วันนี้นั่งอ่านหนังสือเงียบๆ เพลินๆ และคิดอยากหาอะไรทานสักนิด

ระยะทาง 80 เมตร จนถึงร้านขายขนม ผมได้พบเจอ เรื่องราวหลากหลายล้วนง่าย งาม

เดินทางออกจากบ้านไม่กี่เมตร

เจอคนขายล๊อตเตอรี่ ผมยกมือไหว้ และคนขายล๊อตเตอรี่ถามผมว่า “ลูกกลับมาเมื่อไหร่?”คุณลุงถามผมเพราะเห็นว่าผมนานๆจะกลับบ้าน ผมพูดคุยกับลุงเล็กน้อย ก่อนที่ลูกสาวคนขายล๊อตเตอรี่ จะขับมอเตอร์ไซต์มายังจุดที่ผมคุยกับคุณพ่อของเขา พร้อมยกมือไหว้ผม  ผมรับไหว้ เธอถามคำถามเดียวกับพ่อว่าผมมาเมื่อไหร่ และถามทุกข์ สุข  บังเอิญพี่สาวคนหนึ่งเดินมาข้างหน้าและยิ้ม ผมมองรอบๆตัวผม ไม่มีใคร และสายตาที่เธอยิ้มก็มองมาที่ผม ผมก็ยิ้มตอบและก้มหัวเล็กน้อยทักทาย ผมไม่รู้จักพี่สาวคนนี้เลย แต่เธอยิ้มให้ผมอย่างมีไมตรีที่สุด

ผมขอตัวเดินต่อไป

อีกไม่ถึงสิบเมตร ผมเจอแม่ของเพื่อนสมัยมัธยม ผมไหว้ท่านและคุยเรื่องทั่วๆไป คุณแม่คุยกับผมด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม คุยถึงเพื่อนของผมให้ผมฟังเล็กน้อย ก่อนแม่จะไป ผมบอกให้แม่ดูแลสุขภาพด้วย คุณแม่ยิ้มแบบกว้างๆและขับรถจากไป

เดินต่อมาไม่ไกลจากจุดเดิม ผมเจอเพื่อนผู้หญิงสมัยมัธยม เธอมีลูกน้อย มากับคุณแม่เช่นกัน ผมยกมือไหว้คุณแม่ เพื่อนผู้หญิงและลูกน้อย ท่าทางดีใจที่เจอผม เราคุยกันหลายเรื่องในช่วงเวลาสั้นๆ คุณแม่ของเธอก็สอบถามผมคำถามไม่ต่างจากหลายๆท่านที่กล่าวมา ...เสียงหัวเราะอย่างมีความสุข ก่อนที่ผมจะขอตัวไปซื้อขนม

ที่ร้านขายขนม

มีแม่ค้ามานั่งขายขนมหลากหลาย ผมเดินสำรวจทั้งหมดก่อนว่าจะซื้อขนมอะไรดี ที่ดูน่าทาน

แม่ค้าต่างก็จ้องมอง และยิ้มให้ผม

ผมมองว่ายิ้มที่แม่ค้า ที่ผมเห็นเป็นยิ้มที่สดใส ไม่มีเคลือบแฝง ไม่ได้เป็นยิ้มที่บอกเป็นนัยๆว่า เชิญมาซื้อขนมของฉันนะ...แต่เป็นยิ้มจากภายในที่งาม

ผมเลือกซื้อข้าวต้มมัด พร้อมกับขนมครก จากแม่ค้าทั้งสองท่าน..และการส่งขนมให้ผมนั้น ผมคิดว่าแม่ค้าค่อนข้างตั้งใจ จ้องหน้าและแววตาขอบคุณและก็ยิ้มเจือด้วยไมตรี

ผมจ่ายเงินและเดินกลับ  - - -

ผมนั่งทานขนม รสชาติอร่อยมาก ข้าวต้มมัดห่อด้วยใบตองสีสวย บรรจงมัดด้วยตอกเส้นเล็กเรียว แกะออกมาเป็นข้าวเหนียวที่เรียงเม็ดสวยอยู่ข้างในสุกได้ที่ กล้วยน้ำว้าซ่อนหวานข้างในก็สีชมพูสวยงามนัก ผมพิจารณาข้าวต้มมัดโดยละเอียดเห็นความตั้งใจของผู้ทำอยู่ข้างในนั้น ...ผมรับประทานอย่างเอร็ดอร่อย ละมุนลิ้น

สิ่งที่ผมบรรยายมาทั้งหมด เป็นเหตุการณ์ที่ผมเดินทาง 80 เมตรเพื่อไปซื้อขนมมาทาน แต่ไม่น่าเชื่อว่าระยะทางเพียงสั้นๆที่เดินออกไป เจอเหตุการณ์มากมายที่ประทับใจ

ผมพยายามเขียนบันทึกให้ง่าย และงาม สื่อถึงวิถีของผู้คน ผ่านการเล่าเรื่องที่ไม่ซับซ้อน - - -

ความง่ายและงาม สื่อกันได้ด้วยจิตที่ดีงาม ความรักต่อผู้คน ที่เปี่ยมด้วยใจกรุณา

ผมอยากสื่อถึง การเปิดใจของเรา...ก้าวออกไป ยิ้ม และแผ่ไมตรีแก่คนรอบข้าง ผมเชื่อว่าทุกคนรับรู้ได้จากการกระทำของเรา

เมื่อเรายิ้มให้โลก โลกก็จะยิ้มให้กับคุณเช่นกัน

 

 

 

 

จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร