คิดเหมือนกันว่า...ไม่มีอะไรจะเขียนแล้วหรือ เปล่าเลย ในเมื่อมีลมหายใจ ยิ่งมีเรื่องเขียนมากมาย ในอดีต ในปัจจุบัน และในอนาคต สำหรับบันทึกนี้ น่าจะเป็นเรื่องราวที่จะเกิดขึ้นในอนาคต โดยนำเรื่องราวในอดีตออกมาเล่า...ว่า.... ในการเป็นวิทยากร มักจะได้ยอดหรือส่วนที่งอกเงยมาเสมอ หากเรารู้จักว่า...เราจะทำงานอย่างไร ให้ไปสู่จุดมุ่งหมาย ทุกคนมีสิทธิคิด วาดฝัน ออกมาให้เป็นรูปธรรม คิดออกมาดังๆ กับประสบการณ์ที่เราจะฝ่าฟันกันไปให้ถึง บางคนก็จะพูดว่า....เดินทางไปให้ถึงดวงดาว ทั้งๆที่รู้ว่า.....ดวงดาวที่พูดถึงนั้น เราไปไม่ถึงแน่นอน แต่....เพื่อให้ตัวเองและคนรอบข้างได้รู้ว่า.....เรากำลังพากเพียรพยายามกันอยู่ สำหรับครูอ้อยแล้ว...กำลัง.....ก้าวไปสู่ครูเชี่ยวชาญ ที่นี่ เป็นจุดมุ่งหวังของครูอ้อย จากความมุ่งหวังทั้งหมด ที่ไม่อาจกล่าวได้.... การจะไปถึงเส้นชัยที่ครูอ้อยมักจะเรียกว่า....The Winner นั้น ต้องเก็บเกี่ยวความรู้ ประสบการณ์ของกระบวนการ และมีค่านิยม เจตคติ ที่ดีในการทำงาน ต้องอดทน อดกลั้นกับสิ่งเร้าต่างๆที่จะลบความมุ่งมั่นของครูอ้อย ความยาก ความลำบาก เป็นตัวแปรที่ครูอ้อยจะต้องศึกษาอย่างจริง ด้วยระยะเวลาอันจำกัด เพราะครูอ้อยมีเวลาและหน้าที่หลายหน้าเสียเหลือเกิน ความท้อแท้ เป็นอีกตัวแปรหนึ่งที่มักจะเกิดขึ้นเสมอ ต้องหันหลัง หนีจากมันไปให้พ้น ทุกเช้า...ต้องคิดว่า วันนี้จะทำอะไร ทุกค่ำก่อนจะหลับ....ต้องวางแผนไว้ในใจ เสียดายกับเวลาของคนบางคนที่หยิบจับ ในสิ่งที่ไม่มีความหมายในชีวิต... อยากจะเข้าไปขอ....... หากขอกันได้
