เมื่อใดที่ครูแอนได้มีโอกาสไปราชการ หรือ ไปเที่ยวที่ตัวเมือง จ.แม่ฮ่องสอน ทุกครั้งครูแอนต้องไปที่หนองจองคำเพื่อไปให้อาหารปลา (ซึ่งคนขายอาหารปลา เป็นลุงแขนพิการ ขาเป๋ ผอม ๆ ตัวเล็ก ๆ แต่งตัวด้วยเสื้อยืดเก่า ๆ สีขาวจนออกเหลือง กางเกงขาสั้น คนหนึ่ง )ซึ่งครูแอนประทับใจมาก เพราะคุณลุงจะนำข้าวโพดคั่ว (อาจเรียกป๊อปคอร์น)ก็ได้ค่ะ แต่ป๊อปคอร์นคุณลุงไม่เหมือนหน้าโรงหนังน่ะค่ะ ......และขนมปังปอนด์ มาขายที่ศาลากลางน้ำ (ขอโทษด้วยครูแอนไม่ได้ถ่ายภาพคุณลุงมาด้วย...คราวหน้าจะขอถ่ายรูปคู่คุณลุง) ข้าวโพดคั่วขายถุงละ20 บาท และขนมปังขายถุงละ 18 บาท
คุณลุงจะเขียนราคาติดไว้ที่ถุง แล้วจะมีกระปุกตังค์ วางไว้ข้าง ๆ ...วันนั้นครูแอนไปก็มองหาคุณลุง คุณลุงไปไหน? เพราะไม่เห็นคุณลุง เห็นแต่ คนที่ไปให้อาหารปลาก็หยิบถุงอาหารปลา แล้วจ่ายตังค์ตามราคา และทอนตังค์เอง โดยที่ไม่ต้องกลัวว่าตังค์จะหาย.......คุณลุงให้เกียรติว่าคนอื่นต้องซื่อสัตย์ด้วยนั่นเอง...ออ.....เห็นคุณลุงกำลังหาเก็บขวดที่ถังขยะ ใส่ในถุงอยู่ ครูแอนแอบอมยิ้ม ชื่นชมอยู่ในใจ ชีวิตคุณลุง พอเพียงเหลือเกิน การทำมาหากินตามสภาพ ไม่ฟุ้งเฟ้อ ไม่อายที่จะทำงานหารายได้ ทุกอย่างที่..สุจริต และที่สำคัญที่สุดไม่ทำให้เป็นภาระของคนอื่น แต่เป็นคนที่ใช้ชวิตอย่างคุ้มค่า
ล่าสุดครูแอนไปอบรมการขับเคลื่อนการคิดสู่การเรียนการสอนเพื่อน้อมนำเศรษฐกิจพอเพียง ที่ สำนักงานเขตพื้นที่แม่ฮ่องสอน วันที่ 21-23 มิ.ย.ที่ผ่านมา ครูแอนได้มีโอกาสได้พบกับคุณลุงหน้า เซเว่น11ตอนค่ำโพล้เพล้ คุณลุงกำลังจะข้ามถนน มือถือถุงขวดน้ำ กระป๋องที่แกหาได้ถุงย่อมพอสมควร คุณลุงรอนาน เพราะรถแล่นไปมา ไม่หยุดเพราะสภาพย่องแย่ง ของแกกว่าจะข้ามได้ ครูแอนกับเพื่อนครูอีกคนมองซ้ายมองขวา เพื่อนครูลงไปกลางถนน โบกมือประมาณว่าเป็นจราจรจำเป็นห้ามรถ หยุดไว้ก่อน ครูแอนรีบวิ่งไปบอกคุณลุงให้ข้ามถนนได้แล้ว....แกก็ค่อย ๆ พาร่างกายที่กร็องแกร้ง ของแกข้ามถนนไปได้อย่างช้า ๆ ................
วันนี้โชคดีที่เรามาเจอ...แต่ไม่สิน่ะ เพราะนี่เป็นแค่วันเดียวเองแล้วคุณลุงต้องข้ามถนนเส้นนี้ ทุกวัน ......โชคดีที่เป็นถนนไม่กว้างนักและคุณลุงคงโชคดีที่ได้มาอยู่เมืองแม่ฮ่องสอน ที่เป็นเมืองเล็ก ๆ ที่ผู้คนมีน้ำใจ....ได้แต่ภาวนาขอให้คุณลุงปลอดภัย
ครูแอนนำภาพวัดจองกลางที่อยู่ติดกับหนองจองคำมาให้ดูค่ะ
สวยดีนะครับวัดถ้ามีโอกาสคงจะได้ไปเที่ยว และได้เจอคุณลุงคนนั้น
ขอบคุณค่ะ
สวัสดีครับคุณครูแอน
ขอชื่นชมน้ำใจขอคุณครูที่มีต่อคุณลุง
เด็กๆนักเรียนโชคดีนะครับ
ที่มีคุณครูแอนเป็นแบบอย่าง
จะมาติดตามอ่านอีกนะครับ
คุณลุงคนนี้ ถึงแม้ร่างกายพิการ แต่เป็นคนดีมาก มีความซื่อสัตย์ และจำคนแม่น แกขายอาหารปลาให้ญาติ เป็นคนรอบคอบและระมัดระวังอยู่เสมอ ทั้งกิริยมารยาท การเดินข้ามถนน ถึงร่างกายพิการแต่จิตใจดีกว่าคนปกติบางคนเสียอีก ที่สำคัญรู้จักทำมาหากิน ลุงเกสงสารแกเตยเอาเงินยื่นให้แกเพราะสงสารแต่แกไม่รับ บอกว่าต้องแลกเปลี่ยนกัน เอาอาหารไปให้ปลาถึงจะรับเงิน ลุงเกประทับใจมากๆ วันใดที่ลุงเกไปที่ศาลาแกแสดงออกด้วยท่าทางดีใจ คอยถามทุกข์สุกดิบลุงเกเสมอ โอบอ้อมอารีต่อลูกหลานของลุงเกทุกคนที่แกได้พบเห็น เสมือนหนึ่งเป็นญาติของแกนั่นเอง
เราพบเห็นสิ่งดีๆที่ตรงกันเข้าแล้วนะหนูแอน ขอให้ครูทุกคนพยามยามฝึกสอนเด็กให้ได้แม้ครึ่งหนึ่งของลุงพิการคนนี้ก็พอ
ลุงเก
สวัสดีค่ะคุณลุง