มดง่ามอยู่กินกับจิ้งหรีดมาเป็นเวลานาน ครอบครัวภายใต้สังคมเทคโนโลยี เช้าตรู่เดินออกจากบ้านไปที่ทำงาน ตกเย็นก็เดินทางกลับ กว่าจะถึงบ้านก็ทุ่มครึ่ง สองทุ่ม หรือเลยสี่ทุ่ม เราไม่สามารถจะย้อนกลับไปสู่สังคมเกษตรแบบเดิมได้อีกแล้วกระมัง
มดง่ามกลับมาถึงบ้าน บางครั้งไม่แตกต่างจากการอยู่คนเดียวในบ้านที่ว่างเปล่า ครั้นไปที่ทำงานก็อยู่ในห้องแคบๆเหมือนอยู่คนเดียว สาวงามอย่างจิ้งหรีดมีเพื่อนรายล้อมอยู่รอบข้าง ชีวิตความเปลี่ยนเหงาในสังคมที่หลากหลาย สัตว์ทุกตัวย่อมแสวงหาทางออกของชีวิต และชีวิตที่อิสระดูเหมือนจะกระปี้กระเป่ามากกว่าถูกผูกไว้กับสิ่งใดสิ่งหนึ่ง หลายเรื่องที่เห็นว่าไม่สำคัญมดง่ามก็เก็บไว้เพียงผู้เดียว และวันหนึ่งก็มาถึง “มีสิ่งหนึ่งที่ฉันภาคภูมิใจมากที่สุดในชีวิต ก็คือการที่เธอมีความสุขที่ได้อยู่กับฉัน ถ้าฉันไม่…ถ้าฉันไม่บอกคุณว่า บางครั้งฉันไม่มีความสุขเลย นั้นก็เป็นเพราะฉันไม่เสี่ยงที่จะทำร้ายคนๆเดียวที่มีค่ากับฉันที่สุด” [1] จงปลดปล่อยชีวิตสู่อิสระที่เป็นธรรม <div>
<hr width="33%" size="1" /><div id="ftn1"><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoFootnoteText">[1]แนวคิดสู่การเรียนรู้จากหนังฝรั่งเรื่อง Shall We Dance </p></div></div>
