บนเส้นทางที่มุ่งหน้าและแสวงหาความสำเร็จ

คนไร้สาระหนึ่งคนกลับรู้สึกว่า

ชีวิตที่สะเปะสะปะ

กลับมีคุณค่า มีความหวัง อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เริ่มรู้สึกถึงความรัก...ที่ผุดในใจ...

สัมผัสถึงเส้นใยที่ละเอียด เย็น ที่ค่อยๆประสานช้าๆ แต่ต่อเนื่อง ถักทอโอบอุ้ม ละเมียดละไม  เป็นเส้นใยที่กลั่นด้วยลมหายใจแผ่วเบา ได้จังหวะ

ได้เห็นแสงศรัทธาที่ริบหรี่เกือบวอดดับ สะบัดโบกและพร้อมจะลุกโชน

 

......

สัมผัสได้ถึงสายลมที่อบอุ่นรอบตัว ที่เกิดจากการรวมตัวกันง่ายๆ ของกลุ่มคนที่ไม่หลับใจ....สายลมของการขับเคลื่อนอย่างมีสติ...จึงไม่รุนแรง.....แต่ก็ไม่ขาดแรงลม

 

....

 

คนไร้สาระคนหนึ่ง.....กำลังมีความรัก......และมีศรัทธาต่อตัวเองอีกครั้ง....