบัดนี้ แต่ตอนฉันถูกจับขึ้นไป ทำไมฉันไม่เห็นนายดิ้นเลยล่ะ” ปลาหมอถามปลาตะเพียนขณะอยู่ในน้ำ ปลาตะเพียนจึงตอบไปว่า “จะให้ฉันดิ้นไปทำไม ในเมื่อฉันรู้แล้วว่า วันนี้ชีวิตฉันไม่รอดแล้วละ ดิ้นไปก็เท่านั้น เหนื่อยเปล่าๆ ยอมรับชะตากรรมดีกว่า”“นายต่างจากฉันมาก สำหรับฉัน ฉันคิดอย่างนี้นะ ถ้าเมื่อใดฉันยังมีลมหายใจ ฉันจะสู้ ฉันจะดิ้นรนเพื่อให้ชีวิตอยู่รอด เพราะการได้ชีวิตมานั้นเป็นสิ่งที่ยากมาก ปลาบางตัวต้องเป็นเหยื่อของสัตว์เป็นจำนวนมาก ขณะที่ปลาอย่างฉันรอดชีวิตมาได้ ฉันต้องสู้เพื่อการมีชีวิตอยู่ หากสามารถที่จะเลือกได้ ระหว่างปลาตายที่ลอยไปตามน้ำ และปลาเป็นที่ต้องใช้กำลังว่ายทวนน้ำ ฉันมีทางเลือก ๒ ทางคือ ๑) ปล่อยชีวิตไปตามยถากรรม เหม็น เน่าเสีย หนอนชอนไช แผลเหวอะหวะ เป็นอาหารของสัตว์จำพวกเดียวกันและต่างจำพวก ๒) พากเพียรพยายาม ไขว่คว้าหาความสำเร็จให้กับตน แม้จะเป็นเรื่องยากที่สุดก็ตาม สำหรับฉัน ฉันขอเลือกเป็นปลาเป็น และเลือกข้อที่ ๒)” ปลาหมอกล่าว “จะให้ฉันทำอย่างไรล่ะ อย่างไรเสียฉันก็ไม่รอดอยู่แล้ว” ปลาตะเพียนแดงกล่าวตอบ
ปลาหมอจึงกล่าวต่อไปว่า “ถ้านายบอกว่านายไม่รอด ทำไม บัดนี้นายจึงมีชีวิตอยู่ ฉันเชื่อว่าโอกาสสำหรับชีวิตมันมีอยู่เสมอ เราจะรับโอกาสนั้นหรือไม่ ในเมื่อกำลังและสติปัญญาของเรามี เราต้องใช้มันให้คุ้มค่า ถ้าวันหนึ่งเราตายลงไป เราจะได้เข้าใจว่า เราทำสุดความสามารถแล้ว การตายอย่างนี้คือการตายที่ชนะมิใช่พ่ายแพ้ ฉันอยากให้นายต่อสู้นะ เพราะนายกับฉันไม่แตกต่าง นายมีเหมือนอย่างกับฉันทุกอย่าง แต่สิ่งที่นายไม่มีคือ ความคิดที่จะต่อสู้ หากเป็นเช่นนั้น การมีชีวิตอยู่ของนายก็ไม่ต่างจากปลาที่ตายลอยไปตามน้ำเลย”
อยากเป็นปลาตะเพียงแดงจัง .....5555++ เป็นคนดีๆไม่ชอบแล้วเรา จะไปเป็นปลาอีก............นิทานคุณครูมีอิทธพลต่อความรู้สึกหนูมากๆค่ะ ชอบนิทานคุณครูมาก อ่านแล้วสบายใจ 555555555+++
คอยอ่านเรื่องต่อไปค่ะ ---------> น้องจิ ^_^