ความคิด ความเชื่อ ของคนเราเท่านั้น ที่จะมีอำนาจสั่ง ให้เรา สบายดี หรือ ไม่สบาย
ฉันทักทาย น้องที่เพิ่งกลับมาจาก ไปเรียนโครงการทุนปริญญาโท อเมริกา
<p style="margin-left: 18pt" class="MsoNormal"> <span style="background-color: #ccffcc">“</span><span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"; background-color: #ccffcc'> เป็นอย่างไรบ้าง<span> </span>ไม่ใช่เราหรือที่เก่งภาษาที่สุดในรุ่น ทำไมจบหลังคนอื่น ล่ะ </span><span style="background-color: #ccffcc">“</span></p> <p style="margin-left: 18pt" class="MsoNormal"> <span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'>เป็นจริงอย่างนั้น น้องเคยแปลงานมากมาย ล่าสุดก็ทำงานกับ</span></p> <p style="margin-left: 18pt" class="MsoNormal"><span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'> องค์กรหมอไร้พรมแดนที่สุรินทร์<span> </span>และตอนฉันป่วย<span> </span>ก็ประสานงานกับ </span></p> <p style="margin-left: 18pt" class="MsoNormal"><span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'>นักศึกษาสิงคโปร์ ที่จะมาออกค่ายที่ชุมชนช่วยสร้างแท้งค์น้ำ ประปา ให้ชาวบ้าน<span> </span></span></p><p style="margin-left: 18pt" class="MsoNormal"><span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'>ทำให้ฉันนอนในโรงพยาบาลอย่างมีความสุข</span></p> <p style="margin-left: 18pt" class="MsoNormal"> <span style="background-color: #ffff00">“</span><span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"; background-color: #ffff00'> ก่อนมานี่ ผมเครียดมากเลย ไปพบหมอเลยนะ หมอลงใบรับรองว่า ผมป่วยทางจิต <span> </span>ถึงขอลากลับมาได้แต่ไม่รู้แหล่งทุนเขาจะให้ทุนต่อมั้ย </span></p><p style="margin-left: 18pt; background-color: #ffff00" class="MsoNormal"><span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'>เพราะมันหมดเวลาแล้ว เหลือ อีกสองวิชา เท่านั้นก็จบ </span>“</p> <p style="margin-left: 18pt" class="MsoNormal"> <br><span style="background-color: #ccffff">“</span><span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"; background-color: #ccffff'> เฮ้ย..อย่างนี้ ไม่ได้เป็นอะไร หรอก คิดไปเอง....ดูซิ หน้าตา สดใสออก </span><span style="background-color: #ccffff">“</span><span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'><span><span style="background-color: #ccffff"> </span> </span>ฉันพูดตามจริง</span></p> <p style="margin-left: 18pt" class="MsoNormal"> <span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'><span> </span>น้อง อยู่ที่ อเมริกา มีเพื่อนเยอะแยะ<span> </span>ในกลุ่มเพื่อนกัน ก็จะมีการนัดทำอาหารร่วมกันเป็นประจำ และน้องก็ส่วนมากเป็น พ่อครัว</span></p> <p style="margin-left: 18pt" class="MsoNormal"><span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'><span> </span>น้องมีครอบครัวที่น่ารัก ฉันสนิทกับทั้งคู่ มีลูกสาว 2 คน...แต่ดูทั้งคู่ จะดูเหนื่อยๆ อาจจะเหนื่อยใจ</span></p> <p style="margin-left: 18pt" class="MsoNormal"> <span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'><span> </span>นี่ไม่ได้เจอกัน 4 ปี<span> </span>เจอฉัน ก็มาขอกอดเลย และก็พาฉันนั่งลงคุยๆ เล่าเรื่องที่ไปเรียน ปัญหาที่พบเจอ ความเครียดจากการเรียน ที่เริ่มต้นที่ คาดหวังว่า จะเรียนที่ อินเดีย มหาวิทยาลัยเกี่ยวกับการเรียนรู้ทางจิตวิญญาณ<span> </span>แต่ที่ อินเดีย </span></p><p style="margin-left: 18pt" class="MsoNormal"><span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'>ไม่ได้อยู่ ใน </span>List <span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'>เขาก็ส่งน้องไปที่ ฮาวาย และไปเรียน ประวัติศาสตร์<span> </span></span></p> <p style="margin-left: 18pt" class="MsoNormal"><span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'><span> </span>ความคาดหวัง กับสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่ตรงกัน ความขัดแย้งในใจก็ตามมา </span></p><p style="margin-left: 18pt" class="MsoNormal"><span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'>จนลากยาวมา 4 ปี....ความไม่สบายใจ<span> </span>ก็ก่อตัวเรื่อยๆ....</span></p> <p style="margin-left: 18pt" class="MsoNormal"> <span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'><span> </span><span style="background-color: #00ffff">ฉันรู้ว่า น้องเก่งมากในทุกด้าน ความคิดดี แต่อะไรเล่า ที่ขัดแย้งในใจเรา จนไม่สามารถประนีประนอมกับตัวเองได้</span></span></p> <p style="margin-left: 18pt" class="MsoNormal"><span style='font-size: 14pt; font-family: "Angsana New"'><span> </span><span style="background-color: #ffcc00">ความคิด ความเชื่อ ของคนเราเท่านั้น ที่จะมีอำนาจสั่ง ให้เรา สบายดี หรือ ไม่สบาย</span></span></p> <p style="margin-left: 18pt" class="MsoNormal"> </p>
เห็นด้วยกับคุณหน่อยค่ะ
ทำให้นึกถึงน้องๆ ที่มาเรียน แพทย์ โดยไม่ได้เลือกเอง แต่ทำตามความต้องการของคนอื่นๆ
เรียนไป ตก ซ้ำ เสียความมั่นใจในตัวเอง บางคนรู้ว่าไม่ใช่ ก็ลาออกไป บางคนยังตื้อเรียนต่อ
บางคนก็จบค่ะ แต่มาเป็นแพทย์ ที่ไม่ได้รักวิชาชีพเท่าไร ดูทำงานก็ไม่มีความสุข พอไม่รักงาน เลยกลายเป็นไม่รับผิดชอบ เสียชื่อเสียง แล้วยังเสียหายต่อผู้ป่วยมากๆด้วย
ตอนนี้ดีขึ้นนะคะ ที่เขาจัดให้ นักเรียนมาดูงานในโรงพยาบาล 10 วัน ก่อนจะสมัคร เด็กๆ ๆด้รับข้อมูลที่เป็นจริงมากขึ้น ก่อนตัดสินใจ
จำได้ เหมือน อาจารย์ประพนธ์ เคยเขียนไว้ค่ะ
จงทำงานที่ชอบ และจงชอบงานที่ทำ
สวัสดีคะพี่หน่อย คนเก่ง
ต้าเห็นด้วยกับคุณหมอ
ที่ว่าควรจะเลือกเรียนในสิ่งที่เราชอบ แต่น้องของพี่หน่อยยังโชคดีที่เลือกเองมาก่อน
ต้ามีญาติคนหนึ่งที่เพิ่งสอบ ad+ และต้องเลือกคณะตามใจพ่อทุกอย่าง (พ่อเขาอยากให้เรียน แพทย์ เภสัจ...) แต่น้องเขาอยากเรียนการฑูต พ่อให้เลือกตามต่อ 3 ข้อ ลูกเลือกเอง 1 ข้อสุดท้ายเผื่อหลุด ปรากฎว่า ติดคุรุศาสตร์จุฬาอันเลือกสุดท้าย ที่น่าเสียใจที่สุดพ่อไม่ให้เรียน ให้เข้าม.เอกชนเพื่อไปเรียนเภสัจแทน จนป่านนี้ไม่รู้ว่าหยุดร้องไห้รึยังไม่ทราบ น่าสงสารนะคะ.......
อ้อ...พี่หน่อยจำต้าได้บ่........เชิญที่ Anita's secret นะจ๊ะ...take care.
ขจิต ฝอยทอง
ใจเย็นๆ น้องขจิต เรียนให้สนุก.....ทำงานแล้วก็สนุกอีกเหมือนกัน....
พี่ลองเปลี่ยนรูปดูนะ ตอนแรกว่าจะใสรูปพี่ แต่
ใส่ไม่ได้ พอมากดรูปนี้ ลงเฉยเลย...ทดลองดูน่ะ
แต่รูปนี้พี่ถ่ายเองนะ ...เรียก คู่ซี้ ที่หอประชุมเด็กรักป่าน่ะ
พญ รวิวรรณ หาญสุทธิเวชกุล
คะ...เรียนตามความต้องการของผู้อื่น....เพราะบาง
ทีเด็กๆก็ไม่ได้ถูกทำให้คิดด้วยตัวเองมาก่อน....
.....ในชีวิต ไม่รู้ว่าตนต้องการอะไร....
ขอบคุณ คุณหมอที่มาแลกเปลี่ยนคะ เพิ่งกลับมาจาก เที่ยวหรือคะ หน่อยแวะไปดูรูปมาแล้ว น่าสนุกจังคะ...
anita
จำได้ซิคะ...พี่หน่อยก็ไปดูๆว่า น้องต้ามาเขียนรึยัง....
ด ีใจ ดีใจ...
evening kah
สุขหรือทุกข์ อยู่ที่ความคิดของเราเท่านั้นค่ะ กำลังทุกข์อยู่พอความทุกข์นั้นดับลงหมด คนส่วนใหญ่ก็เรียกว่าตอนนั้นว่าสุข.. แต่จริงๆ แล้วมันเป็นแค่อารมณ์ต่างๆ ที่เราเรียกมันว่า ทุกข์ หรือ สุข เท่านั้นค่ะ.. ที่สำคัญคือ มีสติ รู้ว่าเรากำลังมีอารมณ์อันใด..แล้วพิจารณาดูตาม ทุกข์ก็ไม่มี สุขก็ไม่มี เห็นแต่สภาวธรรมค่ะ ^ ^
anita
น้องต้า เล่าเรื่องโรงเรียน เห็นภาพแล้ว....เด็กๆคงมีความสุข
ใ นการเรียนกับ ครูต้า แน่นอน
การขัดแย้งในใจตัวเอง แก้ยากครับ เพราะเราคนเดียวเป็นคนรู้ปมของมัน...
และหากเรารู้สาเหตุของมันแล้วไม่ยอมแก้ มันจะเรื้อรังแล้วจะแก้ไม่ได้...
สุดท้ายก็จะกลายเป็นปัญหากับตัวเองครับ...
ขอบคุณมากครับ...
กมลวัลย์
คะ ความคิด ช่างมีอิทธิพล มากจริงๆคะ.....
ต้องพยายามกันไป ให้เห็นทุกข์ เห็นสุข และเห็นว่า ไม่มี
ใช่มั้ยคะ......ขอบคุณ อาจารย์กมลวัลย์มากคะ
Mr.Direct
ขอบคุณคะที่มาเยี่ยมคะ......
ศาสตร์ว่าด้วยความขัดแย้ง.....หรือคะ
แต่ที่ว่า การยอมรับ และมองแง่บวก ก็ช่วยได้เหมือนกันนะคะ จะทำให้เราปรับตัวง่ายขึ้น
ล ดความคาดหวังลง ให้อยู่กับความเป็นจริง
สวัสดีค่ะ
ความสุข ความทุกข์ อยู่ที่ใจเราคิด และไม่ไปปรุงแต่งอารมณ์ให้มากขึ้นไปอีก ถ้าเราไม่มีทางเลือกที่ดีกว่าปัจจุบัน ก็คงต้องทำใจเย็นๆแล้วค่อยคิดแก้ไขทีละเปลาะ
ทุกเรื่องมีทางออกค่ะ
สวัสดีครับ น้องหน่อย ........ คล้ายคนทุกข์ไม่ใช่คนเขียน แต่ที่เขียนแทนคนทุกข์ แล้วไม่ทุกข์ หรือทุกข์แทนหรือเปล่า ..........
ถ้าเราเป็นพาหนะนำส่งเรื่องราว (ไม่ว่าจะเป็นไปรษณีย์ รถเมล์ เรือเมล์ เมล์อากาศ เราคงต้องคิดว่า เราควรจะแต่งเติมอะไรบ้าง หรือส่งให้คนอื่นต่อดี)
แต่ถ้าเราเป็นกัลยาณมิตรที่ดีต่อกัน เราควรจะยิ้มถ้าทำอะไรไม่ได้เลย ดีนิดหนึ่งให้กำลังใจถ้าเราไม่มีความรู้เรื่องนั้น ดีขึ้นไปอีกให้คำปรึกษาถ้าเรามีความรู้ความเข้าใจในเรื่องนั้น ๆ สุดท้ายก็ช่วยอย่างทุ่มเทอย่างหมดใจแก่เพื่อนเรา ญาติสนิทมิตรสหายที่ดีต่อกัน...ซึ่งควรทำอย่างนี้ดีที่สุด
พี่หน่อยคะ
ตอนนี้ต้าอยู่ในร้านเน็ต กลับก่อนเวลา มีเหตุการณ์ยิงครูอีกแล้ว ต้ามาถึงตัวเมืองประมาณ 15.00 เจอเพื่อนจากต่างอำเภอโดยบังเอิญ เขาบอกว่าโรงเรียนเขากลับตั้งแต่เที่ยงแล้ว...แสดงว่าโรงเรียนต้าใจเย็นมากกกกก....ต้าไม่เป็นไรค่ะพี่....ตามไปที่ บันทึกใหม่ของต้าวันนี้นะคะ......ขอตัวนะคะ คุณแม่โทให้กลับบ้านแล้ว คืนนี้จะมาคุยต่อค่ะ
นาย สมพงศ์ ตันติวงศ์ไพศาล
เรื่องที่เกิดกับเพื่อน หรือเกิดกับคนอื่น เรา็ก็้เคยเป็น หรือเป็นมากกว่า หรือ น้อยกว่า ในบางช่วง บางเวลา
แต่ ที่ หน่อย รู้สึกว่า ใจ เราน่าจะออกแบบได้....
ให้คิด แก้ไข อย่าคิดเป็นอื่น ให้คิดเป็นสิ่งที่ดีกับตัวเรา
ก ็บอกทั้งน้อง ทั้งตัวเรา..แบบไปดีด้วยกัน ทำนองนั้นค่ะ
sasinanda
จริงๆคะ ....ทุกเรื่องมีทางออก...
บางครั้ง นั่งนิ่งๆ ต่อหน้ากัน ให้เขาคุยให้เราฟัง เขาก็เริ่มสบายใจนะคะ เราก็ดีใจคะ
ขอบคุณคะ
anita
ขอบคุณน้องต้าที่ส่งข่าวคะ....ดูแลตัวเองดีๆนะคะ
คุณแม่เรียกให้กลับบ้าน ก็อย่าดื้อล่ะ...ถึงบ้าน แล้วน่าจะปลอดภัยดีกว่า
เมื่อวานเย็น พี่หน่อยไปนั่งสเก็ตรูป ดอกบัวรูปที่สระน้ำท ี่ห้องสมุด เงียบสงบดีมากเลยคะตอนเย็นๆ
ไว้ปิดเทอม ให้ น้องต้ามาพักที่เด็กรักป่านะ พี่หน่อยจะพาเที่ยว....แหะๆ