เรื่องเศร้า.....เช้านี้   เมื่อเวลา ประมาณ 05.00 น.  ครูอ้อยขับรถออกจากบ้านในอาการปกติ 
เมื่อครูอ้อยจะเลี้ยว  เครื่องรถก็ดับ  และดับสนิท 
ครูอ้อยสตาร์ทเท่าไรก็ไม่ติด   ครูอ้อยจึงรีบโทรศัพท์กลับบ้าน  เพื่อให้พ่อบ้านมาหาครูอ้อย  เพราะเพิ่งจะออกมาไม่ไกลบ้านเท่าไรนัก  
ครูอ้อยถูกยิงคำถาม  ตลอดเวลาว่า....เติมน้ำหรือเปล่า  
และครูอ้อยก็วิ่งเอาน้ำในรถให้เธอเติม  
จริงๆแล้ววันนี้....ครูอ้อยก็อยากลาโรงเรียน   แต่...วันนี้มีรายการดีๆที่ไม่น่าพลาดโอกาส 
ครูอ้อยจึง..ต้องไปโรงเรียน  แต่จะยืนอยู่เป็นเพื่อนพ่อบ้าน  เพราะช่างซ่อมรถแถวนี้ ....ตื่นสาย 
ตลอดระยะเวลาที่ยืนรอช่าง   ฝนก็โปรยปรายมาเรื่อยๆ  ครูอ้อยก็ยืนกางร่ม   พ่อบ้านของครูอ้อยก็เปิดกระโปรงรถ  หมุนโน่นนี่แบบเป็นช่าง 
เพื่อนๆของเธอผ่านไปมา  ก็เป็นกำลังใจ  ช่วยดูกันทุกคน    รถแท็กซี่วิ่งผ่านมา  เธอเอาแบตเตอรี่มาจูนกัน  เธอทำทุกวิถีทาง  ครูอ้อยเห็นเธอเอาหัวเทียนออกมา   เธอเดินไปมาระหว่างหน้ากับคนที่คนขับ  
ครูอ้อยไปซื้อกาแฟมาให้เธอ  ส่วนครูอ้อยก็หิวหิ้วท้องไปกินที่โรงเรียน  
ครูอ้อยเดินไปตู้ ATM เพื่อไปรูดเงินมาใช้  และมายืนรอสักครู่   ก็ สองโมงกว่าแล้ว   ครูอ้อยนั่งรถมอเตอร์ไซค์ของเพื่อนพ่อบ้าน  แล้วเดินข้ามฝั่งไปขึ้นรถแท็กซี่ไปโรงเรียน 
ครูอ้อยถึงโรงเรียนเวลา 09.45 น.  และรีบวิ่งไปสอนนักเรียนทันเวลา...
เรื่องเศร้าเช้านี้..ยังไม่จบ  พอตอนบ่าย  พ่อบ้านก็โทร...มาแจ้งว่า...รถอยู่ใกล้ๆบ้าน   และเล่าอาการให้ฟัง  
ครูอ้อยก็เลยตอบกับเพื่อนๆว่า.....รถของครูอ้อยมันแก่  และครูอ้อยก็เก่า...เลยต้องไปทำ.....รีแพร์  เพื่อนๆก็หัวเราะกันใหญ่