ปากกับท้อง..?ใครว่าไม่สำคัญ... <p style="margin: 0cm 73.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal">ความหิวไม่เคยปราณีใครเลยจริง..ๆ อดข้าวหนาเจ้าชีวาวาย…ตาลายจริง ๆๆ </p><p style="margin: 0cm 73.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 73.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal">วันนี้เพื่อน ๆที่ทำงานอยู่บนหลังเขามีการคุยกันเรื่องการสั่งอาหารเที่ยงกัน เมื่อรอคอยจนหลังเที่ยงไปแล้วยังไม่มีแววว่าอาหารจะมา เลยสอบถามลงไปต้นทางปรากฏว่า อาหารที่สั่งไว้มาถึงต้นทางแล้วแต่ไม่มีใครขึ้นมาบนเขา </p><p style="margin: 0cm 73.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 73.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal"> บางทีถามที่ต้นทางก็บอกว่ายังไม่มีใครออกไปซื้อเลย การฝากความหวังบางทีก็ชวดจากความหวังนั้น ๆ</p><p style="margin: 0cm 73.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 73.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal"> กับอีกกรณีหนึ่งเพื่อนโทรสั่งซื้ออาหารกล่อง ๆ ละ 25 บาท แล้วมีบริการนำส่งถึงที่อยู่บนเขาเลยแล้วทันใจได้ทานสมใจอยากเลย เป็นการบริการที่ทำให้ผู้สั่งซื้อพอใจ และสินค้าก็ดูดีกินอร่อยปาก</p><p style="margin: 0cm 73.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 73.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal"> เพราะคนทำมาเปิดร้านใกล้ ๆที่ทำงานแต่อยู่ตีนเขา แล้วแถมบริการนำส่งถึงที่อีกต่างหาก เขาคนนี้เคยทำงานที่ร้านอาหารมาก่อนแล้วออกมาทำร้านอาหารเองครับ...</p> เรื่องนี้ผมมองว่าปากกับท้องกินก็จริงแต่ความอิ่มไปอยู่ที่จิตใจครับผม ฮา ๆ เอิก
หิว.ๆๆๆ ปากกับท้อง..?
อดข้าวหนาเจ้าชีวาวาย...ตาลายจริง ๆๆ
ความเห็น
บทความในวันเดียวกัน
คนไร้กรอบ · 29 มิ.ย. 2550
peeterpan ครูจำเป็น · 29 มิ.ย. 2550
โรงพยาบาลบ้านหมี่ · 29 มิ.ย. 2550
หนุ่ม ร้อยเกาะ · 29 มิ.ย. 2550
หลวงแคว็ด · 29 มิ.ย. 2550
นั่นน่ะสิค๊ะ พักแล้วจะทานไรดี
ฮ่า..................
สวัสดีค่ะ
ปากกับท้องกินก็จริงแต่ความอิ่มไปอยู่ที่จิตใจครับผม
การกิน เป็นความสุขอย่างหนึ่งของมนุษย์ค่ะ นอกเหนือจากกินเพื่ออยู่ค่ะ
ปากกับท้องกินก็จริงแต่ความอิ่มไปอยู่ที่จิตใจ
เวลาหิวส่วนมากเราไม่ได้คำนึงถึงจิตใจกันสักเท่าไหร่ครับอาจารย์ เวลาสั่งอะไรแล้วไม่ได้ดั่งใจก็มีน้ำโหขึ้นมาอีก
ถ้าเข้าใจสักนิดก็น่าจะดีไม่น้อย อีกอย่างก็คงไม่เสียน้ำใจซึ่งกันและกัน
ทางที่ดีผมว่าถ้าจะทานก็ซื้อเองเลยดีกว่าได้แน่นอนไม่ต้องมานั่งพะวงว่าจะมาเมื่อไหร่ครับผม
ก็จริงนะสิครับ ความหิวเป็นโรคอย่างยิ่ง
แวะเข้ามาเยี่ยมค่ะอาจารย์ ขณะนี้อิ่มแล้ว
ความหิวเมื่อถึงเวลาอาหาร กับความหิว โหยเนื่องจากน้ำตาลในเลือดต่ำ ความจำเป็นของอาหารที่เข้าปากกับความอร่อยของอาหารเมื่อกระทบลิ้นจึงต่างกัน
สวัสดีครับ คุณ <div style="padding-right: 4px; padding-left: 0px; padding-bottom: 4px; padding-top: 0px">
</div><div class="info">
I'm ao
นึกถึงโรตีที่อินเดียที่เคยทานเลยครับ ฮา ๆ เอิก ๆ</div><div class="info">ขอบคุณครับ</div>
สวัสดีครับ คุณ <div style="padding-right: 4px; padding-left: 0px; padding-bottom: 4px; padding-top: 0px">
</div><div class="info">
sasinanda
การกินมีทั้งอาหารตาอาหารจิตใจนะครับผม</div><div class="info">ขอบคุณครับ</div>
สวัสดีครับ คุณ <div style="padding-right: 4px; padding-left: 0px; padding-bottom: 4px; padding-top: 0px">
</div><div class="info">จักรวุธ อินต๊ะจัง</div><div class="info">เป็นการพึ่งตนเอง ดีแท้เลยนะครับผม</div><div class="info">ขอบคุณครับ</div>
สวัสดีครับ คุณ <div style="padding-right: 4px; padding-left: 0px; padding-bottom: 4px; padding-top: 0px">
</div><div class="info">สุจิตฺโต ก้านทอง</div><div class="info">จริงครับความหิวเป็นโรคอย่างหนึ่ง</div><div class="info">ทำให้หน้ามืดตาลายจะเป็นลม ฮา ๆ เอิก ๆ</div><div class="info">ขอบคุณครับ</div>
สวัสดีครับ คุณ <div style="padding-right: 4px; padding-left: 0px; padding-bottom: 4px; padding-top: 0px">
</div><div class="info">
พานทอง
ผู้ปฏิบัติธรรมแยกได้จริงเรื่องรสอาหาร เช่นท่านพุทธทาสภิกขุ ด้วยความเคารพ ท่านฉันอาหารเพียงข้าวคลุกกับน้ำปลาเท่านั้นก็เคยมีครับ…</div><div class="info">ขอบคุณครับ</div>
สวัสดีครับ.....อาจารย์ยูมิ...ครับ แวะมาเยี่ยมครับอาจารย์ ..
ความหิว เป็นทุกข์ชนิดครับ ความอิ่มเป็นสุขหรือเปล่าไม่ทราบได้ครับ......
ความหิวเป็นทุกข์เพราะเป็นโรคชนิดหนึ่งที่ทำให้เกิดการอาการได้หลาย ๆ อย่างครับ ไม่ว่าจะหงุดหงิด มือสั่น ๆ ท้องส่งเสียงร้องแล้วยังทรมานอีก ต่อไปจนหน้ามืดตาลาย คล้ายจะเป็นลม หมดสติได้....ทำอย่างไรไม่ให้ทุกข์ ก็ต้องบำบัดความหิวเก่า บรรเทาความหิวใหม่ ด้วยอาหารโภชนการ เป็นอันว่าทุกข์ถูกขจัดเรียบร้อย....... แต่เมื่อเราหิวมาก ทานอย่างไม่ยั้งคิด ความอิ่มที่เกินพอดี ก็จะตามมา ความทุกข์จากความอิ่มย่อมเกิดขึ้นได้ ถ้าไม่ตั้งสติก่อนที่จะทานอาหาร (เช่น กล่องข้าวน้อยฆ่าแม่นั้นเอง)
แต่ที่ทุกข์เพราะใจหิว ไม่อิ่มใจนั้น คงต้องหาทางแก้เอาเองครับ
สวัสดีครับ คุณ <div style="padding-right: 4px; padding-left: 0px; padding-bottom: 4px; padding-top: 0px">
</div><div class="info">
นาย สมพงศ์ ตันติวงศ์ไพศาล
ความทุกข์จากความอิ่มย่อมเกิดขึ้นได้ ถ้าไม่ตั้งสติก่อนที่จะทานอาหาร (เช่น กล่องข้าวน้อยฆ่าแม่นั้นเอง)</div><div class="info">นึกถึงหมอลำเรื่องทางอิสานที่ผมเคยฟังเรื่องนี้ครับ</div><div class="info">และพระธาตุนี้อยู่ที่บ้านตาดทอง เมืองยะโส</div><div class="info">ผมเคยไปเยี่ยมมาแล้วครับ…</div><div class="info">ผมยังสงสัยว่าทำไมเขาไม่พัฒนาองค์พระธาตุนี้ให้โดดเด่นเป็นสง่า…น่าเดินทางไปชม…หรือผมคิดผิดเพราะตอนนี้เขาพัฒนาแล้วก็ไม่รู้นะครับผม</div><div class="info">ขอบคุณครับ</div>
ปาก-ท้องและของกิน
รู้จัก “อาหาร” ในมุมมองที่มากกว่า “อาหาร”
หนึ่งในปัจจัยสี่ที่สำคัญต่อการดำรงชีวิตของมนุษย์ นั่นคือ “อาหาร” ไม่ว่าจะอยู่ในสังคมและวัฒนธรรมลักษณะใดก็ตาม จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องสอบถามเรื่องความเป็นอยู่โดยเฉพาะเรื่องปาก-ท้อง สังเกตุได้จาก “กินข้าวหรือยัง” “กินข้าวกันไหม” “หิวไหม” เป็นต้น การศึกษาทางมานุษยวิทยาเป็นการศึกษาเชิงลึกเพื่อทำความเข้าใจในแง่มุมของความรู้สึกนึกคิด การเปลี่ยนแปลง และความเคลื่อนไหวของผู้คนในแต่ละวัฒนธรรม ซึ่ง “อาหาร” ในมุมมองของคนทั่วไปอาจจะเป็นแค่รสชาติ บรรยากาศ สถานที่ แต่ในทางมานุษยวิทยา “อาหาร” เป็นได้มากกว่านั้น เพราะอาหารที่ผ่านการกลั่นกรองจากวัฒนธรรม อาจกลายเป็นประตูบานใหญ่ที่เปิดไปสู่การเรียนรู้ในหลายเรื่อง โดยเฉพาะเรื่องราววิถีชีวิตวัฒนธรรมของผู้คนที่แตกต่างหลากหลาย
ปรากฏการณ์เกี่ยวกับอาหารในยุคโลกาภิวัตน์จึงครอบคลุมหลายมิติ ในทางการเมืองอาหารถูกใช้เป็นเครื่องมือการต่อสู้ของคนกลุ่มต่างๆ ความขัดแย้ง การแย่งชิงที่ดินและทรัพยากรนำไปสู่ภาวะไร้ความมั่นคงทางอาหาร ในมิติของสุขภาพก็เกิดภาวะ “อยากอด” ของคนมีอันจะกินคู่ขนานไปกับภาวะ “อดอยาก” ของคนไม่มีจะกิน เกิดการพัฒนาผลิตภัณฑ์อาหารเสริม/ผลิตภัณฑ์เสริมอาหารใหม่ๆเพื่อรองรับตลาดผู้บริโภคที่ระแวดระวัง ใส่ใจในสุขภาพ ในเชิงสุนทรียะ/ผัสสะ สถาบันอาหาร ไม่ว่าจะเป็นวิทยาลัย มหาวิทยาลัย โรงเรียนสอนทำอาหาร โรงแรมชั้นนำ นิตยสารเกี่ยวกับอาหาร รายการทีวี หนังสือคู่มืออาหาร ได้ทำหน้าที่สร้างสรรค์เมนู ผลิตภัณฑ์ใหม่ๆ อย่างต่อเนื่อง เพื่อตอบโจทย์เรื่องความอร่อย คุณค่าทางโภชนาการ สุนทรียรสของอาหาร และความรื่นรมย์ของการกิน
“อาหาร” ในแบบฉบับของมานุษยวิทยาจึงเป็นการทบทวนและวิพากษ์วัฒนธรรมการกินในชีวิตประจำวัน การกินอาหารที่หลากหลายเป็นช่องทางที่ทำให้เรารู้จักคนอื่น ตลอดจนชี้ชวนให้เห็นถึงความสัมพันธ์ทางการเมือง เศรษฐกิจ และรากของวัฒนธรรมซึ่งแฝงอยู่ในกระบวนการผลิต การแลกเปลี่ยน และการตระเตรียมอาหาร ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน) ขอเชิญชวนท่านผู้สนใจ ตลอดจนท่านผู้ซึ่งในอนาคตจะกลายเป็นผู้มีส่วนร่วมในการกำหนดชะตากรรมของปากท้องและชีวิตผู้คน ร่วมส่งบทความวิชาการเพื่อรับการพิจารณานำเสนอในการประชุมประจำปีทางมานุษยวิทยา ครั้งที่ 9 เรื่อง ปาก-ท้องและของกิน: จริยธรรมและการเมืองเรื่องอาหารการกิน ซึ่งจะจัดขึ้นในระหว่างวันที่ 25-27 มีนาคม 2553 ณ ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน) ภายใต้หัวข้อย่อยดังต่อไปนี้
อาหารกับพลวัตทางสังคม
การเปลี่ยนแปลงวัฒนธรรมการกิน ประเภทของอาหาร และการปรุงแต่งอาหาร สะท้อนให้เห็นถึงความเคลื่อนไหวทางสังคมและวัฒนธรรมอย่างไร การสืบค้นสังคมและวัฒนธรรมของมนุษย์ยุคก่อนประวัติศาสตร์ผ่าน “ซาก” ของคนและอาหาร นัยทางสังคมและวัฒนธรรมของอาหารในจารึก และประวัติศาสตร์ของสงคราม ความขัดแย้ง การไล่ล่าอาณานิคมอันสืบเนื่องมาจากอาหาร นัยทางการเมืองและวัฒนธรรมของการประดิษฐ์อาหารประจำชาติและประจำท้องถิ่น ความเป็นต้นตำหรับและความหลากหลายของอาหารในแต่ละท้องถิ่นในกระแสโลกาภิวัตน์ การเกิดขึ้นของอาหารแนวใหม่ (Fusion food) สะท้อนถึงภาพเคลื่อนไหวทางสังคมอย่างไร
การวิเคราะห์ความหมายทางวัฒนธรรมของอาหาร
การสร้างหรือปรุงแต่งรสสัมผัสตั้งแต่ภาพ กลิ่น เสียง และรสชาติมีผลอย่างไรต่ออาหาร มีอาหารประเภทไหน รสสัมผัสชนิดใดที่ถูกทำให้ลืมหรือถูกรื้อฟื้นขึ้นมาใหม่ รสนิยมในการบริโภคกับประเด็นเรื่องอัตลักษณ์ ข้อกำหนด ข้อห้าม ข้อยกเว้นทางศาสนาและความเชื่อซึ่งสัมพันธ์กับวัฒนธรรมการกินและการเซ่นสังเวย ตลอดจนการถือกำเนิดของมายาภาพเกี่ยวกับอาหารในโลกสมัยใหม่ ความหมายของมารยาทในการกินอาหาร มารยาทบนโต๊ะอาหาร ประสบการณ์และความแตกต่างในมิติของเพศสภาวะสัมพันธ์อย่างไรกับวัฒนธรรมการกินและรังสรรค์อาหาร ร่างกายเล่าถึงอาหารและอาหารเล่าถึงความใฝ่ฝันเกี่ยวกับร่างกายอย่างไร อาหารกับการเปลี่ยนผ่านของความเป็นชาติพันธุ์ อัตลักษณ์ทาง และชนชั้นภายใต้วัฒนธรรมการกิน
จริยธรรมของอาหารการกิน
ความตะกละคือข้อกล่าวหาทางศีลธรรมที่เกี่ยวข้องกับการควบคุมการบริโภคทั้งในเชิงเศรษฐกิจและโดยเฉพาะในทางวัฒนธรรม คำถามคือ ความตะกละเป็นหลักการสากลหรืออยู่ที่ว่าผู้บริโภคมากเป็นใครในสังคมกันแน่มายาคติเกี่ยวกับการกินของแปลกและหายาก การกินคน และความอิหลักอิเหลื่อทางจริยธรรมในอุตสาหกรรมการผลิตอาหาร
อนาคตของอาหารและมนุษยชาติ
อิทธิพลของอุตสาหกรรมข้ามชาติกับประเด็นเรื่องความมั่นคงทางอาหาร ทำไมความอดอยากจึงยังคงเป็นปัญหาในหลายภูมิภาคของโลก อุตสาหกรรมอาหารสัมพันธ์กับปัญหาการสูญเสียความหลากหลายทางชีวภาพอย่างไร ร่างกายของมนุษย์เปลี่ยนแปลงไปจากการผลิตอาหารในอุตสาหกรรมยุคใหม่เพียงใด ขบวนการอาหารทางเลือกจะเป็นทางออกให้กับมนุษยชาติได้หรือไม่
สำหรับบทความที่นำเสนอจะต้องเป็นบทความใหม่ที่ไม่เคยเผยแพร่มาก่อน ผู้สนใจส่งบทคัดย่อเพื่อพิจารณาได้ถึงวันที่ 1 กันยายน 2552 ศูนย์ฯ ขอสงวนสิทธิ์ในการพิจารณาคัดเลือก และจะประกาศผลการคัดเลือกภายในวันที่ 7 กันยายน 2552 ผู้ที่ได้รับการคัดเลือกต้องส่งบทความฉบับเต็มและนำเสนอในเวทีการประชุมวิชาการทางมานุษยวิทยาในเดือนมีนาคม 2553
สอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมโทร 0 2880 9429 ต่อ 3811,3812 หรือที่ www.sac.or.th
ขอขอบคุณในการประชาสัมพันธ์
ศิวัช นนทะวงษ์ ประสานงานวิชาการ
หวัดดีครับท่านอาจารย์ เข้ามาทักทายครับ สำหรับผมเที่ยงนี้มีตำหมักหุ่งด้วยครับ
สวัสดีครับ คุณศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน)
ขอบคุณครับผม
สวัสดีครับ นายก้ามกุ้ง
อร่อย ๆ นะครับ
อิ อิ อิ
ขอบคุณครับ