แมวชวนโกร่งเพื่อนรักไปเที่ยวที่บ้านเต่า โกรงบอกแมวว่าไม่สามารถจะไปได้ ได้ยินว่านายพรานจะไปหาหน่อไม้ในป่าวันนี้ คงต้องไปทำหน้าที่ให้เรียบร้อย “แหม ไปเป็นเพื่อนกันนิดหน่อยไม่ได้หรืออย่างไร ขึ้นชื่อว่าคนที่เป็นเพื่อนกัน แม้เพื่อนหวังสิ่งใดก็ต้องตามใจเพื่อนสิ” แมวกล่าว โกร่งมองหน้าแมวด้วยความฉงนและพูดขึ้นว่า “ธรรมดาหน้าที่ที่ตนรับไว้แล้วควรทำให้บริบูรณ์ และเพื่อนที่ดีไม่ควรทำให้เพื่อนด้วยกันต้องสละหน้าที่หลักเพื่อประโยชน์ส่วนตัว” “ชะหนอยแน่ ไปเรียนวาทะแบบนี้มาจากไหนเนี่ย อืมม พูดดี งั้นเดี๋ยวฉันไปชวนเจ้าตุ๊กแกไปด้วยดีกว่า เห็นเขาว่างงานบ่อย กลับมาแล้วเดี๋ยวฉันจะหาของฝากมาให้นาย” แมวพูดพร้อมกับผละตัวออกจากสุนัข มุ่งไปสู่ฝาผนังที่ตุ๊กแกชอบเกาะอยู่บ่อยๆ “นี่เจ้าตุ๊กแก ไปเที่ยวบ้านเต่ากับฉันไหม” “โอ ฉันว่างอยู่พอดีเลย ได้เลย ไปๆ แต่ฉันขอขี่หลังนายไปนะ เพราะฉันเดินช้า” “ได้สิ ขึ้นมาเลย”

                แมวเดินอุ้ยอ้ายพร้อมกับตุ๊กแกที่เกาะอยู่บนหลัง เมื่อไปถึงหน้าบ้านเต่า จึงร้องตะโกนออกไปว่า “เต่าเอ้ยเต่า ฉันมาเยี่ยมนาย เปิดประตูหน่อย” “เดี๋ยวๆ สักครู่ ขอใส่กระดองก่อน เกรงว่านายมองเห็นร่างสะโอดสะองของฉันแล้วจะอ๊วกแตกอ๊วกแตน” “แหม..นายนี่มันเกินไปจริงๆ” ครู่หนึ่งประตูบ้านก็เปิดขึ้น พร้อมกับการยิ้มต้อนรับจากเต่าเจ้าของบ้าน “นั่นแหละ ธรรมดาเจ้าของบ้าน ย่อมต้อนรับแขกที่มาเยือนด้วยอัธยาศัยที่ดี” ถ้อยคำที่แมวมอบให้เต่านี้ ยิ่งทำให้เต่ายิ้มกว้างขึ้น “นั่นอะไรน่ะ เอ้า ตุ๊กแกเกาะหลังนายมา นายไม่รู้หรือ” เต่ากล่าว “รู้สิทำไมจะไม่รู้ ก็เรามากันสองตัว โดยตั้งใจว่า วันนี้จะมาชวนนายไปเที่ยวทะเล” แมวกล่าว “อ้า พอดีเลย ฉันก็อยากไปเที่ยวอยู่เหมือนกัน”

               ทั้ง ๓ ชีวิต ปั่นจักรยานมุ่งหน้าไปทะเลใกล้บ้านเต่า ไม่นานก็มาถึงหาดทราย “ทะเลนี่กว้างใหญ่จริงๆ น้ำฝนตกมากี่ห่าก็ไม่เคยทำให้ทะเลเต็มด้วยน้ำได้เลย” แมวกล่าว ตุ๊กแกเสริมขึ้นว่า เป็นความจริง และเหมือนกับใจของสัตว์ที่เต็มไปด้วยความอยาก ใส่เข้าไปเท่าไรความอยากก็ไม่เคยเต็ม ยิ่งใส่ยิ่งอยาก ไม่รู้จักจบสิ้น ได้หนึ่งแล้วก็หาสอง ได้สองแล้วก็หาสาม” เต่าได้ยินคำของแมวและตุ๊กแกที่กล่าวรับกันไปรับกันมา จึงเอ่ยขึ้นว่า “อยู่ใกล้พวกนายนี่ ทำให้ฉันรู้สึกดีจริงๆ โดยเฉพาะยามได้ยินคำที่มันเจริญหูเจริญตาเช่นนี้ ต่างจากสัตว์บางตัว เข้าไปคุยด้วยแล้วไม่เคยสบายใจเลย เพราะเขามักจะมองเราเหมือนถังขยะ ของเน่าของเสียทั้งนั้นที่ใส่ให้เรา ตัวเองเน่าเสียยังไม่พอ ยังมอบความเน่าเสียให้คนรอบข้างอีก ดังนั้น ผู้เป็นเพื่อนกันจึงมิควรนำหนักอกหนักใจไปเล่าให้เพื่อนด้วยกันฟังจนเกิดความหนักอกหนักใจไปด้วย” หลังจากที่เล่นน้ำทะเลเสร็จ จึงแยกย้ายกันกลับที่อยู่ของตนๆ แมวแม้จะชอบเอาเปรียบเจ้าโกร่ง แต่ก็ไม่ลืมที่จะเก็บมะม่วงหิมพานริมทางไปฝากเพราะ “การให้สบายใจกว่าการรับ ผู้ให้ย่อมเป็นที่รักและมักได้รับการอภัยเสมอเมื่อพลาดผิด” นี่คือโอวาทของผู้รู้