ข่าวดัง วันนี้ หนีไม่พ้น ลูกชายวัย ๒๐ ปี นักศึกษา ม กรุงเทพ ขับรถ เบนซ์ ชนคนตาย เป็นหญิงสาว และ บาดเจ็บอีกหลายคน
แค่ คนขับรถเมล์ ปาดหน้ารถ หนุ่มขี้โมโห และ ได้ข่าวว่าป่วยทางสมองด้วย ตามไปไล่ เอาเรื่องคนขับรถเมล์ เอาก้อนหินทุบหน้าคนขับรถ ก่อนอาละวาดขับรถไล่ชนคน
หาอ่านเองนะครับ
เผอิญ เรื่องมันเกิดหน้าปากซอยบ้านผม ก็เลยขอแจมด้วยคน
************************
ข้อแนะนำ
๑) ดูจิตของเราก่อน พอฟังข่าว เรา มีสันดานเข้าข้างใครหรือเปล่า ไม่ว่าจะข้างใด ใจเราเป็นกลางหรือเปล่า อคติมีไหม ลำเอียงมีไหม จิตเกิดก็ให้ดูการเปลี่ยนแปลงของกาย เช่น หัวใจเต้นแรง กำมือ ปากมากคุมปากให้บ่นไมได้ ฯลฯ
๒) ดึงข้อธรรม มาใช้ ถ้านึกไม่ได้ คงต้องไปอ่านหนังสือธรรมะ ฟังเทศน์มากขึ้นนะครับ เอาข้อธรรมมาพิจารณา เป็นอารมณ์ ( คือ ทำให้ อารมณ์ปกติ) เช่น จิตเกิด กรรม ฯลฯ
๓) อย่าหา คนผิด อย่าหาโจทย์ อย่าหาจำเลย นี่เป็นงานวิจัย
พอสติมา ปัญญาเกิด เช่น ตรวจสอบระบบการให้ใบขับขี่ พ่อแม่รู้ว่าลูกป่วยไม่ควรให้ขับรถ ฯลฯ
๔) เห็นผลร้ายของ EQ หรือยัง จิตเกิดอาการ สมองวิ่งที่ เบต้า ทำให้ คุณพ่อ พูดอะไรออกมาแบบนั้น เราก็อย่าเอา เบต้า ของเรา ไปประนามใคร คนไม่อยู่ในเหตุการณ์ ไม่มีลูกแบบนี้ และ ไม่ได้ฝึกกรรมฐาน เจริญสติมา คง เป็น Super beta ครับ
๕) ลองหา ข้อดี ของเรื่องนี้ มาพิจารณา กันบ้าง
เห็นด้วยค่ะ ..
และข้อดีเพียงข้อเดียวที่พอจะนึกออก ก็คงเป็นกรณีให้ศึกษา ล่ะมั้งคะ คงประมาณเดียวกับ " วัวหายจึงล้อมคอก "
คือถ้าเราไปหลงโทษใครแล้ว ก็คงต้องมาโทษตัวเองใช่ไหมครับอาจารย์ ฟังข่าวแล้วก็ทำใจให้เป็นกลางดีไหมครับ?
เรียน ท่านไร้กรอบ
ผมติดตามข่าวนี้ โดยไม่ได้ตั้งใจติดตาม เพราะรายการข่าวที่ผมฟังเป็นประจำช่วง 07.30-09.00 นำเรื่องนี้มาเล่าหลายวัน
ผมฟังไป น้ำตาก็ไหลริน (ข้างใน) ยอมรับว่า "ความเศร้า" เข้ามาเกาะกุมจิตใจทุกคราที่ได้ยินเรื่องราว "ความรุนแรง" ที่เกิดขึ้นบนโลกนี้ ไม่ว่า "ความรุนแรงนั้น" จะเป็นการกระทำระหว่างมนุษย์ต่อมนุษย์ด้วยกัน หรือมนุษย์กระทำกับธรรมชาติ ไล่ตั้งแต่ความรุนแรงในระดับ "จิตสำนึก" ไปจนถึงความรุนแรงที่แสดงตัวออกมาทาง "กายภาพ" มันนำความเศร้ามาสู่ส่วนลึกของจิตใจผมได้ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันเลย
ทุกท่าน ณ ชุมชนแห่งนี้ มีใครบ้างที่เกิดความรู้สึกแปลก ๆ อย่างผมบ้าง? นี่ไม่ใช่เป็นการ "พูดเพ้อเจ้อ" เพื่ออวดอ้าง "คุณวิเศษ" ที่ไม่มีในตนแต่อย่างใด แต่เรียนด้วยความสัจจริงว่า "ผมรู้สึกอย่างนั้นจริง ๆ" ทำให้ผมรู้สึกราวกับว่า "ผมกำลังถูกทำให้บี้แบนด้วยโลกที่ผมรับรู้ผ่านช่องทางการรับรู้ทั้งหก"
หลายคนอาจจะมองว่า ผมจะเศร้าไปใย กับการไหลไปของสายน้ำ มันก็เป็นเพียงแค่สายน้ำที่ไหลไป มนุษย์เราทำอะไรไม่ได้หรอก...แต่ในห้วงความรู้สึกลึก ๆ ข้างในมันก็บอกผมว่า...ใช่ มันเป็นเพียงสายน้ำที่ไหลไป แต่สายน้ำสายนี้ มันเคยไหลเพื่อหล่อเลี้ยงมนุษย์นี่นา...แต่ใยบัดนี้สายน้ำสายเดิม กลับเชี่ยวกราก กราวเกรี้ยวใส่ทุกชีวิตที่พยายามจะเข้าใกล้เพียงเพื่อยังชีพเท่านั้น
จะมีใครเคยตระหนักไหมหนอว่า...ความเกรี้ยวกราดแห่งสายน้ำนี้...มันเริ่มก่อตัวขึ้นจากสายลมเพียงแผ่วเบาที่ก่อตัวขึ้นใน "จิตใจที่หวาดกลัว" ของมนุษย์มาเป็นเวลาช้านาน...เขาหวาดกลัว...เขาจึงกดทับความโกรธของตัวเองไว้ด้วยเครื่องบรรเทาทั้งหลายที่พอจะคิดกันได้...เมื่อความโกรธไม่มีโอกาสได้แสดงออก...ประตูของดินแดนแห่งความรักก็ปิดสนิทสำหรับมนุษย์ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา...ความกลัวที่หลับไหลตื่นขึ้นมาคราวใด...ความเกรี้ยวกราดแห่งสายน้ำก็พัดพาทุกอย่างที่อยู่ใกล้ให้พังพินาศย่อยยับทุกคราวไป...แล้วท่านจะไม่ให้ผม "เศร้า" อย่างไรหละท่าน?
คนที่ควบคุมตัวเองจากความกลัวไม่ได้...ท่านไม่รู้หรอกว่า...เขาเหล่านั้น "น่าสงสาร" แค่ไหน?...ผมเคยผ่านเหตุการณ์แบบนี้มาแล้ว...ผมจึงสามารถถ่ายทอดแก่ท่านได้...ความกลัว...มันเหมือนทะเลเพลิงของลาวาเหลวหลอมละลายด้วยความร้อน...ที่มนุษย์เชื่อต่อ ๆ กันมาว่า...มันร้อน...มันน่ากลัว...มันเอาชีวิตเราได้...นั่นเป็นความเชื่อที่บอกต่อ ๆ กันมาตั้งแต่มีมนุษย์อุบัติขึ้นมาบนโลก...จะมีสักกี่คนที่จะเชื่อ "คนวิกลจริต" คนหนึ่งที่มาบอกว่า..."แค่ก้าวเดินผ่านมันมา แล้วจะพบกับความสงบเย็น จะเป็นอิสระจากความกลัว"...
ผมไม่ได้โทษใคร...ผมมีแต่ความสงสารเพื่อนมนุษย์ที่เอ่อล้นออกมาจากหัวใจ...ในห้วงน้ำอันเชี่ยวกรากนี้...มีแต่ต้องขึ้นจากห้วงน้ำนี้ให้ได้เท่านั้น...จึงจะพบทางเดินไปสู่ความสันติ...แล้วความสงบสุขจึงจะมีเยือนเราอีกครั้ง...ขอศานติจงมีแก่ทุกท่าน...
ทุกคนจะมองแต่ผลที่เกิดขึ้น แต่จะมีใครพิจารณาที่เหตุบ้าง หงุดหงิดบ่อยมากกับการขับรถบนถนนสุขุมวิทแล้วพบกับพฤติกรรมของคนขับรถสาธารณะที่ไม่มีความรับผิดชอบ ได้แต่บ่นในใจว่าเขาจะไปทำแบบนี้กับใครอีกกี่คน แล้วจะมีกี่คนที่ทนพฤติกรรมอย่างนี้ได้ ส่วนเรื่องลูกไฮโซก็คงต้องไปดูที่ตัวเด็กว่ามีปัญหาอะไรก่อนหน้านั้นหรือไม่ แต่เด็กอายุแค่ 20 ถูกกระทำโดยผู้ใหญ่ที่ไม่มีความรับผิดชอบแล้วยังโดนด่า เห็นใจค่ะ แต่สิ่งที่ทำถ้าตั้งใจก็ผิดมาก อยากคุณพ่อคุณแม่รับผิดชอบผลที่เกิดขึ้นอย่างเต็มที่ ดูแลผู้ที่สูญเสีย ขณะเดียวกัน คนป่าเถื่อนที่ทำร้ายก็ปล่อยไว้ไม่ได้ค่ะ ถึงทำผิด ก็ไม่ใช่ว่าใครก็มาทำร้ายได้ ถ้าเป็นลูกเราล่ะคะ อย่าตัดสินในสิ่งที่เราไม่ชัดเจนดีกว่านะคะ ดูตามหลักฐานดีกว่า แต่คุณพ่อไม่ควรใช้คำพูดรุนแรงนะคะ ไม่มีผลดีค่ะ อย่าทำร้ายกันต่อเลยค่ะทุกคนควรมีสำนึกผิดชอบชั่วดีอยู่ที่ตัวทั้งสิ้น อย่าเป็นผู้ใหญ่รังแกเด็กด้วยคำพูดเลยค่ะ
ทันสมัยจังครับอาจารย์
ผมโทษการเลี้ยงลูกนะครับ
ไม่ฝึกให้ลูกใช้ EQ
ไม่ฝึกให้ลูกนึกถึงคนอื่น ก่อนทำ นึกว่าดีกับผู้อื่นไหม ดีกับตัวเราไหม
หาเราขับชนเขา จะมีใครเสียใจกี่คน ทีตัวเองยังห่วงน้องตัวเอง
หากดขาไม่สบายจริง ก็ควรจะกันออกจากสังคม
คิดไปเรื่อยถึงขั้นอยากใช้กฏหมายประเทศอิสลามครับ ตาต่อตา ฟันต่อฟัน
จิตเกิดไหมเนี่ย แต่ผมชอบคำนี้ที่เคยได้ยิน พับนกไปโปรยภาคใต้ไม่ได้ผลหรอกครับ ไม่ควรทำดีกับคนไม่ดี
คิดได้เท่านี้ อารมณ์นี้
คิดว่าจะสอนให้ลูกเรียนรู้จากกรณีนี้ครับ
คิดถึงแต่ตัวเองค่ะ คนอื่นอยู่บนโลกไม่ได้หรือไงนะ คิดถึงอาจารย์ค่ะ
สวัสดีครับ
พอได้อ่านบทความของท่าน อ. แล้วทำให้ลองย้อนนึกกลับไปว่าตอนได้ยินข่าวนี้ครั้งแรกรู้สึกอย่างไร จำได้ว่าพอได้ยินข่าวนี้ใจก็คล้อยตาม เชื่อในสิ่งที่ได้ยินเสียแล้ว (ยังต้องฝึกอีกมากครับ)
แต่ที่น่าเห็นใจมากที่สุดคือทางด้านพ่อครับ เข้าใจครับว่าลูกใคร ใครก็รักครับ แต่คุณพ่อเองเมื่อจะออกมาชี้แจงต้องมีใจที่เข้มแข็งก่อนครับ
ดูรายการข่าวช่อง3 มีช่วงหนึ่งที่กระเป๋าออกมาพูด ทางด้านคุณพ่อจิตเกิดขึ้นมาทันที เห็นได้จากคำพูดที่คุณพ่อออกมาต่อว่ากระเป๋า ผมว่างานนี้แทนที่จะทำให้สถานการณ์คลี่คลายลง กับเป็นการเติมน้ำมันครับ
เมื่อคุณพ่อเองรู้ตัวว่าพูดผิด เมื่อพิธีกรถามย้ำ แทนที่จะขอโทษกลับยังยืนยันในสิ่งที่ตนพูด แสดงว่ายังมีการยืดถือตัวตนอยู่ครับ
ผิดกับดาราหนุ่มที่รู้ว่าตนเองผิด ก็มาขอโทษ แสดงน้ำใจ ถ้ามอง 2 เหตุการณ์นี้เปรียบเทียบกัน ผมว่ามีอะไรให้น่าศึกษามากครับ
คนดี คนร้าย คนรวย คนจน ทุกสิ่งคือสมมุติ มีเกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไปครับ
หายใจลึก ๆ รู้ลมมี่สัมผัสผิวรูจมูก พร้อมกับ แว่บไป สพวรจ สำเหนียก จิจใจของเรา ขุ่นมัวไหม อคติไหม ลำเอียงไหม ฯลฯ
การอบรมธรรม สมัยนี้ ใช้ เทคนิค "สอบอารมณ์" ครับ
ผมเน้น Feeling และ Findings ควบคู่กัน
ขอบคุณทุกท่าน ที่ Show & share ครับ
สวัสดีค่ะ อาจารย์
เรื่องนี้เป็น talk of the town จริงๆ วงเล่าบนโต๊ะอาหารเช้า ต้องมีการพูดคุย ส่วนใหญ่ คุณพ่อจะโดนหนัก
อันที่จริง พวกเราล้วนแต่ได้ยิน ได้ฟัง ได้เห็นข่าวแต่เพียงบางส่วน ซึ่งเป็นผลหรือปลายเหตุ แต่ต้นเหตุที่น่าสนใจและเรียนรู้ที่แท้จริงเป็นอย่างไร ไม่แน่ชัด แต่ที่หลายคนพูดถึงหนึ่งในหลายเหตุคงมาจากกระบวนการอบรม เลี้ยงดู สภาพแวดล้อมที่หล่อหลอมจิตใจ ความคิดของคนแต่ละคน น่าสงสารทุกคนเลย งานนี้
มีหรืออะไรที่เที่ยงแท้จีรัง
ทุกอย่างล้วนต้องแปลงเปลี่ยนไปเช่นนี้
แล้วจักกังวลไปใย .. หุหุหุ
ถ้าจะแก้ให้โลกนี้เป็นดั่งใจเรา .. คงต้องแก้การมีอยู่ของมนุษยชาติกันซะใหม่
..งั้นเราก็มาทำด้วยกันเถอะงับ d(^_~) ..
ม กรุงเทพ....
พวกเกิดมารวยก็ปล่อยมันไป
เห็นเยอะมากที่กระเหี่ยกระหือรือจะไปเรียน เรียนเพื่ออะไร?
ไม่สงสารพ่อแม่บ้างเล้ย....-*-