เย็นที่ 29 มิ.ย. ที่ผ่านมา ขณะที่รอประชุมกับนักศึกษา มอ.ปัตตานีที่ หอศิลป์ ก็นึกถึงน้องย่ามแดง ต้องเยี่ยมกันสักหน่อย มาถึงที่แล้ว
ไม่ค่อยมีเวลาให้พี่หน่อยเลยครับ...รู้สึกแย่จัง..
.......................
โทรไปที่ตึกคณะมนุษย์ฯ ไม่มีเบอร์ด้วย เลยถามน้องสัน ที่อยู่ฝ่ายงานวิจัย ที่อยู่ตึกเดียวกัน น้องย่ามแดงดีใจใหญ่ รีบปั่นจักรยานคู่ชีพมาหา ....อยู่ใกล้กันนิดเดียวเองระหว่างตึก
" พี่โทรไปผมตกใจหมดเลย...รีบมา...."
" ไหนของฝาก...ปลาร้า บ้านผมมีมั้ย..."
คนบุรีรัมย์ ก็ต้อง จ่อมกุ้งซิ....ฉันน่าจะเอาขึ้นเครื่องบินมาด้วยนะ ...รู้สึกผิดอีกแล้ว...คราวหน้าๆ
เจอกันก็คุยกันใหญ่ หัวเราะกัน คุยกันสักพักเลยแนะนำให้พี่ ที่นั่งข้างๆ เงียบๆ ที่มาด้วยกัน บอกว่า
" นี่น้อง เพิ่งรู้จักกันที่ผ่านมา...เป็นอาจารย์สอนที่นี่ ..."
" แล้วชาว blog มีใครมาเยี่ยมที่นี่บ้าง...."
" ก็มี อาจารย์หมอเต็มศักดิ์ กับพี่นี่แหละ..."
ช่วงนี้ ในมอ.ก็ยุ่งๆ ทั้งนักศึกษาและอาจารย์ เพราะมีงานใหญ่ทั้งสองงาน เป็นงาน มอ.วิชาการ กับ งานศิลปวัฒนธรรมงานคึกคักมาก
ยิ่งตอนเย็นๆก็มีประชาชนภายนอกมาเที่ยวในงานด้วย
เมื่อวานตอนเย็นยังได้ไปเดินเล่นดูนักศึกษาออกร้านขายของ ขายอาหารหาทุน เข้าชมรม มีวิธีการเรียกแขกเข้าร้านกันแพรวพราว
อาจารย์ย่ามแดง ก็ยุ่งๆจริงๆแหละ....
" พี่หน่อย อยู่ไหนครับ ...."
" พี่อยู่ในรถ หน้ามอ. จะไปทานข้าวยำ กับ อาจารย์อัพ..."
นี่เป็นการเจอกันวันที่สองที่ปัตตานี พออีกวัน โทรมาอีก
" พี่หน่อยผมอยู่ที่หาดใหญ่ ผมลืมรายงานพี่หน่อย "
" พี่มาเที่ยวตลาดจะบังติกอกับน้องในเมือง
ยังไง ต้องหาเวลามาถ่ายรูปกับผลงาน ภาพวาดของพี่ที่หอศิลป์ด้วยนะ...." ฉันร่วมวาดรูปกับนักศึกษาในการอบรมด้วย ทำงานกับ
นักศึกษาไปด้วย สนุกดี
น้องย่ามแดง ได้แต่ " ครับพี่ ผมจะถึงปัตตานี พรุ่งนี้สายๆ"
ส่วนฉันก็เตรียมงานลงพื้นที่กับเพื่อนยาวไปอีก 5 วัน...
มิตรภาพจากชาว blog ทำให้รู้สึกว่ามีญาติอยู่ทุกที่
สวัสดีค่ะ
มิตรภาพจากชาว blog ทำให้รู้สึกว่ามีญาติอยู่ทุกที่
ตอนนี้ก็กำลังจะพบกับคุณนายดอกเตอร์ เรื่องผ้าไทย ด้วยค่ะ มิตรภาพกำลังงอกเงยค่ะ
เสียดายจัง น้องย่ามแดง มาหาดใหญ่เมื่อไหร่คะเนี่ย ไม่ทราบเลย