ขอบพระคุณครับ
ได้แง่คิด เตือนสติหลายแง่มุมครับ สิ่งที่ทำให้เราต้องเครียดอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ก็คือเมื่อต้องร่วมทำงานเป็นทีมกับคนที่มีระดับความคิด ความจริงจังในงานต่างระดับกับเรามากๆครับ เขาดูเหมือนหันหน้ามาทางเดียวกับเรา แต่พอลงลึกทีไร พบว่าส่วนใหญ่เขาแค่เกาๆ แตะๆอยู่ที่ผิวเปลือก ขณะที่เราพูดเรื่องแก่น เขาส่วนมากพูดกันแต่เรื่องกระพี้ ของเรื่องเดียวกันนั้น เพราะความเคยชินว่าแค่นั้นแค่นี้ก็ ผ่านได้แล้ว ไม่มีใครว่าอะไรแล้ว จะอะไรกันนักหนา ฯลฯ
ในที่สุด เมื่อผลโดยรวมของงานออกมา มันก็ไม่ค่อยมีแก่น ไม่มั่นคงยั่งยืน ดูแล้วให้อึดอัด ขัดใจ เพราะเราก็เป็นหนึ่งในนั้น ที่ดูเหมือนเป็นผู้ร่วมผลักดันให้ผลแบบนั้นเกิดขึ้นมา ... คำถามของผมก็คือ จะทำอย่างไรดี ให้เพื่อนร่วมงานที่อยู่ในระดับแกนนำ หรือกรรมการ ที่หันหน้ามาทางเดียวกับเราแล้วเหล่านี้ เลิกคิด "เกางาน" หันมาคิดให้ "ถึงแก่น" และได้ "ทำงาน" จริงๆเสียที
หมายเหตุ
เรื่องแบบนี้ภาคเอกชนคงมีน้อยครับ .. แล้วภาคไหนล่ะมีมาก .. อย่าให้ต้องตอบเลยครับ ที่ท่านคิดกันอยู่นั้นน่ะ ใช่แล้วล่ะ .. เป็นคำตอบที่ถูกต้องครับ
หมายเหตุ 2
ผมไปปลดปล่อยความรู้สึกเหล่านี้ไว้ท้ายบันทึกเรื่อง ชีวิตที่พอเพียง : 309. เรียนรู้จากการเป็นกรรมการ ของ อ.หมอวิจารณ์ อยากให้ท่านตามไปอ่านเนื้อความของตัวบันทึกด้วยครับ ดี ดี ดี.
ที่ว่าเกางานนี่ว่าแย่แล้ว เกาไม่ถูกที่คันคงเลวร้ายกว่าอีกนะครับพี่บ่าว
ขอบคุณสำหรับแง่คิดเกาๆ(กิเลส)ครับ