ครูอ้อยก้าวขาลงจากรถแท็กซี่ เข้ามาในโรงเรียนตอนเช้า พบกับเพื่อนในกลุ่มสาระฯ คนที่สองที่ครูอ้อยจะต้องดูแล เนื่องจากครูอ้อยเป็นหัวหน้ากลุ่มสาระฯ จากบันทึกเรื่อง....แผนการของการเลื่อนวิทยฐานะ ครูอ้อยจึงนัดกับเธอ และบอกว่า...พบกันหลังจากกินข้าวกลางวัน ที่ห้องพัก ตัวเธอเองยังบอกว่า ...จะรีบไปไหน ยังมีเวลาอีกตั้ง 5 ปี ครูอ้อยรู้สึกว่า...ความมุ่งมั่นของเธอ.....ได้เปลี่ยนไป แต่สำหรับครูอ้อย...ความมุ่งมั่นยังคงเหมือนเดิม ยิ่งได้ยินคำพูดของเธอ...ยังเหลืออีกตั้งหลายปี มันทำให้ครูอ้อยต้องเหลียวหลัง และพูดกับเธอว่า...สำหรับพี่อีกตั้งหลายปี แต่ครูอ้อย...เดี๋ยวเดียวเอง เธอตัดบทสรุปว่า...จะไปหาครูอ้อยตอนพักกลางวัน และครูอ้อยก็ไปถึงห้องพักก่อนเธอตอนพักกลางวัน ครูอ้อย..ปฐมนิเทศเธอ..เหมือนกับคนแรก และมีน้องอีกคนตามมา เหมือนไม่รู้เวลา.... ครูอ้อยรอให้น้องออกไป จึงพูดต่อ เพราะเวลามีน้อย และครูอ้อยก็ต้องขึ้นไปสอน ตลอดระยะเวลาที่พูดวางแผน เธอมีทีท่าว่า...ทำไม่ได้ ครูอ้อยถอดใจเลยว่า....การที่จะประสบกับความสำเร็จในการใดใดก็ตาม...หากไม่มุ่งมั่น หากไม่ฝ่าฟัน หากไม่เพียรพยายาม มักจะไม่มีกำลัง ไม่มีพลังกาย พลังใจ ความรู้สึกนี้ จะส่งผลมาถึงครูอ้อย..ที่พยายามจะช่วยเหลือด้วย ครูอ้อยก็จะหมดกำลังใจเช่นกัน เหมือนกับ...เข็นครกขึ้นภูเขา จริงๆ
สาธุ
อยากให้มีคุณครู อย่างครูอ้อยมาก ๆ
ขอให้บุญกุศลที่ครูอ้อย และดิฉันทำมา ดลบันดาลให้ครูอ้อยมีความสุขมาก ๆ มีกำลังกายกำลังใจเข้มแข็งตลอดไปค่ะ
เอ้า .....หลาน ๆ บรรเลงให้ 1 เพลง แทน 1 จอก
สวัสดีค่ะท่าน ศน.วัฒนา ก้อนเชื้อรัตน์
ขอบคุณค่ะ