สวัสดีครับน้องชาย

บันทึกนี้ง่ายและงามจริงๆนะครับ เห็นไมตรีจิตของคนในสังคมอย่างนี้

ขอบคุณมากสำหรับบันทึกนี้ที่ช่วยขยายมุมเล็กๆที่งดงามมุมหนึ่งของสังคมให้แก่คนหลายคนจากหลายมุมในสังคมได้รับรู้ รับทราบกัน อย่างน้อยๆผู้ที่อ่านก็สุขใจ แต่ถ้าทุกคนช่วยกันสร้างมุมที่งดงามเช่นนี้ในทุกซอกทุกมุมของโลกใบคงจะดีไม่น้อยนะครับ

อ้อ...เกือบลืมบอกไปว่าเราอยู่ในอาการคล้ายๆกันนะครับ มีเพื่อนแล้ว ฮ่าๆๆ เพราะพี่สังเกตว่ายิ่งฝึกสติมากเข้าเหมือนว่าสุขเล็กสุขน้อยเราก็เสพได้ซะหมด ระยะทางแค่ 80 เมตรยังม่วนอ๊กม่วยใจ๋ซะขนาดนี้...go on