ผมเคยเล่านิทานเรื่องเต่าแข่งกับกระต่ายมาแล้ว 3 ภาค

ภาค 1    กระต่ายแพ้เต่า  เพราะประมาทเผลอนอนหลับไป

ภาค 2    กระต่ายแพ้เต่า  เพราะขาดความเฉลียวใจว่ามีเต่าพ่อแม่ลูกมาวิ่งผลัดกัน

ภาค 3    กระต่ายแพ้เต่าอีก เพราะเต่าคิดเชิงกลยุทธ์ ยอมเสี่ยงกลิ้งตัวเองจากหน้าผา  มาถึงเส้นชัยในสภาพที่สะบักสะบอม

                เมื่อวันที่ 6 ก.ค. 50  ในการประชุมสศช. พระมหาสุภาพ  พุทธวิริโย  เจ้าอาวาสวัดป่านาคา  ได้เล่านิทานเรื่องเต่าแข่งกับกระต่ายอีกภาคหนึ่งซึ่งผมจัดให้เป็น ภาค 4 ก็แล้วกัน  สรุปความว่า

                กระต่ายแพ้เต่ามาหลายครั้ง  รู้สึกเสียหน้ามาก  เลยท้าเต่าแข่งอีกเป็นครั้งที่ 4 เต่าเองแม้จะรู้สึกเบื่อที่จะแข่งแล้ว  แต่ก็ยอมตามใจที่จะแข่งกับกระต่ายอีกครั้ง

                พอเริ่มต้นแข่ง  กระต่ายก็วิ่งนำหน้าเต่าไปไกล  แต่ก็ต้องมาหยุดอยู่ที่ริมแม่น้ำที่ยาวเหยียดขวางหน้า  เพราะไม่สามารถวิ่งต่อไปได้  เนื่องจากกระต่ายว่ายน้ำไม่เป็น

                เต่าคลานต้วมเตี้ยมมาจนถึงริมฝั่งแม่น้ำ  เห็นกระต่ายพยายามจะหาทางข้ามแม่น้ำไปอีกฝั่งหนึ่งเพื่อให้ถึงเส้นชัยก่อนเต่า   เต่าจึงกล่าวกับกระต่ายด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตรว่า

                “ เชิญท่านขึ้นมาขี่บนหลังเราเถอะ  แล้วเราจะได้ว่ายน้ำกันไปให้ถึงเส้นชัยพร้อม ๆ กัน ”

                พระมหาสุภาพ    พุทธวิริโย ได้สรุปเรื่องนี้ด้วย “ ทฤษฎีสัมพันธภาพ ” ว่าทั้งเต่าและกระต่ายเลยกลายเป็นเพื่อนรักกัน  ต่างร่วมกันทำมาหากิน และไม่คิดที่จะแข่งขันกันอีกเลย…